Przeciętny Polak zapytany o to jakie wyznanie dominuje w krajach Ameryki Południowej – bez wahania odpowie rzymski katolicyzm. Jeszcze 15-20 lat temu taka odpowiedź była jak najbardziej poprawna. Obecnie już nie. Albowiem w międzyczasie południowoamerykański katolicyzm – zawsze powierzchowny i pełen pogańskich naleciałości, jak również mocno osłabiony rozprawą z teologią wyzwolenia dokonaną przez Jana Pawła II - został zmasakrowany przez koncentryczny atak przeprowadzony przez północnoamerykańskie kościoły protestanckie – w szczególności przez Zielonoświątkowców. Zainteresowanych odsyłam do liczb w Internecie. Tymczasem skoncentruję się na innej kwestii. Otóż pentekostalizacji na masową skalę podlega też.....kościół polski. W przypadku kraju nad Wisłą Zielonoswiatkowcy obrali jednakże inną taktykę. Nie tworzą swych odrębnych kościołów – tylko przenikają do wewnątrz kościoła katolickiego i „podbijają” go od wewnątrz. Rezultaty przechodzą najśmielsze oczekiwania i przerażają co bardziej inteligentnych reprezentantów polskiego kleru. Do opinii jednego z nich na temat – odsyłam zainteresowanych problemem. A tymczasem pozwolę sobie na kilka uwag. Otóż kościół katolicki w Polsce też jest osłabiony procesem laicyzacji oraz licznymi skandalami, zwłaszcza pedofilskimi. Co więcej w swej powierzchowności, impulsywności, emocjonalności, ludowości, antyintelektualności – świetnie się wpisuje w formułę pentekostalną. I rezultaty są jakie są.
Co ciekawe wśród hierarchii i kleru jest bardzo wielu......zwolenników zachodzącej transformacji. Chwytają się oni formuły zielonoświątkowej niczym prowerbialny tonący brzytwy – licząc na to, iż "uzielnoswiątkowienie" polskiego katolicyzmu będzie doskonałym remedium na postępujący kryzys w kościele.
Pojawia się pytanie czy odmieniony na modłę zielonoświątkową kościół będzie „lepszy” czy „gorszy” od obecnego oraz – co istotniejsze – czy wierni nadal będą trwać w posłuszeństwie względem swych kapłanów i biskupów? Istota sprawy polega na tym, iż pentekostalizm to sui generis pogański szamanizm przyobleczony w cienką teologiczną, chrześcijańską szatę. Dla typowego wiernego takiego obrządku – autorytetem jest nie ksiądz czy biskup ale „charyzmatyk”, który niczym szaman – curandero, wprawia się w stan amoku, dostaje pląsawicy, toczy pianę z ust, bełkocze( mówienie językami) uzdrawia ( w jego własnym mniemaniu) wskrzesza zmarłych ( w jego własnym mniemaniu). A raz wypuszczonego z butelki dżina pentekostralizmu może być – gdy się rozleje po kraju i rozpanoszy – trudno z powrotem w niej zamknąć. Tak więc orędownicy tej opcji winni bezwzglednie pamiętać, że chcącemu nie dzieje się krzywda!!!


"KAI: Kiedy to zjawisko pojawiło się w Polsce?
– Jako symboliczny Rubikon wskazuję rok 2007, ponieważ mniej więcej wtedy zaczęła się w Polsce pojawiać fala mówców, kaznodziejów zapraszanych z Afryki, Azji i Ameryki Południowej. Na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat ci nowi ewangelizatorzy przemawiali w kościołach, na stadionach, w telewizji, w radiu oraz w Internecie do milionów mieszkańców naszego kraju. Najbardziej znane postaci to Gloria Polo z Kolumbii, James Manjackal i Jose Maniparambil z Indii, Maria Vadia z USA, John Bashobora z Ugandy, Myrna Nazzour z Syrii, włoscy duchowni Antonello Cadeddu i Enrico Porcu, którzy obecnie pracują w Brazylii itd. Jak można określić nauczanie tych osób? Jest to najczęściej synkretyczna religijność chrześcijańska, podlegająca głębokiej pentekostalizacji, która jest przyjmowana w Polsce bezkrytycznie przez wielu księży, kleryków, siostry zakonne czy osoby świeckie.
KAI: Ksiądz się niepokoi, a ostatni papieże – Jan Paweł II, Benedykt XVI i Franciszek – bardzo pozytywnie mówią o ruchu charyzmatycznym.
– Należy odróżnić katolicki ruch charyzmatyczny od globalnego procesu pentekostalizacji. W moich badaniach nie zajmuję się specyfiką wspólnot charyzmatycznych w Kościele katolickim, ale przenikaniem treści zielonoświątkowych do wnętrza naszego Kościoła. W Polsce Odnowa w Duchu Świętym jest jednym z wielu ruchów zatwierdzonych przez odpowiednie władze kościelne. Chodzi o to, żeby katolickie wspólnoty charyzmatyczne zachowały swoją tożsamość. Podam dramatyczny przykład, o którym mówię publicznie od wielu lat. Chodzi o łączenie podczas katolickich nabożeństw tzw. Toronto Blessing z adoracją Najświętszego Sakramentu. Uważam, że wprowadzanie ludzi w histeryczny śmiech w trakcie modlitwy przed Najświętszym Sakramentem jest profanacją największego skarbu naszej wiary. Niestety, moja opinia jest odosobniona. W Polsce panuje duża akceptacja dla takich nowych praktyk modlitewnych."

ekai.pl/tr(*)h-krajach-katolicyzm-przetrwa/