Od lat przynajmniej kilkudziesięciu, do rangi powszechnego paradygmatu politycznego urósł pogląd o wyższości demokracji nad innymi rodzajami ustrojów (co jest raczej wyjątkowe, ze względu na fakt, iż przez całą niemal historię ludzkości panował pogląd zupełnie inny). Z demokracją nierozerwalnie związany jest egalitaryzm, rozumiany jako równość praw i szans wszystkich ludzi. Przynajmniej deklaratywnie, w większości krajów demokratycznych nikt tego nie kwestionuje. Mało kto również kwestionuje samą ideę demokracji, a ludzie czy ugrupowania, które to czynią, skazują się na etykietę "populistów", "faszystów", itp.
Natomiast przyglądając się społeczeństwom krajów demokratycznych z bliska, łatwo dostrzec, że obszar zależny od demokratycznego wyboru obywatelskiego wcale nie rośnie, a nawet biorąc pod uwagę pewne aspekty rzeczywistości, cały czas kurczy się.
Weźmy pod uwagę, naszą ukochaną RP. System demokracji przedstawicielskiej, jaki funkcjonuje w Polsce, dzięki przyjętym przez polityków uwarunkowaniom prawnym, sprawia, że rzeczywisty wpływ obywateli na władzę centralną jest bardzo ograniczony. W zasadzie wybór się ogranicza o tego czy wybiera się PiS-u czy PO. A o resztę zatroszczą się macherzy z uprzednio wymienionych organizacji. Oczywiście nigdzie nie jest zapisane, że tak ma być, ale w praktyce, rozwiązania prawne, doposażające duże partie i właściwie uniemożliwiające wejście nowych graczy na rynek polityczny, tworzą system wyboru ograniczonego do dwóch największych partii (nie jest to tylko polska specyfika). Jakże to dalekie od demokracji bezpośredniej, takiej jak np. w Szwajcarii.
Kolejne ograniczenia demokracji pojawiają się poprzez przyjmowanie prawodawstwa UE, które jest często kreowane w sposób niedemokratyczny, przez praktycznie niesterowalne demokratycznie grona elit. Po przyjęciu tych rozwiązań, w zasadzie już jest "posprzątane" i nie ma możliwości tego zmienić, nawet na drodze demokratycznej.
W zasadzie można dojść do wniosku, że demokracja jest w istocie fasadą, złudzeniem pozwalającym legitymizować władzę rządzącym (których władza też jest coraz bardziej iluzoryczna), ale nie ma to nic wspólnego z tym, że obywatele są suwerenem w swoim państwie.

Jaka jest więc przyszłość demokracji? Czy jest ona dla nas ważna, czy od wolności obywatelskiej ważniejsza jest dla nas wolność konsumencka? Jest to pytanie o tyle ważne, ponieważ w istocie, większość z nas funkcjonuje na co dzień w instytucjach niedemokratycznych (mam tu na myśli przede wszystkim korporacje, inne miejsca pracy ale również partie, kościoły...), tak więc w coraz mniejszym stopniu możemy ze swoich demokratycznych praw korzystać. Czy czeka nas również faktyczne odejście od demokracji (również jako obowiązującego ustroju), skoro i tak ona w praktyce nie funkcjonuje?