>Zlałeś to całkowicie i jeszcze sugerujesz, że sam jestem sobie winny, nie odczytując Twojego przekazu.
>Lekceważące podejście, brak szacunku i sprowadzanie polemiki w kierunku osobistych zaczepek nadają właśnie kres naszej interakcji.
>Powodzonka mimo wszystko.

Napisałeś "nie rozumiem"
-niezadowolają Cię moję objaśnienia, mimo wszystko poddaj analizie co się zmieniło w
Twoich wpisach na forum na osi czasu. Możesz też takiej analizie poddać moje wpisy.

Za dużo w Twoich wpisach jest rad, zwłaszcza pod moim adresem to taka technika przekazu
informacji(marketing), "sprowadzanie polemiki w kierunku...." zaś treść merytoryczna przypomina wyklady mechaniki kwantowej dla niewidomych(efekt obserwatora).

-pozdrawiam.

>>Czy według Was człowiek ( świadomość) istnieje po swojej fizycznej śmierci? Co o tym myślicie?
>>
>Oczywiście, że tak, na poziomie fundamentalnym świadomości(duch, byt) istniejemy wiecznie. Coś co istnieje wiecznie nie może przecież przestać istnieć. Są tylko różne perspektywy doświadczania, widzenia.
>0- osobowa perspektywa- wieczna świadomość
>1- osobowa perspektywa- świadomość w ruchu- umysł ( ruch myśli ), czas
>2- osobowa perspektywa- świadomość w ruchu- percepcja, przestrzeń, materia
>Wszystkie 3 perspektywy istnieją jednocześnie zarówno w skali makro ( wszechświat ) jak i mikro ( człowiek ). A ściślej to 1 i 2- osobowa perspektywa są tylko modulacją( manifestacją ) 0-osobowej perspektywy i mają w niej swoje miejsce, początek i koniec.

Skąd Ci o tym wiadomo? Skąd wiesz, że istnieje 0-osobowa perspektywa? Jeżeli myślisz teraz o niej, to czy nie jest ona perspektywą 2-osobową, tylko że pomyślaną niejasno? Myślę teraz o pewnym człowieku. Ale czy oznacza to, że istnieją, obok konkretnych ludzi, także "pewni ludzie"? Czy więc nie mylisz świata z gramatyką i nie nakładasz na świat kategorii gramatycznych (rodzajnik określony vs nieokreślony)?

Ściślej biorąc, powinno się mówić (powyżej) raczej o perspektywie 3-osobowej, a nie 2-osobowiej, jeżeli już.

Odnośnie punktu 0 witamziomy napisał:
>"W punkcie 0 nie ma czasu ani przestrzeni. To jest najtrudniejsza koncepcja do złapania, ale tylko w taki sposób może istnień wieczność."

Innymi słowy "nie wiem jak to jest, ale to jest trudne i to trzeba uchwycić(zaakceptować-
przyjąć na wiarę) bo tylko w ten sposób ............. itd, itp.
taki rap -"jesteś bogiem tylko wyobraź to sobie"
nie komentuję,

- pozdrawiam

>Odnośnie punktu 0 witamziomy napisał:
>>"W punkcie 0 nie ma czasu ani przestrzeni. To jest najtrudniejsza koncepcja do złapania, ale tylko w taki sposób może istnień wieczność."
>Innymi słowy "nie wiem jak to jest, ale to jest trudne i to trzeba uchwycić(zaakceptować-
>przyjąć na wiarę) bo tylko w ten sposób ............. itd, itp.
>taki rap -"jesteś bogiem tylko wyobraź to sobie"
>nie komentuję,

Poprzez prawdziwe rozumienie znaczeń słów i ich logicznych powiązań dochodzimy do granic poznania intelektualnego, tym samym inicjując przeskok w bezpośrednie doświadczenie (bycie tym świadomie) 0-osobowej perspektywy o której i Ty sobie zdajesz sprawę mówiąc "jestem świadomy siebie".
Różnica jest taka, że ja to postrzegam jako 0-osobowa perspektywa ,a Ty jako 1-osobowa perspektywa. Przyczyną tego jest to, iż Ty definiujesz znaczenia słów inaczej niż ja.

>Różnica jest taka, że ja to postrzegam jako 0-osobowa perspektywa ,a Ty jako 1-osobowa >perspektywa. Przyczyną tego jest to, iż Ty definiujesz znaczenia słów inaczej niż ja.
>
>Wszystko wtedy staje się jasne.

Ponawiam jedno ze swoich pytań?
Wszystko fajnie mówisz o postrzeganiu, czy w swoim rozumowaniu wziąłeś pod uwagę taką oto sytuację:
Dorosły człowiek w sile wieku w pełni władz umysłowych (samoświadomy) utracił wzrok, a więc nie postrzega, jedyne co mu pozostało to czucie. Przedmioty w jego otoczeniu istnieją realnie i fizycznie. Ten człowiek dowiaduje się o ich istnieniu dopiero po fizycznym kontakcie(czucie).
Postrzeganie zewnętrznego świata może być iluzją i złudzeniem.
Co wtedy dzieje się z twoją teorią?

Spójrz na siebie i "liźnij" trochę etymologii, jak już się cokolwiek otrzaskasz to pojmiesz, że są różne etymologie bardziej lub mniej wiarygodne i kryterium do oceny pozostaje w kategoriach prawdopodobieństwa od 0 do 100%, wtedy definiowanie i znaczenie słów nie stanowi problemu.(Adam - ziemianin "potrafił nadać nazwy przedmiotom w swoim otoczeniu" - to taki dar to co czyni nas ludźmi i odróżnia od zwierząt i "Zwierząt").

Perspektywa -> od łacińskiego wyrażenia-> "per specto" -> oglądając, obserwując lub
dosłownie przez oglądanie.

> Skąd Ci o tym wiadomo? Skąd wiesz, że istnieje 0-osobowa perspektywa?

Ponieważ ją doświadczam, podobnie jak wszyscy inni -tylko- że ja zwróciłem na nią uwagę i postrzegam ją świadomie( nie do końca- my jej nie doświadczamy- my nią jesteśmy ). Nie znaczy to , że cały czas jestem jej świadomy, jak się wczuję w myślenie i odlecę to ta perspektywa często znika ( przeniesiona uważność ). Ona jest jednak z nami cały czas, rozwój świadomości człowieka jest drogą ku temu zrozumieniu ( ewolucja świadomości ). Jest to proces w którym poprzez logiczne powiązania składowych elementów doświadczenia ( możliwe tylko dzięki właściwemu definiowaniu znaczeń słów ), wchodzimy na coraz to wyższe stopnie rozumienia rzeczywistości i siebie samego. ( Brak progresu oznacza ,że gdzieś wystąpił błąd, lub ktoś nam wkręcił, iż dalszy progres jest niemożliwy, lecz to już jest wiara, przekonanie ). Jest to czynnik krytyczny. Wyjaśnię o co chodzi.
Jeżeli zadajemy sobie pytanie np. Po co się tu wziąłem?- albo- Czy Bóg istnieje?
Znalezienie odpowiedzi jest niezmiernie trudne,ale mamy wybór, albo poważnie podchodzimy do tematu i nie odpuszczamy, albo wystarczają nam pozory. Jedno od drugiego różni się tym, iż pierwsze podejście jest doświadczaniem wzrostu swojej świadomości i rozumienia kwestii a drugie to przestój i powtarzanie utartych przekonań. Jeżeli zauważam, iż od pół roku pomimo wysiłków nie zrobiłem postępów to gdzieś jest błąd i najczęściej wynika on z błędnej definicji znaczenia słów. Nie warto stać uparcie przy swoim ( wszyscy się uczymy i nie znamy pełnego zakresu wiedzy ), tylko należy zrozumieć, aha-ok gdzieś się mylę, tylko gdzie? i szukamy.

Jeżeli myślisz teraz o niej, to czy nie jest ona perspektywą 2-osobową, tylko że pomyślaną niejasno? Myślę teraz o pewnym człowieku. Ale czy oznacza to, że istnieją, obok konkretnych ludzi, także "pewni ludzie"?

Myślenie o czymkolwiek jest zawsze myśleniem.
Myślenie jest 1-osobową perspektywą. Widzisz swój umysł od środka ( ruch myśli ). Ktoś jednak z zewnątrz postrzega chemię twojego mózgu ( materia )i to jest 2-osobowa perspektywa. Czyli ten sam proces jawi się jako umysł i jako materia, lecz czy widzisz jedno czy drugie zależy od perspektywy "patrzenia".

Czy więc nie mylisz świata z gramatyką i nie nakładasz na świat kategorii gramatycznych (rodzajnik określony vs nieokreślony)?
> Ściślej biorąc, powinno się mówić (powyżej) raczej o perspektywie 3-osobowej, a nie 2-osobowiej, jeżeli już.

J.w.

>> Skąd Ci o tym wiadomo? Skąd wiesz, że istnieje 0-osobowa perspektywa?

>Ponieważ ją doświadczam, podobnie jak wszyscy inni -tylko- że ja zwróciłem na nią uwagę i postrzegam ją świadomie( nie do końca- my jej nie doświadczamy- my nią jesteśmy ). Nie znaczy to , że cały czas jestem jej świadomy, jak się wczuję w myślenie i odlecę to ta perspektywa często znika ( przeniesiona uważność ).

Jeżeli jej doświadczasz, to Twoje doświadczenie jest (wedle Twoich definicji) perspektywą 2-osobową. Nie rozumiem więc jak na podstawie doświadczenia 2-osobowego wnosisz z taką pewnością o charakterystyce doświadczenia 0-osobowiego.

Wątpliwe jest także Twoje przekonanie (przyjęte na podstawie wspomnianego przez Ciebie doświadczenia), że perspektywa 0-osobowa w ogóle istnieje (a nie jest np. tworem Twojej wyobraźni). Nie wystarczy czegoś doświadczać (albo raczej mieć wrażenie, że się doświadcza), trzeba jeszcze mieć podstawy do przekonania, że się tego czegoś doświadcza wiarygodnie.

Przypuśćmy, że mam wrażenie, sądzę, jestem przekonany, że doświadczam teraz pewnego przedmiotu. Niech to będzie mysz komputerowa na prawo od mojej dłoni. Mam prawo powiedzieć, że ją widzę, ponieważ a) nie są mi znane żadne czynniki, które zakłócają w tym momencie mój akt widzenia, b) tego rodzaju akt widzenia jest na ogół wiarygodny, co mogę tłumaczyć czynnikami ewolucyjnymi. Pomijam inne czynniki (związane z poprawnością określenia tej rzeczy mianem "myszy komputerowej" - pojawia się kwestia wiarygodności procesu kategoryzacji, itd.).

Przypuśćmy teraz, że "doświadczasz perspektywy 0-osobowej". Musisz jeszcze wziąć skądś a) i b). Nie wystarcza więc powiedzieć, że perspektywa 0-osobowia istnieje "bo jej doświadczam".

>>> Skąd Ci o tym wiadomo? Skąd wiesz, że istnieje 0-osobowa perspektywa?
>>Ponieważ ją doświadczam, podobnie jak wszyscy inni -tylko- że ja zwróciłem na nią uwagę i postrzegam ją świadomie( nie do końca- my jej nie doświadczamy- my nią jesteśmy ). Nie znaczy to , że cały czas jestem jej świadomy, jak się wczuję w myślenie i odlecę to ta perspektywa często znika ( przeniesiona uważność ).
> Jeżeli jej doświadczasz, to Twoje doświadczenie jest (wedle Twoich definicji) perspektywą 2-osobową. Nie rozumiem więc jak na podstawie doświadczenia 2-osobowego wnosisz z taką pewnością o charakterystyce doświadczenia 0-osobowiego.

To spróbujmy tak :

Jak postrzegam swoje myśli ( umysł ) to jest to perspektywa 1-osobowa
Jak postrzegam drzewo w parku to jest to perspektywa 2-osobowa
Jak postrzegam tego, który postrzega poprzednie dwie perspektywy oraz siebie samego to jest to perspektywa 0-osobowa ( samoświadomość siebie ).
Postrzeganie myśli to nie jest samoświadomość, postrzeganie postrzegającego myśli jest dopiero samoświadomością, lecz już nie jest to postrzeganie tylko bycie.

> Wątpliwe jest także Twoje przekonanie (przyjęte na podstawie wspomnianego przez Ciebie doświadczenia), że perspektywa 0-osobowa w ogóle istnieje (a nie jest np. tworem Twojej wyobraźni). Nie wystarczy czegoś doświadczać (albo raczej mieć wrażenie, że się doświadcza), trzeba jeszcze mieć podstawy do przekonania, że się tego czegoś doświadcza wiarygodnie.

Tak, gdy odnosisz się do doświadczania czegoś, perspektywa 0-osobowa to doświadczenie swojej pierwotnej subiektywności i tak naprawdę nie jest doświadczeniem . Nie trzeba się przecież przekonywać o tym czy się istnieje czy też nie. Jestem i wiem, że jestem to najbardziej oczywista rzecz pod Słońcem. Zanim wiem coś "innego" mam świadomość swojego istnienia. Wiedza o świadomości siebie pochodzi z " doświadczenia " o-osobowej świadomości. Po prostu ja się wysiliłem by to postrzec.

> Przypuśćmy, że mam wrażenie, sądzę, jestem przekonany, że doświadczam teraz pewnego przedmiotu. Niech to będzie mysz komputerowa na prawo od mojej dłoni. Mam prawo powiedzieć, że ją widzę, ponieważ a) nie są mi znane żadne czynniki, które zakłócają w tym momencie mój akt widzenia, b) tego rodzaju akt widzenia jest na ogół wiarygodny, co mogę tłumaczyć czynnikami ewolucyjnymi. Pomijam inne czynniki (związane z poprawnością określenia tej rzeczy mianem "myszy komputerowej" - pojawia się kwestia wiarygodności procesu kategoryzacji, itd.).
> Przypuśćmy teraz, że "doświadczasz perspektywy 0-osobowej". Musisz jeszcze wziąć skądś a) i b). Nie wystarcza więc powiedzieć, że perspektywa 0-osobowia istnieje "bo jej doświadczam".

Oczywiście, że stwierdzenie "bo, jej doświadczam" nie jest żadnym argumentem.

Zróbmy eksperyment:

Zadaj sobie pytanie - czy jestem świadomy? Odpowiesz zapewne, że tak.
A skąd wiesz, że jesteś siebie świadomy? Bo uświadamiasz sobie swoją świadomość siebie.
To uświadomienie sobie swojej świadomości jest perspektywą 0-osobową. Odpowiedź nie jest generowana w procesie myślenia. Zadając sobie pytanie czy jestem siebie świadomy, instynktownie nasza uwaga przenosi się do 0-osobowej świadomości ( "odczuwamy" samoświadomość siebie) i dopiero po tym "doświadczeniu" generuje się odpowiedź "tak".

Czyli pytanie-
Czy jestem siebie świadomy?- to doświadczenie umysłu
Następnie doświadczamy swojej samoświadomości- to "doświadczenie" duchowe (o-osobowa perspektywa)
Następnie generuje się odpowiedź -"tak" czyli doświadczenie umysłowe.

Przeskakujemy tutaj między perspektywami a nie doświadczamy jednej i tej samej. To ta właśnie drobna różnica ma tutaj istotne znaczenie. Ponieważ uświadomienie sobie,iż samoświadomość siebie to 0-osobowa perspektywa ( lub np. doświadczenie duchowe )( nie zależy mi na promowaniu 0-osobowej perspektywy jako takiej, to tylko jedno z określeń wskazujące na istotę zagadnienia), jest pierwszym krokiem, by to "doświadczenie" głębiej zbadać.Dalsza "penetracja" ukazuje nam "jakości" tego "doświadczenia".

>To spróbujmy tak :
>Jak postrzegam swoje myśli ( umysł ) to jest to perspektywa 1-osobowa
>Jak postrzegam drzewo w parku to jest to perspektywa 2-osobowa
>Jak postrzegam tego, który postrzega poprzednie dwie perspektywy oraz siebie samego to jest to perspektywa 0-osobowa ( samoświadomość siebie ).

To jest tylko powiedzienie w inny sposób tego, co mówiłeś wcześniej. To jest parafraza, a nie uzasadnienie czy dowód. Przedmiotem sporu jest właśnie to, czy "jak postrzegasz tego, który postrzega poprzednie dwie perspektywy oraz siebie samego to jest to perspektywa 0-osobowa ( samoświadomość siebie )"

Nie jest wcale jasne, czy samoświadomość siebie jest w istotny sposób różna od świadomości czegokolwiek innego. Na jakiej podstawie sądzisz, że jest?

>Postrzeganie myśli to nie jest samoświadomość, postrzeganie postrzegającego myśli jest dopiero samoświadomością, lecz już nie jest to postrzeganie tylko bycie.

Dlaczego, kto tak powiedział i na jakiej podstawie? Spostrzeganie swojego spostrzeżenia nie musi być wcale w istotny sposób różne od spostrzeżenia czegokolwiek innego.

>> Wątpliwe jest także Twoje przekonanie (przyjęte na podstawie wspomnianego przez Ciebie doświadczenia), że perspektywa 0-osobowa w ogóle istnieje (a nie jest np. tworem Twojej wyobraźni). Nie wystarczy czegoś doświadczać (albo raczej mieć wrażenie, że się doświadcza), trzeba jeszcze mieć podstawy do przekonania, że się tego czegoś doświadcza wiarygodnie.

>Tak, gdy odnosisz się do doświadczania czegoś, perspektywa 0-osobowa to doświadczenie swojej pierwotnej subiektywności i tak naprawdę nie jest doświadczeniem. Nie trzeba się przecież przekonywać o tym czy się istnieje czy też nie. Jestem i wiem, że jestem to najbardziej oczywista rzecz pod Słońcem. Zanim wiem coś "innego" mam świadomość swojego istnienia. Wiedza o świadomości siebie pochodzi z " doświadczenia " o-osobowej świadomości. Po prostu ja się wysiliłem by to postrzec.

Wydaje mi się, że mylisz pierwotność epistemologiczną z ontologiczną. Z pierwszej nie wynika druga.

>Oczywiście, że stwierdzenie "bo, jej doświadczam" nie jest żadnym argumentem.
>Zróbmy eksperyment:

>Zadaj sobie pytanie - czy jestem świadomy? Odpowiesz zapewne, że tak.
>A skąd wiesz, że jesteś siebie świadomy? Bo uświadamiasz sobie swoją świadomość siebie.

Dobrze, i co z tego? Przypuśćmy, że jestem świadom tego, że jestem świadom, albo tego, że jestem.

>To uświadomienie sobie swojej świadomości jest perspektywą 0-osobową. Odpowiedź nie jest generowana w procesie myślenia.

Nie jest generowana w świadomym procesie myślenia. Skąd wiesz, że nie wchodzi w grę myślenie nieświadome?

>Zadając sobie pytanie czy jestem siebie świadomy, instynktownie nasza uwaga przenosi się do 0-osobowej świadomości ( "odczuwamy" samoświadomość siebie) i dopiero po tym "doświadczeniu" generuje się odpowiedź "tak".

Przenosi się na poziom samoświadomości. Trzeba jeszcze wykazać, że ta samoświadomość jest pod względem ontologicznym (a nie tylko epistemologicznym) różna od świadomości 2-osobowej.

Chyba że po prostu kładziesz definicję, że świadomość 0-osobowa = samoświadomość. Zwróćmy uwagę, że nawet taka samoświadomość nie będzie (jak przypuszczam) tą świadomością, o jaką Ci chodzi. Moja samoświadomość samego siebie będzie chyba trochę inna niż Twoja samoświadomość. Czy też są one takie same, a może wręcz są jednym i tym samym bytem? Jeżeli tak, to skąd Ci o tym wiadomo?

> To jest tylko powiedzienie w inny sposób tego, co mówiłeś wcześniej. To jest parafraza, a nie uzasadnienie czy dowód. Przedmiotem sporu jest właśnie to, czy "jak postrzegasz tego, który postrzega poprzednie dwie perspektywy oraz siebie samego to jest to perspektywa 0-osobowa ( samoświadomość siebie )"
> Nie jest wcale jasne, czy samoświadomość siebie jest w istotny sposób różna od świadomości czegokolwiek innego. Na jakiej podstawie sądzisz, że jest?

OK. Podejdę do tego z jeszcze innej strony. Ciężko jest uzyskać porozumienie i progres w konwersacji, jeżeli nie wypracowało się jakiegoś punku wspólnego, pewnika do którego można się odwoływać. Żadna koncepcja, dogmat czy też przekonanie z wiadomych względów takim 100% pewnikiem być nie może. Jest jednak coś co tą rolę może spełnić i spełnia.
Tym czymś jest obecne doświadczenie. I nie chodzi mi tutaj o treść doświadczenia, gdyż ona cały czas się zmienia, ale o zrozumienie iż będąc na jawie, doświadczanie jest ciągłym elementem stanu czuwania ( dosłownie ciągłym ). Innymi słowy będąc na jawie nie można nie doświadczać, to co doświadczamy i jak interpretujemy nasze doświadczenie nie ma znaczenia, chodzi o sam fakt ciągłego doświadczania.Nie mogę w żadnej chwili powiedzieć, że nie doświadczam, byłoby to irracjonalne.
Zatem ciągłe doświadczanie jest faktem i prawdą dla każdego z nas w naszym codziennym życiu na jawie. Podważanie tego faktu jest irracjonalne i nie podlega dyskusji, każdy z nas tą ciągłość odczuwa bez względu na to co doświadcza. Prosty fakt ciągłości doświadczania jest jej cechą i przeciwieństwem do zmieniających się treści. Dzieje się tak dlatego, ponieważ ciągłość doświadczania odnosi się do podmiotu a treść do przedmiotu doświadczenia. Podmiot jest zatem stałym elementem doświadczania, a przedmiot podlegającą zmianie treścią.
Można sobie wyobrazić i "wyzbyć" się na chwilę swojej podmiotowości. Co by się wtedy stało? Żadne doświadczenie nie miałoby miejsca, gdyż nie było by podmiotu, który mógłby treść doświadczenia odebrać. Czymże jest odbiór treści bez uświadomienia jej sobie? Jest jej brakiem.
Zatem świadomość pojawiającej się treści jest również ciągłym i stałym elementem w doświadczaniu. Sama świadomość treści to jednak ciągle za mało, aby możliwe było doświadczenie. Świadomość treści musi być odebrana przez podmiot uświadamiający sobie tą treść. Aby tak się stało musi to być samoświadomy siebie podmiot. Dlaczego?
Wyobraźmy sobie, iż podmiot jest siebie nieświadomy. Co to oznacza? Oznacza to tyle, iż nie uświadamia on sobie swojego istnienia, jak zatem ma uświadomić sobie jakiekolwiek bodźce czy treści? Nie może. Jest to irracjonalne i nie podlega dalszym dyskusjom.
Tak, więc samoświadomość podmiotu doświadczenia jest również jego niezbędnym i stałym elementem. Brak samoświadomości podmiotu to brak jakiejkolwiek wiedzy o jakimkolwiek doświadczaniu.

Podsumowując powyższe: Ciągłość doświadczania to stały element naszego bytowania w czujności. W tym doświadczaniu wyróżniamy podmiot i przedmiot doświadczania. Podmiotowość w doświadczeniu jest zawsze samoświadoma oraz cały czas obecna, natomiast przedmiot doświadczania lub treść podlega ciągłej zmianie i jest uświadamiana przez podmiot. Świadomość treści doświadczenia, to świadomość czegoś i jest nieodłącznym elementem tej treści, ukazując zmienną i ulotną naturę, co sama treść. Brak świadomości treści, to brak treści.
Samoświadomość podmiotu jest jego stałą cechą. Podmiot bez samoświadomości nie jest zatem podmiotem w doświadczaniu. Istotność tego jest taka, iż zanim nastąpi możliwość zaistnienia doświadczenia w tym świadomości czegoś to musi istnieć "ktoś" lub "coś" z potencjałem i możnością tegoż realizacji. Możność tą wyraża samoświadomość podmiotu.
Samoświadomość podmiotu w doświadczaniu jest elementem stałym, każdy przedmiot doświadczania to elementy zmienne. Wszystko zatem co doświadczamy, czego stajemy się świadomi zmienia się w czasie, podlega zmianie i nie jest samoświadome. To oznacza iż ciało nie jest samoświadome, myśli nie są samoświadome, emocje nie są samoświadome, drzewa nie są samoświadome, góry nie są samoświadome, informacje nie są samoświadome, małpy nie są samoświadome, człowiek nie jest samoświadomy. Podmiot jest samoświadomy, lecz co jest tym podmiotem?
Jakie cechy wyraża podmiot doświadczenia?
Podmiot jest a ponieważ jest samoświadomy to wie o tym, że jest. Innymi słowy bycie i świadomość bycia to cechy podmiotu. Jestem, Który Jestem Świadomość świadomości własnego istnienia, nie jest doświadczeniem, ponieważ nie ma tam rozróżnienia na podmiot i przedmiot,wyrażającą relację ( Ja- Inny ). Samoświadomość świadomości jest relacją ( Ja- Ja ).

Podam przykład jak to można zobrazować:

Załóżmy, że jesteś Słońcem i emanujesz swoją świetlistością w kierunku Ziemi, razem z tą emanacją twoja uwaga również tam podąża, obserwujesz Ziemię ( podmiot i przedmiot doświadczania). Co Ty jako Słońce musisz zrobić, aby oświetlić siebie samego?
Nic nie musisz zrobić, gdyż świetlistość i emanacja jest tobą samym. Potrzebujesz tylko to sobie uświadomić. Odwracasz więc uwagę od Ziemi i kierujesz ją na siebie samego. I wszystko staje się jasne. Słońce i jego świetlistość są jednym.

Reasumując: samoświadomość siebie, to samoświadomość świadomości. To połączenie jest jednością i nie istnieje jedno bez drugiego.Ponieważ tylko świadomość jest samoświadoma jest ona jedynym podmiotem, bytem, który doświadcza.

Oczywiście implikacje tego są wielowymiarowe, przedstawiłem tu zaledwie sedno logicznych zależności wynikających z prawdy o naszym obecnym doświadczaniu.

Opisujesz układ-model pojedyńczy.

>Podmiot jest a ponieważ jest samoświadomy to wie o tym, że jest. Innymi słowy bycie i świadomość bycia to cechy podmiotu.
>Jestem, Który Jestem Świadomość świadomości własnego istnienia, nie jest doświadczeniem, ponieważ nie ma tam rozróżnienia
>na podmiot i przedmiot,wyrażającą relację ( Ja- Inny ). Samoświadomość świadomości jest relacją ( Ja- Ja ).

Jak wyglądałby model-układ multi?
Znany ludziom świat składa się z niezliczonej samoświadomych żywych ludzi i innych świadomych organizmów żywych.
Te świadome organizmy nie są samoświadome, że dośwaidczają. Drapieżnik gdy poluje na ofiarę najczęściej ją postrzega i
polega na swoim zmyśle wzroku, jego zachowania określamy mianem instynktownych, czy słusznie?.
Twoje"jestem, który jestem" to obraz i podobieństwo do całości - Jestem Który Jestem?

>Nic nie musisz zrobić, gdyż świetlistość i emanacja jest tobą samym. Potrzebujesz tylko to sobie uświadomić.
>Odwracasz więc uwagę od Ziemi i kierujesz ją na siebie samego. I wszystko staje się jasne. Słońce i jego świetlistość są jednym.

Pominmo iż odwróciłeś swoją uwagę od przedmiotu, to nie przestałeś na niego oddziaływać(oświetlasz go dalej, jako słońce)
uswiadomiłeś sobie, stałeś się świadkiem samego siebie - "jestm samoświadomym człowiekiem we wszechświecie, żyję na planecie
Ziemia pośród innych samoświadomych ludzi, o kurde co teraz? Zaczynasz się zastanawiać
- czy iść do kina na film o duchach".

>Oczywiście implikacje tego są wielowymiarowe, przedstawiłem tu zaledwie sedno logicznych zależności wynikających z prawdy o naszym obecnym doświadczaniu.

?????????????????????????????????

>Jak wyglądałby model-układ multi?
>Znany ludziom świat składa się z niezliczonej samoświadomych żywych ludzi i innych świadomych organizmów żywych.
>Te świadome organizmy nie są samoświadome, że dośwaidczają.

Popełniłeś w powyższym zdaniu 2 błędy logiczne. Reszty więc nie czytam, bo nie ma sensu. Jak poprawisz to się będę mógł ustosunkować.

Drapieżnik gdy poluje na ofiarę najczęściej ją postrzega i
>polega na swoim zmyśle wzroku, jego zachowania określamy mianem instynktownych, czy słusznie?.

>Twoje"jestem, który jestem" to obraz i podobieństwo do całości - Jestem Który Jestem?
>>Nic nie musisz zrobić, gdyż świetlistość i emanacja jest tobą samym. Potrzebujesz tylko to sobie uświadomić.
>>Odwracasz więc uwagę od Ziemi i kierujesz ją na siebie samego. I wszystko staje się jasne. Słońce i jego świetlistość są jednym.
>Pominmo iż odwróciłeś swoją uwagę od przedmiotu, to nie przestałeś na niego oddziaływać(oświetlasz go dalej, jako słońce)
>uswiadomiłeś sobie, stałeś się świadkiem samego siebie - "jestm samoświadomym człowiekiem we wszechświecie, żyję na planecie
>Ziemia pośród innych samoświadomych ludzi, o kurde co teraz? Zaczynasz się zastanawiać
>- czy iść do kina na film o duchach".
>>Oczywiście implikacje tego są wielowymiarowe, przedstawiłem tu zaledwie sedno logicznych zależności wynikających z prawdy o naszym obecnym doświadczaniu.
>?????????????????????????????????

>Popełniłeś w powyższym zdaniu 2 błędy logiczne. Reszty więc nie czytam, bo nie ma sensu. >Jak poprawisz to się będę mógł ustosunkować.

Czy znasz pojęcie - samozachwyt? to zawęża Twoją "perspektywę".

>>Popełniłeś w powyższym zdaniu 2 błędy logiczne. Reszty więc nie czytam, bo nie ma sensu. >Jak poprawisz to się będę mógł ustosunkować.
>Czy znasz pojęcie - samozachwyt? to zawęża Twoją "perspektywę".

I znowu oszczerstwo, widać, że masz jakiś problem z akceptacją siebie.

Jeszcze raz a przekonasz mnie, abym więcej czasu na polemikę z Tobą już nie tracił.

>Tym czymś jest obecne doświadczenie. I nie chodzi mi tutaj o treść doświadczenia, gdyż ona cały czas się zmienia, ale o zrozumienie iż będąc na jawie, doświadczanie jest ciągłym elementem stanu czuwania ( dosłownie ciągłym ). Innymi słowy będąc na jawie nie można nie doświadczać, to co doświadczamy i jak interpretujemy nasze doświadczenie nie ma znaczenia, chodzi o sam fakt ciągłego doświadczania.Nie mogę w żadnej chwili powiedzieć, że nie doświadczam, byłoby to irracjonalne.

To nie dowodzi szczególnego statusu doświadczenia. Zawsze, gdy jestem na jawie muszę także np. oddychać.

Irracjonalne jest powiedzenie; "jestem na jawie i nie doświadczam", bo takie jest znaczenie słowa "jawa". "Jawa" oznacza ciągłe, wyraziste, żywe doświadczenie.

>Zatem ciągłe doświadczanie jest faktem i prawdą dla każdego z nas w naszym codziennym życiu na jawie. Podważanie tego faktu jest irracjonalne i nie podlega dyskusji, każdy z nas tą ciągłość odczuwa bez względu na to co doświadcza. Prosty fakt ciągłości doświadczania jest jej cechą i przeciwieństwem do zmieniających się treści. Dzieje się tak dlatego, ponieważ ciągłość doświadczania odnosi się do podmiotu a treść do przedmiotu doświadczenia. Podmiot jest zatem stałym elementem doświadczania, a przedmiot podlegającą zmianie treścią.

Co z tego? Nie dowodzi to szczególnego statusu doświadczenia. Nadal mylisz pierwotność epistemologiczną z ontologiczną.

"Prosty fakt ciągłości doświadczania jest jej cechą i przeciwieństwem do zmieniających się treści." Sądzę, że mylisz doświadczenie ciągłości z ciągłością doświadczenia.

>Można sobie wyobrazić i "wyzbyć" się na chwilę swojej podmiotowości. Co by się wtedy stało? Żadne doświadczenie nie miałoby miejsca, gdyż nie było by podmiotu, który mógłby treść doświadczenia odebrać. Czymże jest odbiór treści bez uświadomienia jej sobie? Jest jej brakiem.

Nie rozumiem, dlaczego utożsamiasz podmiotowość z byciem podmiotem doświadczenia. Bez doświadczenia nie ma podmiotu doświadczenia, ale czy z tego wynika, że nie ma w ogóle podmiotu?

>Zatem świadomość pojawiającej się treści jest również ciągłym i stałym elementem w doświadczaniu. Sama świadomość treści to jednak ciągle za mało, aby możliwe było doświadczenie. Świadomość treści musi być odebrana przez podmiot uświadamiający sobie tą treść. Aby tak się stało musi to być samoświadomy siebie podmiot. Dlaczego?

Innymi słowy zwierzęta nie mają doświadczeń (bo chyba nie powiemy o zwierzętach, że są samoświadome)? Mylisz (utożsamiasz) podmiot z podmiotem świadomości.

>Wyobraźmy sobie, iż podmiot jest siebie nieświadomy. Co to oznacza? Oznacza to tyle, iż nie uświadamia on sobie swojego istnienia, jak zatem ma uświadomić sobie jakiekolwiek bodźce czy treści? Nie może. Jest to irracjonalne i nie podlega dalszym dyskusjom.

Innymi słowy np. kot albo pies niczego nie doświadczają. Nie przypuszczam bowiem, żeby uświadamiały sobie swoje własne istnienie. Noworodki mają doświadczenia np. bólu, ale czy są świadome swojego "ja"?

>Tak, więc samoświadomość podmiotu doświadczenia jest również jego niezbędnym i stałym elementem. Brak samoświadomości podmiotu to brak jakiejkolwiek wiedzy o jakimkolwiek doświadczaniu.

Brak wiedzy owszem, ale niekoniecznie brak samego podmiotu.

> To nie dowodzi szczególnego statusu doświadczenia. Zawsze, gdy jestem na jawie muszę także np. oddychać.

Owszem dowodzi, ponieważ może być wiarygodnym źródłem informacji o nas samych i o rzeczywistości.

> Co z tego? Nie dowodzi to szczególnego statusu doświadczenia. Nadal mylisz pierwotność epistemologiczną z ontologiczną.

Jw.

>>Można sobie wyobrazić i "wyzbyć" się na chwilę swojej podmiotowości. Co by się wtedy stało? Żadne doświadczenie nie miałoby miejsca, gdyż nie było by podmiotu, który mógłby treść doświadczenia odebrać. Czymże jest odbiór treści bez uświadomienia jej sobie? Jest jej brakiem.
> Nie rozumiem, dlaczego utożsamiasz podmiotowość z byciem podmiotem doświadczenia. Bez doświadczenia nie ma podmiotu doświadczenia, ale czy z tego wynika, że nie ma w ogóle podmiotu?

Owszem wynika. Doświadczenie mamy w tedy, gdy podmiot pobiera informację z zewnątrz i może kreatywnie odpowiedzieć informacją zwrotną. Jak postawisz obok siebie kubek i szklankę to one nie generują między sobą doświadczenia.Podmiotowość i podmiot doświadczenia opierają się na tych samych cechach. Czym jest podmiot bez doświadczenia? Traci swoją funkcję.I mała uwaga to bez podmiotu doświadczenia nie ma doświadczenia, nie na odwrót

> Innymi słowy zwierzęta nie mają doświadczeń (bo chyba nie powiemy o zwierzętach, że są samoświadome)? Mylisz (utożsamiasz) podmiot z podmiotem świadomości.

Wyjaśniłem te zależności już wyżej ale spoko. Owszem zwierzęta nie mają doświadczeń i zwierzęta nie są samoświadome. To świadomość doświadcza zwierząt oraz świata i to świadomość jest samoświadoma.

>>Wyobraźmy sobie, iż podmiot jest siebie nieświadomy. Co to oznacza? Oznacza to tyle, iż nie uświadamia on sobie swojego istnienia, jak zatem ma uświadomić sobie jakiekolwiek bodźce czy treści? Nie może. Jest to irracjonalne i nie podlega dalszym dyskusjom.
> Innymi słowy np. kot albo pies niczego nie doświadczają.

Owszem, to świadomość doświadcza kota lub psa. Doświadcza ten kto jest świadomy a tylko świadomość jest świadoma. Ciało nie doświadcza, ciało jest doświadczane, umysł nie doświadcza- umysł jest doświadczany. Nie inaczej.

Nie przypuszczam bowiem, żeby uświadamiały sobie swoje własne istnienie. Noworodki mają doświadczenia np. bólu, ale czy są świadome swojego "ja"?

Jw. Tylko świadomość jest świadoma swojego istnienia, gdyż tylko ona w rzeczywistości istnieje.
Każde ciało i umysł to tylko chwilowy przejaw tego istnienia.

>>Tak, więc samoświadomość podmiotu doświadczenia jest również jego niezbędnym i stałym elementem. Brak samoświadomości podmiotu to brak jakiejkolwiek wiedzy o jakimkolwiek doświadczaniu.
> Brak wiedzy owszem, ale niekoniecznie brak samego podmiotu.

Wyobraźmy sobie zatem, iż istnieje podmiot bez doświadczania. Nie docierają do niego absolutnie żadne informacje i bodźce, 0 doświadczeń zmysłowych, zero czucia ciała, zero myśli, kompletne nic. Czymże jest wtedy podmiot? Podmiotu nie ma. Podmiot czerpie tożsamość odbijając się w świecie. Brak doświadczeń to brak odbicia i podmiot znika.

Dlatego zrozumienie w pełni istotności doświadczania jest tak ważne, bo otwiera nową pulę dostępnych informacji umożliwiając logiczne dochodzenie znaczeń słów i relacji między nimi.

>> Innymi słowy zwierzęta nie mają doświadczeń (bo chyba nie powiemy o zwierzętach, że są samoświadome)? Mylisz (utożsamiasz) podmiot z podmiotem świadomości.
>Wyjaśniłem te zależności już wyżej ale spoko. Owszem zwierzęta nie mają doświadczeń i zwierzęta nie są samoświadome. To świadomość doświadcza zwierząt oraz świata i to świadomość jest samoświadoma.

Zwierzęta reagują na bodźce zewnętrzne, wiele z gatunków drapieżników polowanie ma w swojej naturze(instynkt), wiele gatunków drapieżników po narodzinach uczy się-doskonali
swoje umiejętności poprzez zachowania, które my ludzie określamy mianem zabawy, u niektórych gatunków(wilki, lwy) polowania odbywają się w zespole.
Nabieranie, doskonalenie umiejętności - to zbieranie bagażu doświadczeń(pamięć)
wykorzystywanie nabytych umiejętności - to decyzja o wyborze metody w zależności od sytuacji, to sugeruje jakąś formę myślenia(to stan ponad podstawowym stanem świadomości).
Ludzkie myślenie determinuje mowa ludzka i pismo, stąd samoświadomość szczególny sposób myślenia.

>Wyobraźmy sobie zatem, iż istnieje podmiot bez doświadczania. Nie docierają do niego >absolutnie żadne informacje i bodźce, 0 doświadczeń zmysłowych, zero czucia ciała, zero >myśli, kompletne nic. Czymże jest wtedy podmiot? Podmiotu nie ma. Podmiot czerpie >tożsamość odbijając się w świecie. Brak doświadczeń to brak odbicia i podmiot znika.
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
#Ja "jestem, który jestem" wyobrażam sobie coś(kogoś"Jestem Który Jestem"), czego nie jestem sobie w stanie wyobrazić, nie jestem w stanie ogarnąć swoimi zmysłami i umysłem
że cały Wszechświat(w tym samoświadomość innych ludzi) i mój umysł to - Jestem Który Jestem #
Taki sposób myślena nie powoduje, że wszećhświat znika.
Powoduje to, że swoim myśleniem nie ogarniasz podmiotu w którym Ty sam i Twoje myślenie jest przedmiotem. Taki paradoks. Wyjątek który, potwierdza Twoją koncepcję.

Najtęższe umysły ludzkie zdają sobie sprawę - rozumieją że choć granice ludzkiego poznania w skali mikro i makro
w ostatnim stuleciu zostały rozszerzone, to wiele zjawisk i procesów które znamy ma bardzo złożoną naturę i być może
naszym ludzkim rozumowaniem nie bedziemy jej w stanie nigdy uchwycić i zrozumieć.-M.Rees.

>Zwierzęta reagują na bodźce zewnętrzne, wiele z gatunków drapieżników polowanie ma w swojej naturze(instynkt), wiele gatunków drapieżników po narodzinach uczy się-doskonali
>swoje umiejętności poprzez zachowania, które my ludzie określamy mianem zabawy, u niektórych gatunków(wilki, lwy) polowania odbywają się w zespole.
>Nabieranie, doskonalenie umiejętności - to zbieranie bagażu doświadczeń(pamięć)
>wykorzystywanie nabytych umiejętności - to decyzja o wyborze metody w zależności od sytuacji, to sugeruje jakąś formę myślenia(to stan ponad podstawowym stanem świadomości).
>Ludzkie myślenie determinuje mowa ludzka i pismo, stąd samoświadomość szczególny sposób myślenia.

Dlaczego tak bardzo przywiązałeś się do koncepcji samoświadomości opartej na ludzkim myśleniu?
Bo jest wygodna? prosta? rozwiązuje problem definicji? Bo przecież, ani żadnych faktów nikt w tym temacie nie przedstawił a całe to założenie jest tylko kontynuacją materialistycznego modelu rzeczywistości, który jest ciągle tylko koncepcją, zresztą w niektórych kręgach naukowych podważaną.

>>Wyobraźmy sobie zatem, iż istnieje podmiot bez doświadczania. Nie docierają do niego >absolutnie żadne informacje i bodźce, 0 doświadczeń zmysłowych, zero czucia ciała, zero >myśli, kompletne nic. Czymże jest wtedy podmiot? Podmiotu nie ma. Podmiot czerpie >tożsamość odbijając się w świecie. Brak doświadczeń to brak odbicia i podmiot znika.
>^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
>^^
>#Ja "jestem, który jestem" wyobrażam sobie coś(kogoś"Jestem Który Jestem"), czego nie jestem sobie w stanie wyobrazić, nie jestem w stanie ogarnąć swoimi zmysłami i umysłem
>że cały Wszechświat(w tym samoświadomość innych ludzi) i mój umysł to - Jestem Który Jestem #
>Taki sposób myślena nie powoduje, że wszećhświat znika.

Ale znika podmiot i przedmiot doświadczenia, ponieważ Jestem, Który Jestem jest jednym i drugim, jest jednością.

>Powoduje to, że swoim myśleniem nie ogarniasz podmiotu w którym Ty sam i Twoje myślenie jest przedmiotem. Taki paradoks. Wyjątek który, potwierdza Twoją koncepcję.

Nie potwierdza, bo wyjątków na tym poziomie rozumowania nie ma. Obserwując świat widać niezwykłą precyzję, idealnie oddziałujące na siebie prawa, dokładność pomiarów, logiczność itd. i wyjątki się nie zdarzają, wszystko działa w ramach obowiązujących praw.

Dlatego np. Koncepcja zmartwychwstania Jezusa jako ciała lub duszy ląduje z automatu w śmietniku, bo byłby to właśnie wyjątek.

>Najtęższe umysły ludzkie zdają sobie sprawę - rozumieją że choć granice ludzkiego poznania w skali mikro i makro
>w ostatnim stuleciu zostały rozszerzone, to wiele zjawisk i procesów które znamy ma bardzo złożoną naturę i być może
>naszym ludzkim rozumowaniem nie bedziemy jej w stanie nigdy uchwycić i zrozumieć.-M.Rees.

>> To nie dowodzi szczególnego statusu doświadczenia. Zawsze, gdy jestem na jawie muszę także np. oddychać.
>Owszem dowodzi, ponieważ może być wiarygodnym źródłem informacji o nas samych i o rzeczywistości.

Informacja o świecie jest jednym z elementów potrzebnych ludzkiemu organizmowi. Nie jest to element jedyny.

Poza tym nie jest wcale jasne, czy "doświadczenie jest wiarygodnym źródłem wiedzy o rzeczywistości". Na pewno wydaje się takim. Można mieć wiedzę o świecie wcale nie mając doświadczeń (zjawisko "ślepego widzenia").

>> Co z tego? Nie dowodzi to szczególnego statusu doświadczenia. Nadal mylisz pierwotność epistemologiczną z ontologiczną.
>Jw.

Powtarzam: pierwotność ontologiczna nie dowodzi pierwotności epistemologicznej. Z faktu, że masz (złóżmy) uprzywilejowany dostęp do świadomości nie wynika, że jest to rzecz jakoś w świecie uprzywilejowana, mająca wyjątkowy status.

>>>Można sobie wyobrazić i "wyzbyć" się na chwilę swojej podmiotowości. Co by się wtedy stało? Żadne doświadczenie nie miałoby miejsca, gdyż nie było by podmiotu, który mógłby treść doświadczenia odebrać. Czymże jest odbiór treści bez uświadomienia jej sobie? Jest jej brakiem.

W ten sposób dowodzisz tylko, że nie może być doświadczenia bez podmiotu, a nie, że nie może być podmiotu bez doświadczeń. Zgadzam się, że nie może istnieć doświadczenie bez podmiotu, ale nie to jest przedmiotem sporu.

>> Nie rozumiem, dlaczego utożsamiasz podmiotowość z byciem podmiotem doświadczenia. Bez doświadczenia nie ma podmiotu doświadczenia, ale czy z tego wynika, że nie ma w ogóle podmiotu?

>Owszem wynika. Doświadczenie mamy w tedy, gdy podmiot pobiera informację z zewnątrz i może kreatywnie odpowiedzieć informacją zwrotną. Jak postawisz obok siebie kubek i szklankę to one nie generują między sobą doświadczenia.Podmiotowość i podmiot doświadczenia opierają się na tych samych cechach. Czym jest podmiot bez doświadczenia? Traci swoją funkcję.I mała uwaga to bez podmiotu doświadczenia nie ma doświadczenia, nie na odwrót.

"Doświadczenie mamy w tedy, gdy podmiot pobiera informację z zewnątrz i może kreatywnie odpowiedzieć informacją zwrotną." To prawda, ale nie wynika z tego, że nie może istnieć podmiot, który akurat, w danej chwili nie ma żadnych doświadczeń.

"Jak postawisz obok siebie kubek i szklankę to one nie generują między sobą doświadczenia." Z tego znowu wynika, że co nie jest podmiotem, nie doświadcza, innymi słowy, że co doświadcza, jest podmiotem. Zgoda, ale znowu nie o to chodzi.

"Podmiotowość i podmiot doświadczenia opierają się na tych samych cechach." - właśnie to trzeba udowodnić - jaki więc masz dowód?

"I mała uwaga to bez podmiotu doświadczenia nie ma doświadczenia, nie na odwrót." Znowu się zgadzam, ale znowu nie o to chodzi. Jest jasne, że bez podmiotu doświadczenia nie ma doświadczenia. Chodzi jednak o to, czy bez doświadczenia nie ma podmiotu. Cały czas chodzi mi o aktualne doświadczenie. Nie jest wcale (przynajmniej dla mnie) oczywiste twierdzenie, że jeżeli x jest podmiotem, to jest takie y, że y jest doświadczeniem aktualnie posiadanym przez x.

>> Innymi słowy zwierzęta nie mają doświadczeń (bo chyba nie powiemy o zwierzętach, że są samoświadome)? Mylisz (utożsamiasz) podmiot z podmiotem świadomości.
>Wyjaśniłem te zależności już wyżej ale spoko. Owszem zwierzęta nie mają doświadczeń i zwierzęta nie są samoświadome. To świadomość doświadcza zwierząt oraz świata i to świadomość jest samoświadoma.

"Owszem zwierzęta nie mają doświadczeń' - czyli człowiek ma doświadczenie np. węchowe, a kot już nie? Człowiek ma doświadczenie bólu, a pies już niczego nie odczuwa?

Czy jesteś więc skłonny np. w okrutny sposób zabić kota albo psa - skoro nie mają one doświadczeń?

"Świadomość doświadcza zwierząt" - w jaki sposób?

>>>Wyobraźmy sobie, iż podmiot jest siebie nieświadomy. Co to oznacza? Oznacza to tyle, iż nie uświadamia on sobie swojego istnienia, jak zatem ma uświadomić sobie jakiekolwiek bodźce czy treści? Nie może. Jest to irracjonalne i nie podlega dalszym dyskusjom.
>> Innymi słowy np. kot albo pies niczego nie doświadczają.

>Owszem, to świadomość doświadcza kota lub psa. Doświadcza ten kto jest świadomy a tylko świadomość jest świadoma. Ciało nie doświadcza, ciało jest doświadczane, umysł nie doświadcza- umysł jest doświadczany. Nie inaczej.

Zatem proszę odpowiedz na pytania postawione wyżej.

> Nie przypuszczam bowiem, żeby uświadamiały sobie swoje własne istnienie. Noworodki mają doświadczenia np. bólu, ale czy są świadome swojego "ja"?
>Jw. Tylko świadomość jest świadoma swojego istnienia, gdyż tylko ona w rzeczywistości istnieje.

Czy zatem zabijesz male dziecko? Przecież nie zabijesz w ten sposób świadomości jako takiej (na poziomie zerowym), wszak ona trwa w świecie nieustannie.

>Każde ciało i umysł to tylko chwilowy przejaw tego istnienia.
>>>Tak, więc samoświadomość podmiotu doświadczenia jest również jego niezbędnym i stałym elementem. Brak samoświadomości podmiotu to brak jakiejkolwiek wiedzy o jakimkolwiek doświadczaniu.
>> Brak wiedzy owszem, ale niekoniecznie brak samego podmiotu.

>Wyobraźmy sobie zatem, iż istnieje podmiot bez doświadczania. Nie docierają do niego absolutnie żadne informacje i bodźce, 0 doświadczeń zmysłowych, zero czucia ciała, zero myśli, kompletne nic. Czymże jest wtedy podmiot? Podmiotu nie ma. Podmiot czerpie tożsamość odbijając się w świecie. Brak doświadczeń to brak odbicia i podmiot znika.

Nieprawda, jeżeli tym podmiotem jest ludzki mózg, to trwa sobie w najlepsze. Mózg miewa doświadczenia, może mieć doświadczenia - i dlatego jest podmiotem.

>Dlatego zrozumienie w pełni istotności doświadczania jest tak ważne, bo otwiera nową pulę dostępnych informacji umożliwiając logiczne dochodzenie znaczeń słów i relacji między nimi.

To, co sobie uświadamiamy, co jest przedmiotem doświadczenia, to tylko ułamek docierającej do nas informacji.

Zapewne zdarzyło Ci się kiedyś nie mieć żadnych doświadczeń, np. w stanie nieprzytomności. Jeżeli podmiot = samoświadomy podmiot, to wynika stąd, że ten samoświadomy podmiot w owej chwili nieświadomości nie istniał. Jakim prawem utożsamiasz więc sobą dwa różne podmioty - jeden sprzed stanu nieświadomości i drugi, istniejący po tym stanie? Bo chyba uważasz, że istnieje to samo Twoje ja, jakie istniało przed owym stanem nieświadomości?

Jeżeli rzecz A przestała istnieć, a potem pojawia się rzecz B, to A jest różne od B. Ewentualnie wskaż może bezsporny przykład rzeczy, która przestała istnieć i zaistniała ponownie.

> Zapewne zdarzyło Ci się kiedyś nie mieć żadnych doświadczeń, np. w stanie nieprzytomności. Jeżeli podmiot = samoświadomy podmiot, to wynika stąd, że ten samoświadomy podmiot w owej chwili nieświadomości nie istniał. Jakim prawem utożsamiasz więc sobą dwa różne podmioty - jeden sprzed stanu nieświadomości i drugi, istniejący po tym stanie? Bo chyba uważasz, że istnieje to samo Twoje ja, jakie istniało przed owym stanem nieświadomości?

Ok. Zacznę od tego, iż stan nieprzytomności a nieświadomość to nie są synonimy. Stan nieprzytomności to chwilowy brak świadomości bodźców czyli świadomości czegoś ( nie jest utratą podmiotowości ). Nieświadomość czyli utrata podmiotowości przez organizm następuje tylko w momencie śmierci organizmu

> Jeżeli rzecz A przestała istnieć, a potem pojawia się rzecz B, to A jest różne od B. Ewentualnie wskaż może bezsporny przykład rzeczy, która przestała istnieć i zaistniała ponownie.

Śmierć organizmu czyli ciało/umysł to utrata podmiotowości i nie ma ścieżki powrotnej. Smierć to nic innego jak przerwanie połączenia pomiędzy Świadomością (podmiot) a umysłem/ ciałem ( przedmiot,treść ). Tu masz doskonałą ilustrację tego iż podmiot nie istnieje bez doświadczania ( czyli przedmiotu). To co uważamy za śmierć to właśnie przecięcie tej wstęgi łączącej podmiot z przedmiotem.

>Ok. Zacznę od tego, iż stan nieprzytomności a nieświadomość to nie są synonimy. Stan nieprzytomności to chwilowy brak świadomości bodźców czyli świadomości czegoś ( nie jest utratą podmiotowości ).

Przecież twierdzisz, że podmiot musi mieć doświadczenia.

"Nieświadomość czyli utrata podmiotowości przez organizm następuje tylko w momencie śmierci organizmu"

Zatem organizm jest podmiotem? Jeżeli tak, dlaczego do jego podmiotowości są potrzebne aktualne doświadczenia?

>> Jeżeli rzecz A przestała istnieć, a potem pojawia się rzecz B, to A jest różne od B. Ewentualnie wskaż może bezsporny przykład rzeczy, która przestała istnieć i zaistniała ponownie.

>Śmierć organizmu czyli ciało/umysł to utrata podmiotowości i nie ma ścieżki powrotnej. Smierć to nic innego jak przerwanie połączenia pomiędzy Świadomością (podmiot) a umysłem/ ciałem ( przedmiot,treść ).

Nie chodzi o śmierć, ale o to, co możemy nazwać "utratą przytomności". Jest to stan bez doświadczeń. Pytam: czy podmiot może się znaleźć w stanie nieprzytomności a potem wyjść z tego stanu i mieć znowu doświadczenia?

>Tu masz doskonałą ilustrację tego iż podmiot nie istnieje bez doświadczania ( czyli przedmiotu). To co uważamy za śmierć to właśnie przecięcie tej wstęgi łączącej podmiot z przedmiotem.

Nie, nie mam tu żadnej ilustracji tego, że podmiot nie istnieje bez doświadczenia. Zgadzam się, że istnieje nieodwracalna utrata doświadczeń i mogę nawet przystać na to, że nieodwracalna utrata doświadczeń to koniec podmiotowości, ale nie chodzi mi o utratę nieodwracalną, tylko odwracalną, którą znamy jako "utrata przytomności".

>>Postrzeganie myśli to nie jest samoświadomość, postrzeganie postrzegającego myśli jest dopiero samoświadomością, lecz już nie jest to postrzeganie tylko bycie.
> Dlaczego, kto tak powiedział i na jakiej podstawie? Spostrzeganie swojego spostrzeżenia nie musi być wcale w istotny sposób różne od spostrzeżenia czegokolwiek innego.

To jest częścią naszego doświadczenia. Jeżeli postrzegasz drzewo to chyba nie sądzisz,że nim jesteś. W postrzeganiu myśli jest ta sama zależność.

>>> Wątpliwe jest także Twoje przekonanie (przyjęte na podstawie wspomnianego przez Ciebie doświadczenia), że perspektywa 0-osobowa w ogóle istnieje (a nie jest np. tworem Twojej wyobraźni). Nie wystarczy czegoś doświadczać (albo raczej mieć wrażenie, że się doświadcza), trzeba jeszcze mieć podstawy do przekonania, że się tego czegoś doświadcza wiarygodnie.

I owszem. Badanie własnego obecnego doświadczenia jest źródłem wiarygodności. Oczywiście interpretacja może zawierać błędy. Dlatego nacisk na logiczność powiązań wszystkich składowych doświadczenia jest obowiązkiem.

>>Zadaj sobie pytanie - czy jestem świadomy? Odpowiesz zapewne, że tak.
>>A skąd wiesz, że jesteś siebie świadomy? Bo uświadamiasz sobie swoją świadomość siebie.
> Dobrze, i co z tego? Przypuśćmy, że jestem świadom tego, że jestem świadom, albo tego, że jestem.

To z tego, iż uświadamiając sobie swoją świadomość możemy badać jej naturę. Czym jest i jakie ma cechy. Dopiero to uświadomienie daje nam prawdziwy wgląd w naturę rzeczywistości.

> Przenosi się na poziom samoświadomości. Trzeba jeszcze wykazać, że ta samoświadomość jest pod względem ontologicznym (a nie tylko epistemologicznym) różna od świadomości 2-osobowej.

Zostało wykazane w moim opisie post wyżej

> Chyba że po prostu kładziesz definicję, że świadomość 0-osobowa = samoświadomość. Zwróćmy uwagę, że nawet taka samoświadomość nie będzie (jak przypuszczam) tą świadomością, o jaką Ci chodzi. Moja samoświadomość samego siebie będzie chyba trochę inna niż Twoja samoświadomość. Czy też są one takie same, a może wręcz są jednym i tym samym bytem? Jeżeli tak, to skąd Ci o tym wiadomo?

Jw. Samoświadomość jest nieodłączną cechą podmiotu, bytu. Wykazałem iż bytem jest świadomość, gdyż tylko ona może być samoświadoma, jedno wynika z drugiego, ją jednością. Jeżeli wszyscy byśmy mięli różne samoświadomości to miała by ona cechę zmienności. Zmienność to cecha świadomości czegoś. Znaczyło by to iż świadomość czegoś i samoświadomość są tym samym. Jeśli były by tym samym to nie zaistniało by coś takiego jak doświadczenie. Gdyż jedno i drugie byłoby przedmiotem doświadczenia.
Dlatego samoświadomość jest jedna i niezmienna. Różnice, które każdy z nas wykazuje są na poziomie świadomości czegoś tylko i wyłącznie. Świadomość myśli, ciała, emocji, ciał stałych itd. należą do tej samej kategorii świadomości czegoś.

Istniejesz cząstkowo w zapisie genetycznym swych dzieci, jeśli je spłodziłeś. To właśnie ten fenomen jest motorem napędowym instynktu macierzyńskiego. Dzieciom nie tylko genetycznie przekazujemy część siebie, ale nie mamy oporów w przekazywaniu dorobku i doświadczenia życiowego. Zostając rodzicami dajemy początek kolejnej sztafecie pokoleń, ofiarowujemy spuściznę naszych przodków i dodajemy własny kawałek siebie. Wiem, mnóstwo dzieci nie chce być takie jak ich rodzice, każde pokolenie to przerabia w wieku buntu. To naturalny proces szukania własnego ja i dokładanie własnej cegiełki. Cóż bezpotomni odchodzą w zapomnieniu, kiedyś był to ogromny problem egzystencjalny, dziś nowomodna wykreowana przez snobizm, użyźniają glebę, to też coś znaczy.

>Istniejesz cząstkowo w zapisie genetycznym swych dzieci, jeśli je spłodziłeś. To właśnie >ten fenomen jest motorem napędowym instynktu macierzyńskiego. Dzieciom nie tylko >genetycznie przekazujemy część siebie, ale nie mamy oporów w przekazywaniu dorobku i >doświadczenia życiowego. Zostając rodzicami dajemy początek kolejnej sztafecie pokoleń, >ofiarowujemy spuściznę naszych przodków i dodajemy własny kawałek siebie. Wiem, mnóstwo >dzieci nie chce być takie jak ich rodzice, każde pokolenie to przerabia w wieku buntu. >To naturalny proces szukania własnego ja i dokładanie własnej cegiełki. Cóż bezpotomni >odchodzą w zapomnieniu, kiedyś był to ogromny problem egzystencjalny, dziś nowomodna >wykreowana przez snobizm, użyźniają glebę, to też coś znaczy.

Masz niby rację, lecz geny to tak na prawdę tylko materia ciała, potomstwo nigdy nie jest idealną kopią rodziców, wcześniej starałem się wyjaśnić, że wszystkie organizmy żywe, w tym ludzie mają świadomość. Samoświadomości dzieci ludzkie nabywają dopiero po jakimś czasie od narodzin (test plamki na czole niemowlęta przechodzą w wieku 1,5-2 lat i to jest taki umowny próg między świadomością a samoświadomością. W przypadku dzieci ludzkich ta samoświadomość jest rozwijana przez naukę mowy ludzkiej, oraz pisania i czytania. Wychowanie może prowadzić rodzina zastępcza a nie biologiczni rodzice i nie będzie to miało większego wpływu na rozwój komunikacji(mowa i pismo) u dziecka(jego samoświadomości). Oczywiście w wychowaniu dzieci a więc przyszłych pokoleń bardzo dużo innych czynników decyduje o jakości i zapewnia dobry start w życiu. Jednak komunikacja to podstawa.
Dodam też że kora mózgu u ludzi kształtuje się do około 30 roku życia.
Każdy wiek ma swoje prawa, mówią że mądrość przychodzi z wiekiem, wtedy też lepiej oceniamy własne błędy. Cechą młodości jest burza hormonów które wymuszają działania
instynktowne (poza samoświadomością).
Im starsze pokolenie tym bardziej poglądy stają się bardziej konserwatywne, niestety
nie tylko "rewolucja zżera własne dzieci", od początku "ewolucja zżerała własne dzieci". Tak to działa. Alternatywą może być życie w społeczności Amiszów w USA lub ortodoksyjnych Żydów w Mea Szarim, tam wszelkie zmiany zachodzą dużo wolniej(niektorzy
korzystają z telefonów komórkowych).
Można istnieć bez płodzenia dzieci np. Jezus Chrystus ( żyje w pamięci kolejnych następujących po sobie pokoleń ludzi już 2000 lat, nawet w umysłach ateistów i innowierców).
Z innej beczki - w podobny sposób żyją w pamięci kolejnych następujących po sobie pokoleń ludzi postacie negatywne - Neron, Kaligula, Hitler, Stalin, itp. One też
były ujęte w "planie stworzenia" lub w teorii ewolucji.
Taki paradoks.

-pozdrawiam.

>Istniejesz cząstkowo w zapisie genetycznym swych dzieci, jeśli je spłodziłeś. To właśnie ten fenomen jest motorem napędowym instynktu macierzyńskiego. Dzieciom nie tylko genetycznie przekazujemy część siebie, ale nie mamy oporów w przekazywaniu dorobku i doświadczenia życiowego. Zostając rodzicami dajemy początek kolejnej sztafecie pokoleń, ofiarowujemy spuściznę naszych przodków i dodajemy własny kawałek siebie. Wiem, mnóstwo dzieci nie chce być takie jak ich rodzice, każde pokolenie to przerabia w wieku buntu. To naturalny proces szukania własnego ja i dokładanie własnej cegiełki. Cóż bezpotomni odchodzą w zapomnieniu, kiedyś był to ogromny problem egzystencjalny, dziś nowomodna wykreowana przez snobizm, użyźniają glebę, to też coś znaczy.

Dokładnie tak. W sferze "duchowej" żyjemy tylko tak długo jak trwa pamięć o nas. Naszą rolą, jak z resztą każdego gatunku na Ziemi jest przekazania swych genów następnemu pokoleniu. To odwieczny porządek rzeczy. To jest i zawsze był główny powód istnienia życia na Ziemi, jak również to, że to "kolejne" życie ewoluuje i przystosowania się do zmian w których przychodzi mu żyć. Po wypełnieniu swojej "misji" odchodzimy, obracamy się w pył, wracamy i użyźniamy matkę naturę, która powołała nas do istnienia.

>Czy według Was człowiek ( świadomość) istnieje po swojej fizycznej śmierci? Co o tym myślicie?
>

Tak czytam i nasuwa mi się jedno pytanie. Jak coś (dusza, świadomość, jaźń - zwał jak zwał) może istnieć wiecznie, skora nawet wszechświat nie jest wieczny i kiedyś nastąpi jego kres. Chyba że pod pojęciem "wieczność" rozumie się, że to "bardzo długo"

>Tak czytam i nasuwa mi się jedno pytanie. Jak coś (dusza, świadomość, jaźń - zwał jak zwał) może istnieć wiecznie, skora nawet wszechświat nie jest wieczny i kiedyś nastąpi jego kres.
W ten sposób, że to coś stworzyło wszechświat.

---

( Jedyną i ) Absolutną Prawdą jest ( Bezinteresowna ) Miłość.

>>Tak czytam i nasuwa mi się jedno pytanie. Jak coś (dusza, świadomość, jaźń - zwał jak zwał) może istnieć wiecznie, skora nawet wszechświat nie jest wieczny i kiedyś nastąpi jego kres.
>W ten sposób, że to coś stworzyło wszechświat.

To jest sedno problemu, ani racjonalna wiara, ani empiryczna nauka ludzkości nigdy nie da odpowiedzi
na to pytanie.
Przykład : Hebrajska Tora przekazuje nam opis powstania świata. Istnieje bardzo wiele interpretacji
tego opisu. Te interpretacje zmieniały się też wraz z upływem czasu. Niewątpliwie legły u podstaw teorii Wielkiego
Wybuchu. Obecnie podejmowane są nawet takie próby jak na zamieszczonych poniżej fotkach.




Oryginał i tłumaczenie na język polski.

To jest tłumaczenie tekstu który powstał ok. 2600 lat temu, od tego czasu ludzkość przesunęła granicę poznania
o świecie w którym przyszło jej żyć. Aby dostosować tenże tekst do wiedzy o współczesnym świecie(wyrównać poziom) należałoby uczynić to mniej więcej tak:
1.Bereszit - Be Roszit -> w głowach, w umysłach ludzi(gatunek homo sapiens) pojawiła
się świadomość i samoświadomość(Obecność Boga)(Szehina)*.
2.Ziemia(otoczenie człowieka) nie było jeszcze przez człowieka rozpoznane i nazwane. Obecność Boga(Duch Boży-
świadomość i samoświadomość) była obecna w umyśle ludzkim(powierzchnia wód).
3.Obecność Boga w umyśle człowieka doprowadziła do powstania mowy(światłość) - słowa
umożliwiły komunikację między ludźmi.
4.Wzrastał poziom samoświadomości w ludzkich umysłach (I stała się światłość).
5.I samoświadomość została nazwana (światłością), nazwana została też nieświadomość-
podświadomość i nieprzytomność(noc). Okres(dzień) pierwszy.

*-presence of the Lord - youtu.be/gC4z9EZVNoY

Baruch HA SHEM.

Do w/w poziomu interpretacji dodam jeszcze jedną uwagę taki cykl opisany w pkt.1-5 powtarza się
w każdym nowo narodzonym człowieku - rodzimy się ze świadomością(relacja zmysły-mózg), w okresie niemowlęctwa i dzieciństwa budujemy i rozwijamy naszą samoświadomość poprzez naukę mowy
ludzkiej, a póżniej pisma(szczególny rodzaj komunikacji Adama- Ziemianina- mieszkańca planety Ziemia).

Takie samo przesłanie znajduje się w sanskryckich Vedach, wystarczy właściwie zinterpretować
kluczowe słowa(interpretacja w nawiasach):
Rigveda 10.71
1. KIEDY ludzie, Brhaspati, nadając nazwy przedmiotom, wysłał pierwsze i najwcześniejsze wypowiedzi Vaka(słowa),
Wszystko, co było doskonałe i nieskazitelne, cenione w nich, zostało ujawnione dzięki ich uczuciu(nadaniu nazw rzeczom).
2. Gdzie, jak ludzie oczyszczający mąkę kukurydzianą w żłóbku, mądrzy duchem(umysłem) stworzyli język,
Przyjaciele widzą i rozpoznają oznaki przyjaźni: ich mowa zachowuje odciśnięty błogosławiony znak.
3. Poświęcając ślad Vak(słowa), poszli i znaleźli schronienie w Rsis(ziarno-zarodek mowy)[( sanskryt: ऋषि, IAST: ṛṣi )spełniona i oświecona osoba. Riszi skomponowali hymny Ved] .
Przywieźli ją, rozprowadzali w wielu miejscach: siedmiu śpiewaków daje jej głos na koncercie.
4. Jeden człowiek nie widział Vak(słowo - mowa), a mimo to widzi; jeden człowiek słyszał, ale jej nigdy nie słyszał(słyszy a nie rozumie).
Ale drugiemu pokazała mężowi swoje piękno jako dobrze ubrana kobieta.
5. Jednego człowieka, którego nazywają laggardem(ciemięgą), tępym w przyjaźni: nigdy nie zachęcają go do czynów dzielnych.
Wędruje dalej w bezsensownej iluzji: Głos, który słyszał, nie wydaje ani owoców, ani kwiatów.
6. Nie ma udziału w Vak(słowie - mowie) ten, kto porzucił swego drogiego przyjaciela, który zna prawdę o przyjaźni.
Nawet jeśli słyszy ją nadal na próżno, słucha: nic nie wie o ścieżce prawego działania.
7. Nierówni w szybkości ich ducha(umysłu) są przyjaciele obdarzeni jednakowo wzrokiem i słuchem(umiejący czytać i pisać).
Niektóre wyglądają jak zbiorniki sięgające ust lub ramienia, inne jak kałuże wody nadające się do kąpieli.
8. Kiedy przyjaźni bramini poświęcają się wraz z impulsem umysłowym, który wytworzyło serce(uczucie),
Pozostawiają jednego daleko w tyle dzięki swoim osiągnięciom, a niektórzy, którzy liczą się jako bramini, wędrują gdzie indziej.
9. Ci ludzie, którzy nie cofają się i nie idą naprzód, ani bramini, ani przygotowujący libacje,
Dotarłszy do Vaka(słowa) w grzeszny sposób, rozwinęli swoją nić w ignorancji jak panienki.
10. Wszyscy przyjaciele radują się z przyjaciela, który zwycięża w zgromadzeniu.
On jest ich winnym, dostawca żywności jest przygotowany i gotowy do aktu wigoru.
11. Jeden wypełnia swoje stałe zadanie recytując wersety. jeden śpiewa święty psalm w miarach Sakvari.
Jeszcze jeden, brahman, opowiada o istnieniu i określa zasady składania ofiar.

Rigveda 10.129.
1. WTEDY nie było ani nie istniało, ani nie istniało(nie było samoświadomości): nie było królestwa powietrza ani nieba poza nim.
Co obejmuje i gdzie? a co dawało schronienie? Czy była tam woda, niezgłębiona głębia wody?
2. Śmierć nie była wtedy, nie było też nic nieśmiertelnego: nie było żadnego znaku, który dzieli dzień od nocy. (była tylko zwierząca świadomość - niesamoświadome istnienie)
Ta Jedna Rzecz(istniejący wszechświat), bez tchu(tchnienia samoświadomości), oddychała(żył) z własnej natury: poza nią nie było nic.
3. Ciemność(świadomość niesamoświadoma) tam była: początkowo ukryte w ciemności Wszystko było bezkrytycznym chaosem.
Wszystko, co wtedy istniało, było puste i bezkształtne: dzięki wielkiej mocy Ciepła(uczucia Boga do ludzi) narodziła się ta Jednostka(samoświadomość - mowa ludzka).
4. Następnie na początku pojawiło się Pożądanie, Pożądanie, pierwotne nasienie i zalążek Ducha(umysłu).
Mędrcy, którzy szukali myślami serca(uczuć), odkryli pokrewieństwo między bytem a nieistnieniem(bytowaniem niesamoświadomym).
5. Poprzecznie rozciągnięto ich linię przecięcia: co wtedy było nad nią, a co pod nią?
Byli spłodzeni, były potężne siły, tu wolna akcja, a tam energia
6. Kto naprawdę wie i kto może tutaj to ogłosić, skąd się narodziło i skąd pochodzi to stworzenie(samośwaidomość)?
Bogowie są później niż produkcja tego świata. Kto wie, skąd się to zaczęło? (idea Boga jako najwyższego autorytetu powstała w umysłach samoświadomych ludzi, skąd ludzie mają wiedzieć w jaki sposób powstał wszechświat.)
7. On(język - mowa ludzka), pierwszy początek tego stworzenia, czy stworzył je wszystko, czy nie,
Czyje oko kontroluje ten świat w najwyższym niebie, ten naprawdę o tym wie, a może nie.

Współcześni zachodni badacze są generalnie zgodni co do czasu powstania epickiego poematu Ramajana. Plasuje się go nie wcześniej niż na ok. 1500 r.p.n.e., tj. na czas inwazji Arjów na południe Indii. Jednakże istnieje sporo przesłanek na to, że dzieje Indii są o wiele starsze. Niektórzy Hindusi utrzymują wręcz, że całe to datowanie i historia inwazji Arjów są wymysłem ,,imperialistów" i że w istocie Arjowie byli pierwotnymi mieszkańcami subkontynentu indyjskiego, a samą Ramajanę datują na 8000 r.p.n.e., tj.na koniec ostatniego zlodowacenia. Mniej solidne argumenty, oparte na długości jug według tradycji wedyjskiej, sugerują że Rama panował nawet kilkaset tysięcy lat temu.
Niedawno (1990 r.) spore uznanie zyskała praca N. Narasingha Rao pt. Date of Sri Rama. W książce tej autor przedstawia bardzo szczegółowe obliczenia oparte na astronomiczno-astrologicznych informacjach zawartych w samej Ramajanie i twierdzi, że Rama urodził się 11 lutego 4433 r.p.n.e. (wg kalendarza juliańskiego; JD102311) 5 godzin 11 minut po wschodzie Słońca.

Wedy są jednymi z najstarszych świętych tekstów. Większość Rigveda Samhita składała się w północno-zachodnim regionie (Pendżab) subkontynentu indyjskiego,najprawdopodobniej między ok. 1500 a 1200 p.n.e. chociaż podano również szersze przybliżenie c.1700-1100 p.n.e. Pozostałe trzy Samhitas są uważane za date z czasów Królestwa Kuru, około ok.1200-900 p.n.e. Teksty "circum-Vedic", jak również redakcji Samhitas, data ok. 1000-500 pne, w wyniku okresu wedyjskiego, obejmujące od połowy 2 do połowy tysiąclecia pne, lub późnej epoki brązu i epoki żelaza.
Objętością Wedy przewyższają Biblię sześciokrotnie.

-pozdrawiam.

>W ten sposób, że to coś stworzyło wszechświat.

No dobrze. Ale co stanie się z tym czymś/kimś (nad-bytem?) kiedy wszechświat przestanie istnieć. Zniknie razem z nim, czy może stworzy nowe uniwersum ? A może takowe już istnieje. Nauka nie wyklucza przecież istnienia tzw światów równoległych.

>>W ten sposób, że to coś stworzyło wszechświat.
>No dobrze. Ale co stanie się z tym czymś/kimś (nad-bytem?) kiedy wszechświat przestanie istnieć. Zniknie razem z nim, czy może stworzy nowe uniwersum ? A może takowe już istnieje. Nauka nie wyklucza przecież istnienia tzw światów równoległych.

Też chciałbym się dowiedzieć. To o czym spekuluje nauka - tzw. światóy równoległe to
raczej poetyckie odniesienie do tożsamości ludzi, ludzkie myślenie w kategoriach tożsamości(zbiór podstawowy) tworzy w całej żyjącej populacji ludzi podzbiory.
Stąd pojęcie "wieloświat", "wieloświaty" = możliwości i granice ludzkiego umysłu."Wymysł"
hebr. rajon.

Muzyka pomaga myśleć:
introdukcja - www.youtube.com/watch?v=9DHnGGj4LPE
bereszit, bemidbar - www.youtube.com/watch?v=dZEQosTBRKc
asma allah samoświadomość youtu.be/8C921dF2h3c
drums - rytm myślenia - www.youtube.com/watch?v=xHnnWsym7B0
taniec "serca"(uczuć) www.youtube.com/watch?v=qSjpu9sE330
klucz do umysłu - www.youtube.com/watch?v=PhrwQOzefpw

>Też chciałbym się dowiedzieć. To o czym spekuluje nauka - tzw. światóy równoległe to
>raczej poetyckie odniesienie do tożsamości ludzi, ludzkie myślenie w kategoriach tożsamości(zbiór podstawowy) tworzy w całej żyjącej populacji ludzi podzbiory.
>Stąd pojęcie "wieloświat", "wieloświaty" = możliwości i granice ludzkiego umysłu."Wymysł"

Chodzi mi o to, że jeśli przyjąć iż zostaje po nas coś - jakaś forma energii, to zgodnie z prawem zachowania energii w fizyce, energia to nie może po prostu zniknąć. Pytaniem jest, gdzie w takim razie ta energia się podziewa, i czy posiada ona świadomość/tożsamość?

>Chodzi mi o to, że jeśli przyjąć iż zostaje po nas coś - jakaś forma energii, to zgodnie z prawem zachowania energii w fizyce, energia to nie może po prostu zniknąć. Pytaniem jest, gdzie w takim razie ta energia się podziewa, i czy posiada ona świadomość/tożsamość?

To co po nas zostaje to: ŚLAD W PAMIĘCI KOLEJNYCH POKOLEŃ ŻYJĄCYCH LUDZI - tylko tyle i Aż Tyle. To odpowiada pojęciu WIECZNEGO ŻYWEGO BYTU(BOGA), tylko na tyle stać ludzki umysł(ludzkie możliwości poznania Boga).
Energia nie ginie, ale jej forma się zmienia. To co zostało za jej pomocą zapisane przestaje istnieć jako zapis-informacja w mózgu.

www.youtub(*)v=3JFb_aOn6rc&feature=youtu.be

>To co po nas zostaje to: ŚLAD W PAMIĘCI KOLEJNYCH POKOLEŃ ŻYJĄCYCH LUDZI - tylko tyle i Aż Tyle. To odpowiada pojęciu WIECZNEGO ŻYWEGO BYTU(BOGA), tylko na tyle stać ludzki umysł(ludzkie możliwości poznania Boga).
>Energia nie ginie, ale jej forma się zmienia. To co zostało za jej pomocą zapisane przestaje istnieć jako zapis-informacja w mózgu.

Dzięki. Dobitnie i wyczerpująco. Chyba tak właśnie należy podejść do tematu.

>Dzięki. Dobitnie i wyczerpująco. Chyba tak właśnie należy podejść do tematu.



( שלום )Szalom,( مليكم سلام )- Malejkum salam.

>>Dzięki. Dobitnie i wyczerpująco. Chyba tak właśnie należy podejść do tematu.

Jestem agnostykiem. Uważam , że istnieją granice ludzkiego poznania. Jeśli istnieje jakaś siła stwórcza (Bóg), to ludzki mózg nigdy nie będzie w wstanie pojąć jej potęgi. Są rzeczy, których nauka nigdy nie będzie w stanie pojąć, wytłumaczyć, zrozumieć.

>.. Uważam , że istnieją granice ludzkiego poznania. Jeśli istnieje jakaś siła stwórcza (Bóg), to ludzki mózg nigdy nie będzie w wstanie pojąć jej potęgi. Są rzeczy, których nauka nigdy nie będzie w stanie pojąć, wytłumaczyć, zrozumieć.

Ja po wielu latach poszukiwań jestem monoteistą. Różnica między mną a innymi monoteistami jest taka, że ja rozumiem czym dla ludzkości i dla religii jest język-mowa i pismo. Argumenty zarówno teistów jak i ateistów są rozłożone mniej więcej po połowie, jednakże argumentem przeważającym szalę na korzyść teistów jest choćby historia Izraela - po ok. 2000 lat nieistnienia Izrael jest ponownie państwem, do życia wrocił też język hebrajski.
Tego argumentu można dowieść naukowo w oparciu o dostępną ludzkości wiedzę.
Są różne teorie spiskowe, mniej lub bardziej prawdopodobne.
Ludzkie planowanie i kształtowanie historii w tak długim okresie czasu to czysty absurd,
nie wygląda to również na działanie wynikające z mechanizmów teorii ewolucji.
Jedyne co pozostaje - to Inteligentna Siła Wyższa.

- pozdrawiam.

>>W ten sposób, że to coś stworzyło wszechświat.
>No dobrze. Ale co stanie się z tym czymś/kimś (nad-bytem?) kiedy wszechświat przestanie istnieć.
A przestanie?
>Zniknie razem z nim, czy może stworzy nowe uniwersum ?
Jest trzecia możliwość, nie zniknie i nie stworzy.

---

( Jedyną i ) Absolutną Prawdą jest ( Bezinteresowna ) Miłość.

>>>W ten sposób, że to coś stworzyło wszechświat.
>>No dobrze. Ale co stanie się z tym czymś/kimś (nad-bytem?) kiedy wszechświat przestanie istnieć.
>A przestanie?

Jeśli wierzyć naukowcom, to za kilkanaście miliardów lat nastąpi koniec wszechświata. Wcześniej jednak, bo już za ok 4,5 mld lat przestanie istnieć Ziemia, pochłonięta przez pęczniejące słonce.
Z drugiej jednak strony, ciężko wierzyć naukowcom, skoro pomimo techniki i sprzętu nie sa w stanie precyzyjnie przewidzieć pogody na kilka najbliższych dni.

Mam do Ciebie pytanie troszkę jakby z innej beczki. Wiem, że doświadczyłeś pewnego rodzaju NDE. Czy słyszałeś może o zjawisku OOBE (Out Of Body Experience) oraz treningu i technice Roberta Monroe? Co sądzisz na ten temat?

>>>No dobrze. Ale co stanie się z tym czymś/kimś (nad-bytem?) kiedy wszechświat przestanie istnieć.
>>A przestanie?
>Jeśli wierzyć naukowcom, to za kilkanaście miliardów lat nastąpi koniec wszechświata. Wcześniej jednak, bo już za ok 4,5 mld lat przestanie istnieć Ziemia, pochłonięta przez pęczniejące słonce.
>Z drugiej jednak strony, ciężko wierzyć naukowcom, ....
Mowa pojawiła się podczas ewolucji człowieka między 1,7-2 milionów lat temu, w pierwszym homo w tym czasie utworzył aparat mowy.
Według antropologii, głównym objawem obecności aparatu mowy w szczątkach kopalnych humanoidów jest wyrostek rylcowaty(styloid proces)
kości skroniowej czaszki, rzadko występuje w czaszkach ardypiteków i znajduje się w prawie wszystkich czaszkach wczesnego homo.
Mowa jest zależna i określana nie tylko przez wyrostek rylcowaty, ale dzięki niemu jest łatwo identyfikowlna w szczątkach kopalnych.

Według teorii ewolucji gatunków życie na ziemi powstało około 3,5-3,8 miliarda lat temu, aczkolwiek w 2015 opisano szczątki mogące
stanowić pozostałości życia sprzed 4,1 miliarda lat w skałach Australii Zachodniej.

Według teorii wielkiego wybuchu wszechświat istnieje 13,8 bilionów lat.

Magia liczb:
10 000 000 000 000 - 10 bilionów; wszechświat
1 000 000 000 000 - jeden bilion
1 000 000 000 - jeden miliard; życie na ziemi -(ziemia miała jeden "język"-"mowę")
1 000 000 - jeden milion; mowa ludzka - (Adam - Ziemianin[mieszkaniec ziemi] nadaje
nazwy przedmiotom w swoim otoczeniu)
1 000 - jeden tysiąc; pismo

pl.wikiped(*)media/Plik:Cosmic_Calendar.png

Kalendarz Majów
Data 21 grudnia 2012 roku n.e. według długiej rachuby to 13.0.0.0.0. 4 ahau 3 kankin.
Część wyznawców teorii spiskowych uważała tę datę za koniec świata.
Żadna z zachowanych inskrypcji Majów nie wskazuje też na 21 grudnia 2012 roku jako na "koniec świata",
a jedynie na koniec pewnej epoki.
Innym przykładem jest Stela 1. w Cobá(miasto Majów z okresu prekolumbijskiego), która zawiera datę:
13.13.13.13.13.13.13.13.13.13.13.13.13.13.13.13.13.13.13.13.0.0.0.0, dwadzieścia rzędów ponad b'ak'tun,
co daje 4,134105 × 1028 (41 kwadryliardów; równe 41 oktylionom w krajach anglojęzycznych - zob. krótka skala)
lat w przyszłości, bądź w przeszłości. Przekracza ona 3 tryliony razy wiek Wszechświata oszacowany przez kosmologów.

Kalendarz Hinduizmu
Yuga Cykl (lub Chatur Yuga, Maha Yuga itp.)jest cyklicznym wiekiem(epoką)w kosmologii hinduskiej,gdzie wieczny czas powtarza ogólne wydarzenia.
Każdy cykl powtarza cztery jugi (wieki dharmiczne) -Satya Yuga, Treta Yuga, Dvapara Yugai Kali Yuga- trwające 4,320,000 lat lub 12.000 boskich lat.
Dharma jest uosobieniem byka, którego cztery nogi zmniejszają się o jeden z każdym nowym yuga, często związane z Matką Ziemią uosobieniem krowy.
W miarę postępu cyklu, długość każdego yugi i ogólny stan moralny i fizyczny ludzkości, zmniejsza się o 1/4. Pod koniec Kali Yuga, gdy cnoty są w
najgorszym, kataklizm i przywrócenie dharmy wystąpić zapoczątkować w następnym cyklu Satya Yuga, prorokował wystąpić przez Kalki. Kali Yuga,
który trwa 432.000 lat, uważa się, że rozpoczęła się w 3102 pne.
Istnieje 1000 cykli w kalpa (dzień Brahma), po którym następuje noc lub pralaya(rozwiązanie) o równej długości. Podczas pralaya, wszystko stworzone
przez Brahma jest niezamanifestowane, łacznie z nim samym, aż odradza się w jego następnym dniu, rozpoczynając Yuga-cykl ponownie.
Joscelyn Godwin wskazuje, że dokładna długość Kali Yuga (432.000 lat) pojawia się w kulturach chaldejskich, chińskich i
jest liczbą sylab w Rigvedzie.

Patent GOOGLE
na zapisywanie bardzo dużych liczb -

Jakiekolwiek podejście w porównaniu do przeciętnej długości życia człowieka(60-90lat) to głęboki, lub bardzo bardzo głęboki "kosmos".
Według fizyki czas jest wartością stałą(constans) i ma jeden kierunek. Dla ludzkiego umysłu, czas to pojęcie względne i subiektywne np:
dla dziesięciolatka 1 rok to 1/10 zycia, dla pięćdziesięciolatka to 1/50 życia - a więc im jesteśmy starsi tym czas upływa nam szybciej (ten sam czas, który dla fizyki jest constans).

>Mam do Ciebie pytanie troszkę jakby z innej beczki. Wiem, że doświadczyłeś pewnego rodzaju NDE. Czy słyszałeś może o zjawisku OOBE (Out Of Body Experience) oraz treningu i technice Roberta Monroe? Co sądzisz na ten temat?

Jedną z technik osiągania OOBE wg. Wiki jest:
"Technika narkotyzacji (zażywanie substancji psychoaktywnych) - wrażenie opuszczenia ciała powoduje przede wszystkim ketamina, fencyklidyna i inne dysocjanty (np. dekstrometorfan), które przez blokadę NMDA powodują ogólne oderwanie od otaczającego świata. Opuszczanie ciała w ten sposób jest naukowo zrozumiane i sugeruje, że każde OBE jest stanem umysłu i niczym więcej jak złudzeniem, całkowicie realistycznym dla odbiorcy podobnie jak złudzenia w schizofrenii, czy pod wpływem psychodelików."
Przygoda ludzkości z odmiennymi stanami umysłu najprawdopodobniej zacząła się od grzybów i
psilocybiny.(Matalem-Amazar, Tassili, Algeria, te "dzieła sztuki" naskalnej mają 9000-12000 lat).

Raport CIA odnośnie OOBE
www.cia.go(*)17NXokttYYobC-p7iH6Bp810UtlLWc

- pozdrawiam.

>Według fizyki czas jest wartością stałą(constans) i ma jeden kierunek. Dla ludzkiego umysłu, czas to pojęcie względne i subiektywne np:
>dla dziesięciolatka 1 rok to 1/10 zycia, dla pięćdziesięciolatka to 1/50 życia - a więc im jesteśmy starsi tym czas upływa nam szybciej (ten sam czas, który dla fizyki jest constans).

To prawda. Im jesteśmy starsi, tym czas szybciej biegnie. Zjawisko znane mi z autopsji.

>Jedną z technik osiągania OOBE wg. Wiki jest:
>"Technika narkotyzacji (zażywanie substancji psychoaktywnych) - wrażenie opuszczenia ciała powoduje przede wszystkim ketamina, fencyklidyna i inne dysocjanty (np. dekstrometorfan), które przez blokadę NMDA powodują ogólne oderwanie od otaczającego świata. Opuszczanie ciała w ten sposób jest naukowo zrozumiane i sugeruje, że każde OBE jest stanem umysłu i niczym więcej jak złudzeniem, całkowicie realistycznym dla odbiorcy podobnie jak złudzenia w schizofrenii, czy pod wpływem psychodelików."
>Przygoda ludzkości z odmiennymi stanami umysłu najprawdopodobniej zacząła się od grzybów i
>psilocybiny.

Nie chodziło mi o pójcie na łatwiznę i wciągnięcie czegoś, aby doznać jakichś wizji. Praktyka ta była stosowano wśród ludów pierwotnych, np szamani plemienni coś zażywali, aby móc rozmawiać z duchami, przodkami i poznać przyszłość. Mnie chodzi o coś w rodzaju medytacji jaką stosują m.in mnisi buddyjscy czy też indyjscy jogini. Tylko trzeźwy umysł jest w stanie przyswajać nową wiedzę i świadome doznania. W opisanej przeze mnie technice Monroe nie ma wzmianki o jakichś "wspomagaczach" za to jest mowa samokontroli ciała i umysłu.

podrozeast(*)-oobe/technika-roberta-monroe/

>Nie chodziło mi o pójcie na łatwiznę i wciągnięcie czegoś, aby doznać jakichś wizji. Praktyka ta była stosowano wśród ludów pierwotnych, np szamani plemienni coś zażywali, aby móc rozmawiać z duchami, przodkami i poznać przyszłość. Mnie chodzi o coś w rodzaju medytacji jaką stosują m.in mnisi buddyjscy czy też indyjscy jogini. Tylko trzeźwy umysł jest w stanie przyswajać nową wiedzę i świadome doznania. W opisanej przeze mnie technice Monroe nie ma wzmianki o jakichś "wspomagaczach" za to jest mowa samokontroli ciała i umysłu.
>podrozeast(*)-oobe/technika-roberta-monroe/

W technice Monroe nie ma wzmianki o wspomagaczach, zgoda. Starożytni - yogini, sufi, mnisi, tacy i inni różne takie środki stosowali i znajduje to odzwierciedlenie w dokumentach pisanych. Tak się składa, że ciało i mózg to materia - procesy w mózgu zachodzą dzięki reakcjom chemicznym. Rodzaj transu - "oderwania od rzeczywistości", można uzyskać np. poprzez taniec, rytmiczny śpiew, rytmiczny oddech, specyficzne modlitwy itp., doznania te jednak bez wspomagania substancjami psychodelicznymi są nieporównywalnie słabsze.
Dowiedziono, że np. dopamina wydziela się u wielu osób podczas jedzenia czekolady.
Kontrolować własny sen- hymmm. Pod wpływem silnych, często traumatycznych przeżyć w realnym życiu można mieć - związane z tym tematem wizje senne. I to chyba tylko tyle. Moim zdaniem to taka sama błędna interpretacja doznanych wrażeń jak w przypadku NDE - w latach
80 i 90 było o tym głośno za sprawą książki R. Moodyego - to taki sam komercyjny biznes.
Ze swojego dzieciństwa i okresu życia doskonale pamiętam sny, w których dosłownie latałem w powietrzu niejako za pomocą własnej woli, czytałem w literaturze że jest to powiązane z procesem wzrostu ciała. W latach 70 modne w Polsce stały się sztuki walk wschodnich połączone
z technikami medytacji, to miało sens - trening wysiłkowy prawie do "upadłego" połączony z kontrolą oddechu. Trening rozpoczynała i kończyła medytacja. Po okresie 2-3 lat takich praktyk wiele z ćwiczonych zachowań stawało się zachowaniami automatycznymi- "wchodziło w
krew". Oczywiście wszystko na trzeźwo.
[Załącznik]

Słowo samokontrola jest cały czas bardzo modne i bardzo marketingowe, z własnego doświadczenia wiem, że nie ma nic na skróty. Aby cokolwiek osiągnąć wymaga to sporo starań i wysiłku.
Raport CIA jest z 1983 roku, obecnie wiele z opisanych tam spraw dziś już wygląda inaczej, wiele z tych rzeczy ma zastosowanie komercyjne np.
"Kolejną cechą hologramu jest jego skuteczność. "Inną cechą hologramu jest jego wydajność. Miliardy bitów informacji mogą być przechowywane w małej przestrzeni. Wzór holograficznego [obrazu]... jest przechowywany wszędzie na płycie".
Porównaj - dysk twardy komputera z systemem Windows - dane są zapisane na całym dysku płycie "chaotycznie" nie tak jak w zapisie analogowym.

Miałem w swoim życiu ileś tam sytuacji, które określiłbym jako wizje lub sen na jawie. Dla wielu z nich znalazłem naukowe wyjaśnienie - dotyczyły złudzenia - widzę zmarłą bliską mi osobę, zawsze gdy podchodziłem bardzo blisko do takiej osoby okazywało się, że to ktoś inny.
Ten stan wynikał z tego co zdarzyło się w przeszłości i było spowodowane tęsknotą.("oszukiwał" mnie mój własny mózg)

W jednym z przypadków widziałem osobę u której wcześniej osobiście byłem na pogrzebie, dla mnie obcą(nie wchodziła w grę jakikolwiek więź emocjonalna), ze mną była OSOBA dla której ta osoba była bliska(łączyła ją więź emocjonalna). Ta OSOBA która była ze mną nie rozpoznawała
ani nie reagowała na tę osobę("moją wizję"). Po około miesiącu czasu OSOBA(ta która była ze mną) zmarła w dość dramatycznych okolicznościach. To nie był "duch" zmarłej osoby, tylko mój mózg zinterpretował realną osobę jako wizerunek osoby zmarłej(przechowywany w mojej pamięci). Zdaję sobie sprawę, że to działo się tylko w moim umyśle.
Ten stan dotyczył w jakiś sposób przyszłości. Nie wiedziałem wtedy co to może dokładnie oznaczać, nie spodziewałem się jednak niczego dobrego. Tylko tyle.
Jak do tej pory nie potrafię tego w racjonalny sposób wyjaśnić. Mogę tylko domniemywać i
spekulować odnośnie źródła takiego "przekazu informacji".

- pozdrawiam.

>Wiem, że doświadczyłeś pewnego rodzaju NDE.
Iluminacji duchowej, to nie NDE.
>Czy słyszałeś może o zjawisku OOBE (Out Of Body Experience) oraz treningu i technice Roberta Monroe? Co sądzisz na ten temat?
Nic.

---

( Jedyną i ) Absolutną Prawdą jest ( Bezinteresowna ) Miłość.