>Czy więc ten mechanizm działa w taki sposób, że narcyz wyczuwa osobę paranoiczną?

   Może zadziałał tu inny mechanizm? Na przykład - oboje przyciągali się atrakcyjnością fizyczną, a nie zwracali w ogóle uwagi na swoją osobowość.

---

"Bierze się życie - oddaje życie. Bierze się od użycia - oddaje zużyte, rachunek czysty, sumy równiuteńkie - komu by się tam chciało o nadmiar targować". - Narcyza Żmichowska

> podkreślać, jaka ona jest zaradna życiowo, a jaki on nie był. Kolega, który został
>wtajemniczony w nasz kryzys zasugerował osobowość paranoiczną u mojej, byłej już dziewczyny. I
>faktycznie, gro cech się zgadzało - wyolbrzymianie własnych osiągnięć, podkreślanie swojej
>niezależności (chociaż mieszka z matką w wieku ponad 30 lat), traktowanie każdej krytyki jako ataku
>na siebie, roszczeniowe podejście w sprawach zawodowych. I teraz czytam artykuł o narcyzach i wiele
>kobiet, które były w takich związkach, ma skłonności do wyolbrzymiania swojej atrakcyjności i
>zaradności

Uważam, że osobowość byłego współkopulanta nie ma tu nic do rzeczy. Ani to nie jest żadna endogenna choroba psychiczna. To efekt wciskania feministycznego ideolo - że kobieta ma być samodzielna, przedsiębiorcza, niezależna, przebojowa, agresywna. Czyli że ma mieć psychikę chłopa, nie baby.

Problem w tym, że ma w genach zapisaną psychikę kobiecą. Walcząc z tym robi sobie krzywdę, ale też życie z takim babochłopem jest chyba nie do zniesienia.

Piszę "chyba" bo nigdy takich babochłopów nie podrywałem. Jestem zdecydowanym hetero i u niewiast szukam podświadomie cech kobiecych, nie męskich.

Kiedyś gadałem z dawną koleżanką szkolną, która poszła w biznes. Niby wizualnie atrakcyjna, ale żalila się że sobie chłopa nie może znaleźć. Bo wg niej mężczyźni boją się pięknych i przedsiębiorczych, inteligentnych kobiet. To ja się jej pytam:
- ja też się boję?
- skąd, zawsze byłeś bezczelny aż do przesady
- a podrywałem ciebie kiedyś?
- no nie... Ale byliśmy kolegami...
- Co ty chrzanisz, gdybym czuł do ciebie miętę to bym chciał cię wytenteges nawet w pokrzywach i na tłuczonym szkle. Dziewczyno, zachowujesz się jak facet, to nie dziw się że facetów nie rajcujesz. Zachowuj się jak kobieta, to mężczyzni się tobą zainteresują.

>Dziewczyno, [...] Zachowuj się jak kobieta, to mężczyzni się tobą zainteresują.
Dobre: gostek, któremu się zdawało, że wie co to męskość doradza kobiecie manifestowanie... kobiecości.

---

Nie wszystko czego nie rozumiemy jest błędem.

   Oprócz kwestii atrakcyjności fizycznej, trzeba też brać pod uwagę pieniądze. Może to była miłość z finansowego wyrachowania?

---

"Bierze się życie - oddaje życie. Bierze się od użycia - oddaje zużyte, rachunek czysty, sumy równiuteńkie - komu by się tam chciało o nadmiar targować". - Narcyza Żmichowska

>Jestem po związku z kobietą, którą wyciągnąłem z traumy po związku z narcyzem.

A skąd pan wie, że tamten był narcyzem? Wszystko raczej wskazuje na to, iż to owa kobieta miała/ma spatologizowaną osobowość. Przy czym narcyzm byłby na jej określenie mianem zbyt generalnym. Jej charakter i zachowanie wskazywałyby na osobowość typu border line (border line personality disorder). Po co pan się z takim przypadkiem wiązał na boga???

I teraz czytam artykuł o narcyzach i wiele
>kobiet, które były w takich związkach, ma skłonności do wyolbrzymiania swojej atrakcyjności i
>zaradności, które to ów narcyz zdławił. Czy więc ten mechanizm działa w taki sposób, że narcyz
>wyczuwa osobę paranoiczną? Czy właśnie to sprawia mu satysfakcję, że osobie, która jest słaba i
>delikatna a pozuje na silną i niezależną pokaże jej faktyczne słabości?

Sprawa jest w gruncie rzeczy dość prosta. Taka kobieta ma wyjściowo zły wzorzec związku i silnego partnera (najprawdopodobniej zaczerpnięty z domu). W tym wzorcu znajdują się pewne cechy jakich ona nieświadomie oczekuje w związku - np. dominacja i pozorna siła jednej ze stron.
Więc jeśli to nie ona zostanie zdominowana, to sama zacznie odgrywać rolę dominującej jednostki i prezentować siłę, którą wolałaby zobaczyć u partnera.

   Można sobie pomyśleć zupełnie odwrotnie - paranoiczna osobowość będzie poszukiwać słabego psychicznie partnera (uległego, podatnego na sugestię). Po pierwsze - dlatego, że obawiać się będzie jego skuteczności w realizowaniu złych zamiarów (stąd podejrzliwość); po drugie - dlatego, że sama ma skłonności do manipulowania, które może w takim związku zrealizować. Wystarczy poobserwować uważnie szefów największych partii politycznych w czasie obrad parlamentu, by zorientować się, jak to wygląda w praktyce.

---

"Bierze się życie - oddaje życie. Bierze się od użycia - oddaje zużyte, rachunek czysty, sumy równiuteńkie - komu by się tam chciało o nadmiar targować". - Narcyza Żmichowska

Właśnie jej ojciec często robił awantury w domu. Czy możliwe, że utrwaliła sobie taki wzorzec mężczyzny? Że z jednej strony bardzo pragnie męskiej bliskości ale cały czas widzi w każdym ojca tyrana? Wreszcie czy możliwe, że podświadomie poszukuje mężczyzn takich jak jej ojciec, żeby to utrwalać? Najbardziej zabolało ja, jak powiedziałem, że sama szuka w parterze ojca a projektuje, że partner szuka w niej matki.

   To, że pragnie męskiej bliskości, to objaw jej niedojrzałości. Mężczyzna bywa użyteczny, ale wtedy związek z nim warto jakoś sformalizować umową małżeńską. Gotowość do zawarcia małżeństwa w sposób jawny i oficjalny to oznaka dojrzałości, zarówno po stronie mężczyzny, jak i kobiety. Zabezpiecza to oboje, choć przede wszystkim kobietę i jej dzieci. W przeciwnym wypadku (gdy brak woli do zawarcia umowy małżeńskiej) można podejrzewać, że oboje są zbyt infantylni do tego, by ze sobą żyć. Intrygi, manipulacja i inne urojone wywieranie wpływu to dla kobiety za mało, by względnie trwale zabezpieczyć swoją pozycję w związku.

youtu.be/mqW2Hrw2ugw

---

"Bierze się życie - oddaje życie. Bierze się od użycia - oddaje zużyte, rachunek czysty, sumy równiuteńkie - komu by się tam chciało o nadmiar targować". - Narcyza Żmichowska

Przede wszystkim, jeśli obiekt twojego zainteresowania, żyje przez jakiś czas w patologicznym związku i nie za wiele z tym robi sam z siebie, to znaczy, że... tak mu raczej dobrze, przykro mi, ale taka jest zazwyczaj prawda.

Kiedyś dawno temu, za górami, za lasami, za księżycowymi odziaływaniami na pływy mórz i oceanow,oraz konieczniość depilacji włosów na udach i nie tylko, ściśle podług faz Księżyca; u co poniektórych pań,i inne takie bzdety to poważna sprawa, serio - żyła sobie pewna znajoma, będąca koleżanką mojego kolegi, który miał z nią jakąś styczność osobistą czasami.

Wyznała mu ona wielką mądrość ludową (po swej mamusi), a ten mi ją przekazał jak spamiętał najlepiei, otóż": razu pewnego, powtarzając po swojej matce taką oto prawdę najprawdszą ludową: "jeśli ktoś jest sam, nie jest akurat w żadnym związku, to znaczy, że musi być z nim COŚ nie tak, I BASTA...!!

Zastanawia mnie więc co jest na tak-tak z osobami, które pałują się w wieloletnich związkach z totalnymi "zjebami", żaby tyko móc odpowiedzieć czasem komuśtrzeciemu -"mam kogoś", jestem w związku"??

...czy z nimi jest tak wszystko "OKEJ" z definicji, bo są w tym niby związkach, choć patologicznych raczj?:/
Ej to już lepiej być za wszelką cenę w tzw.trudnym związku, czy może nie być wcale i mieć święty spokój? -przykładowo jak zalatuje ci narcyzem od potencjalnego kandydata, albo infantylnym mitomanem, czy innym dziwolągiem, to czy nie lepiej spierdalalala w przeciwnym kierunku, żeby nie zmienic sobie życia w pasmo absurdów, na męczarnie z osobą z nienormalnościami (eufemistycznie mówiąc)?

---

"Przez Wszechświat gnam, szubiduba..."

---

"Przez Wszechświat gnam, szubiduba..."