W związku z wątpliwościami MEN proponuję pierwszą część mojego poradnika. Jak będzie zapotrzebowanie ogłoszę następne.
Przede wszystkim, mój młody, drogi homoseksualisto, pragnęłabym zwrócić Twoją uwagę na to jak w ciągu biegu czasu zmieniało się podejście do ludzi homoseksualnych.
Był okres kiedy homoseksualistów palono na stosie. Do dzisiaj są jeszcze kraje gdzie każe się ich śmiercią. Następnie obyczaje nieco złagodniały i za homoseksualizm wsadzano do więzienia lub skazywano na ciężkie roboty. Zresztą do dzisiaj tak się dzieje w wielu niecywilizowanych krajach. W więzieniu zakończył swoją karierę słynny pisarz Oskar Wilde. Potem, pod wpływem medyków zaczęto uznawać homoseksualizm za chorobę. Dlatego powstała koncepcja jego "leczenia". Alan Turing , jeden z wynalazców komputera, padł ofiarą tegoż. Skierowany na przymusowe leczenie hormonalne, które przyniosło fatalne skutki, popełnił prawdopodobnie samobójstwo. Ostatnio przepraszał go pośmiertnie były premier Wielkiej (o qurwa!) Brytanii Gordon Brown.
Wreszcie przyszedł czas, że homoseksualizm wykreślono ze wszelkich spisów chorób , zboczeń, czy dewiacji i uznano za normę, czyli jedną z trzech orientacji seksualnych.
Wiele krajów wprowadziło związki i małżeństwa osób tej samej płci, a część, możliwość adopcji przez te związki dzieci.
Zmiany te są jednak solą w oku Kościoła katolickiego. Największej homoseksualnej organizacji na świecie. Poleca się więc organizacje "leczące" z homoseksualizmu. Np."Odwaga" w Polsce. Różne cuda dzieją się na tym świecie. Mężczyznę można przemienić w kobietę. Z Murzyna można zrobić Białego. Więc i pewnie, przy dużym wysiłku i z homoseksualisty można by zrobić heteryka. Tylko po co?
Posłużę się tu pewnym porównaniem. "Leczyć" z homoseksualizmu to tak , jakby chcieć uleczyć kota z bycia kotem, albo psa z bycia psem. Część ludzi upiera się jednak, że np. bycie psem jest normalniejsze niż bycie kotem. Nie mieści im się w głowie, że kot będąc kotem jest tak samo zadowolony ze swojego kotowstwa jak pies będąc psem ze swojego psostwa. Można oczywiście uprzykrzać życie kotom, przekonując je, że powinny być psami. Albo na odwrót.
Kolejną sprawą jaką chciałabym poruszyć jest kwestia nazywania się osób znajdujących upodobanie w przedstawicielach płci własnej, różnymi nazwami.
A określeń tych wymyślono wiele:homoseksualizm, uranizm, pederastia, sodomia, samcołóstwo itp. itd. Używanie tych nazw łącznie z najnowszą - gej - jest moim zdaniem niewłaściwe, gdyż prowadzi do etykietowania ludzi. Żaden przecież heteroseksualista nie podkreśla w rozmowach i nie uwypukla tego ,że jest heteroseksualistą. Wynika to z toku rozmowy, gdy mówi o swojej dziewczynie, żonie czy partnerce. Tak samo gej nie powinien podkreślać wszędzie,że jest gejem, bo przypomina to trochę sytuację, w której alkoholik przedstawia się - "Cześć, jestem Stefan, alkoholik." Alkoholicy chcą przez to podkreślić, że są chorzy na alkoholizm i aby ich nie namawiano na wódkę. Lecz geje nie są na nic chorzy i nie muszą podkreślać że są gejami. Gdybyście więc młodzi, drodzy homoseksualiści, od początku wyrażali swoje emocje tak jak je czujecie, nie byłyby potrzebne coming outy i temu podobne ujawniania się, lecz rozumiem, że nie jest to łatwe tu i teraz.