Według wierzących Bóg miał stworzyć ludzi na swój obraz i podobieństwo, jako wzór samego siebie. Zastanówmy się nad tym. Pierwotnie szamani w sutannach tłumaczyli to ludziom dosłownie : że ludzie są fizycznie podobni do Boga. I nie przeszkadzał im w tym twierdzeniach fakt, że ludzie dzielą się na mężczyzn i kobiety, które to istoty różnią się anatomicznie. Czy Bóg był jednocześnie mężczyzną i kobietą ? Wraz z rozwojem wiedzy i nauki szamani w sutannach zostali w końcu, aby się totalnie nie ośmieszyć, zmuszeni do zmiany tych poglądów. Trudno byłoby teraz choćby upierać się, że Bóg jest podobny fizycznie do pierwotnych ludzi :australophitecus czy neandertalczyków, nie wspominając o innych najstarszych przedstawicielach Homo. Teorię ewolucji nie da się już ośmieszyć czy podważyć. Tak więc teraz tłumaczą to, jako tylko podobieństwo duchowe, jako odbicie jego charakteru, akcentując to, że Bóg jest duchem. "Boga nikt, nigdy nie widział, tylko Syn" - powiada Jezus. Nawet najgorliwiej wierzący przyznać musi, że w Boga tylko wierzy, ale nic nie wie na jego temat.

Ale już tylko z tego faktu wynika oczywista sprzeczność : Jeśli Bóg jest duchem a nas stworzył jako istoty cielesne, trudno tu mówić o jakimkolwiek podobieństwie. Takie podobieństwo byłoby, gdyby i ludzie byli tylko duchami. Duchami są aniołowie, więc o nich można by mówić, że są stworzeni na obraz i podobieństwo Boga ale nie ludzie. No i skoro Bóg jest niewidzialny, niezbadany i niepojętny dla ludzi jak można twierdzić, że jesteśmy do niego podobni duchowo ? Zbadał to ktoś, są jakieś naukowe na to dowody ? Jakby nie patrzeć, tłumaczenia przez religijnych szamanów obrazu i podobieństwa ludzi do Boga są pokrętne i nielogiczne.

Ateiści uważają odwrotnie : To ludzie wymyślili sobie bogów, Na swój obraz i podobieństwo. W zgodzie ze swoją cywilizacją, wiedzą, doświadczeniem, gustem, obyciem, poczuciem dobra, sprawiedliwości, wolności, humanizmu. Ale bez względu na to, czy bóg, jakiego tworzyli, był prostacki czy wymyślny, okrutny i mściwy czy łaskawy i wspaniałomyślny; czy był nieprzejednanym tyranem czy wrażliwym i kochającym ojcem - był emanacją umysłu człowieka - jego odbiciem.
Ale - zapytacie - jak to się stało, że człowiek w ogóle wymyślił i opisał Boga? Odpowiedź jest bardzo prosta. Ignorancja jest matką przesądu. Im większa ignorancja człowieka, tym bardziej jest on przesądny i tym bardziej wierzy w "nieodgadnione".
Nie znając praw ani świata, w jakim żyje, nie znając prawdziwych przyczyn zjawisk, których jest świadkiem, przypisuje je błędnie czynnikom nadprzyrodzonym. Człowiek dziki, nie znając sposobu działania zegarka, jego tykanie przypisuje działaniu ducha. Dopóki nie odkryto elektryczności, przyczyn burzy z piorunami upatrywano w gniewie urażonego bóstwa. Szukając wyjaśnienia dla zjawisk człowiekowi nieznanych, przerażających go ludzie stworzyli bogów.

Przyjrzyjmy się stworzeniu Adama i Ewy. Po ich stworzeniu Bóg umieścił ich w cudownym miejscu - Raju. Ledwo ich tam umieścił a już złamali jedyny zakaz, jaki dla nich ustanowił - spożycie owoców drzewa wiedzy.
Wąż skusił matkę Ewę, a ona, jako dobra żona, skusiła swego męża. Jednak, czy tworząc węża, nie wiedział Bóg, że ów gad skusi kobietę, a ona - stworzona z tak kruchego materiału (żebra Adama) - nie będzie w stanie oprzeć się pokusie? Jeżeli nie wiedział, niepełna była jego wiedza; jeśli wiedział, a nie mógł zapobiec tej katastrofie, nie był wszechmocny; jeżeli zaś wiedział i mógł, ale nic nie zrobił, to jego dobroć była wątpliwa. Wybierzcie, co wam odpowiada, każdy z wyborów jest równie zgubny dla reszty.
Rodzic jest odpowiedzialny za swoje potomstwo, a Stwórca za losy istot, które stworzył. A czy Bóg poczuwa się do tej odpowiedzialności za swoje niedoskonałe dzieło ? Nikt nie kupiłby pomysłu idealnych, kochających, troskliwych, zaangażowanych rodziców, którzy ukrywają się przed własnymi dziećmi, więc czemu mielibyśmy wierzyć w to samo w odniesieniu do kochającego Boga?