Obejrzałem sobie 'Fakty', a chwilę później, po bełkoczących reklamach, 'Wiadomości' i wiecie? Nie dość, że się porzygałem, to miałem irytujące wrażenie - z braku lepszego określenia - deja vu. Oglądałem bowiem wczoraj 'Wild at Heart' Lyncha, w której miała miejsce następująca scena:
dziewczyna głównego bohatera (który w tym czasie drzemał z tyłu samochodu) pruła przez niekończącą się autostradę słuchając radia - z niego zaś co i rusz dochodziły przerażające informacje, z jednej częstotliwości na drugą, o gwałtach, morderstwach, rzeziach oraz makabrycznych sytuacjach tak radośnie prezentowanych przez media; w końcu nie wytrzymała, zaczęła krzyczeć, błagać swego już przebudzonego ukochanego o znalezienie czegoś, co nie przyprawiałoby o chęć mordu na samym sobie za zło ludzkości - wybawieniem okazała się prężna, buntownicza muzyka rockowa, przy której oddali się w bezmyślny, choć piękny taniec na poboczu autostrady, dając upust swej wściekłości.

Macie czasem tak ochotę? Wyjść na zewnątrz i popłakać się ze śmiechu? Tak w desperacji? Szczerze?
Sądzę, że to by się przydało. To musi być zajebiście trudne, prezentować te wszystkie groteskowe newsy z kamienną miną, czasem się kpiarsko uśmiechnąć - albo być politykiem - nieść na barkach tyle tych pierdół? Chciałbym kiedyś ujrzeć jak kogoś rozsadza, jak już nie może dłużej znieść tej hipokryzji.

Zamieszczę tutaj moje marzenia/faworyty - osób, które chciałbym widzieć niemal zdychające ze śmiechu:
1. Papa Ratzinger turlający się się po czerwonym dywanie w Watykanie, chichoczący, że on już dłużej nie może, że to chędoży, że ma dość bycia reprezentantem jakiegoś wyimaginowanego fiutka z poprzednich tysiącleci;
2. Durczoka rozmawiającego w jakimś talk-show z Kaczyńskim, stwierdzającego nagle, że owszem, jego stół był upierdolony, ale to co się dzieje w głowie jego rozmówcy, to już przesada - a następnie zatacza się za kamerę w histerii;
3. Putina, który na jakimś z pięknych przemówień publicznych - po tym jak udokumentowany został spisek mający na celu opanowanie świata przez Rosję - na podium radośnie ryknie 'O pizdec!', a następnie ryje ze śmiechu.

Cholera, najbardziej jednak chciałbym widzieć jakiegoś arcybiskupa - który po latach wiernej posługi - na żywo, w jakimś ważnym dniu, gwałtownie rozpiął rozporek (albo raczej - podwinął sutannę) i zaczął żywo lać na złociście lśniący krzyż, mówiąc 'Jezu, k***a, szczaaaaaaać!'.

Macie jakieś swoje typy podobnych sytuacji?

Bo mnie po prostu rozpierdzielają takie dni, jak dziś.