Piotr Abelard uchodzi za najtęższego dialektyka okresu Średniowiecza. Wśród prac jego autorstwa na szczególną uwagę zasługuje traktat "Sic et Non" będący z jednej strony swego rodzaju zbiorem ćwiczeń dialektycznych z drugiej zaś - co intrygujące szczególnie - wytknięciem na stukilkudziesięciu przykładach, możliwych i występujących kontradykcji pomiędzy oficjalnym nauczaniem kościoła a przekazem biblijnym.
W starotestamentowym Dekalogu jest następujący passus:
"Nie będziesz miał bogów innych oprócz Mnie. Nie uczynisz sobie posągu ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko albo na ziemi nisko, lub w wodzie poniżej ziemi. Nie będziesz oddawał im pokłonu ani służył. Bo Ja jestem Pan, Bóg twój, Bóg zazdrosny, karzący nieprawość ojców na synach w trzecim i w czwartym pokoleniu - tych, którzy Mnie nienawidzą, 10 a który okazuje łaskę w tysiącznym pokoleniu tym, którzy Mnie miłują i strzegą moich przykazań".
Z tekstu tego wynika, iż bóg Jehowa jest istotą zazdrosną (zawistną), mściwą i niesprawiedliwą oraz że swe przymioty jak wyżej przekazuje na zasadzie pasa transmisyjnego w dół - swoim wyznawcom. Z passusu owego wynikać może nawet bardziej radyklana konkluzja - że tego boga nie ma, bo jeżeli uznamy, iż bóg to byt doskonały cechujący się wszechmiłosierdziem, wszechsprawiedliwością i wszechwiedzą - to Jehowa biblijny nie spełnia tych kryteriów - eufemistycznie rzecz ujmując.
Równocześnie wśród siedmiu grzechów głównych katechizmu katolickiego mamy na czwartym miejscu zazdrość ( zawiść) - co oznacza, iż chrześcijaństwo jednoznacznie na cenzurowanym umieszcza tę przywarę. Pojawia isę nam tutaj kontradykcja godna mistrza Abelarda - rzutująca zarazem na kolidujące ze sobą całkowicie przekazy Starego i Nowego Testamentu.
Kwestia owej nieprzystawalności starozakonnego przekazu do kanonu chrześcijańskiego była już wielokrotnie w przeszłości podnoszona - nieststy bez żadnych konkretnych rezultatów. Przykładowo można wymienić Marcjona z Synopy - postulujacego radykalną resekcję Starego Testamentu z kanonu ksiąg chrześcijańskich, wybitnego znawcę antyku, Tadeusza Zielińskiego, który proponował sui generis hellenizację chrześcijańskich korzeni, poprzez wykrojenie Starego Testamentu i zastąpienie go przekazem zaczerpniętym z filozofii i mitologii greckiej, czy też - last but not least - próbę podjętą w nazistowskich Niemczech, polegająca na zastąpieniu ST przekazem opartym an wątkach mitów starogermańskich. Nie podejmując się próby oceny przedsięwzięć jak wyżej, koniecznym jednakże wydaje się zasygnalizować, iż ST do NT ma się jak owa przysłowiowa pięść do nosa. Swoimi nienawistnymi, rasistowskimi, brutalnymi, ludobójczymi, oaprtymi na gwałcie i przymusie miazmiatami zatruwa on, zdecydowanie bardziej spójne i oparte na radykalnie innych przesłankach przesłanie nowotestamentowe. Być może nastał czas aby pojawił się jakiś współczesny Marcjon z Synopy - który ów kluczowy problem postawiłby na ostrzu noża? Dopóki to się nie stanie, chrześcijanie będą owymi nietzscheańskimi "duchowymi semitami" - ktorzy często, zdecydowanie zbyt często wpisują się w zatrutą formułę starotestamentową - zamiast czerpać z ożywczych krynic przekazu chrześcijańskiego.