Frederic W. Taylor (1856 - 1915) uchodzi za twórcę metody naukowego zarządzania i organizacji pracy ( tayloryzm) opierającej się na maksymalnej intensyfikacji pracy przy jak najbardziej efektywnym wykorzystaniu czasu pracy, zminimalizowaniu jej kosztów oraz wyeliminowaniu z procesu pracy zbędnych odruchów i nawyków. Taylor wychodził z założenia, iż każdy robotnik jest leniem - i dlatego należy go należycie zorganizować i zdyscyplinować w celu wyegzekwowania od niego odpowiedniej porcji pracy charakteryzującej się należytą jakością.
Taylor na zlecenie korporacji Bethlehem Steel Corporation opracował naukową metodę ładowania surówki żelaza na wagony kolejowe, biorąc pod uwagę takie parametry jak: kształt łopaty, kształt i długość styliska, kąt nachylenia łopaty przy nabieraniu na nią surówki, kąt odchylenia łopaty przy wykonywaniu ruchu wrzucania surówki do wnętrza wagonu, ustawienie stóp pracownika, podczas pracy, wzrost pracownika, ułożenie jego barku, praca i ułożenie jego rąk. Taylor dowiódł swoim eksperymentem ( metoda wdrożona w życie) - iż naukowa organizacja pracy jak wyżej zwiększa wydajność pracowników o 3.8 raza.
Koncepcje Taylora zostały z entuzjazmem podchwycone przez różnych captains of industry - szczególnie podczas pracy przy taśmie produkcyjnej, co doprowadziło do fenomenu "fordyzmu" - od nazwiska Henry Forda, amerykańskiego potentata w branży samochodowej.
Tytułem dygresji warto dodać, iż olbrzymi wkład w powstanie owej naukowej metody organizacji pracy, miał polski manager i naukowiec Karol Adamiecki - który wychodząc z nieco odmiennych od Taylora przesłanek ( nie lenistwo pracowników tylko zła sekwencja czynności pracy jest odpowiedzialna za zmniejszenie wydajności) dopracował system Taylora i z powiedzeniem może uchodzić za współtwórcę metody jak wyżej.
Nie o nim będzie tu jednakże mowa. Otóż "tayloryzm" został okrzyknięty przez marksistów metodą diaboliczną - najwyższym stadium wyzysku proletariuszy przez kapitalistów. I co tu dużo ukrywać - było w tym twierdzeniu sporo racji. Wynikałoby więc, iż bolszewicy po dojściu do władzy w Rosji w czambuł potępią tayloryzm. Jednakże nic takiego de facto nie nastąpiło. Przeciwnie, tayloryzm fascynował wielu teoretyków bolszewickich, którzy podjęli próby jego przechrzczenia na marksizm i dalszego udoskonalania. Nawiązując do teorii La Mettriego "człowiek maszyna" - zainicjowali oni badania nad przekształceniem chaotycznej, niezreorganizowanej klasy robotniczej w karne szeregi jednolicie umundurowanych cyborgów, wykonujących na komendę odruchowe, do perfekcji ekonomiczne i oszczędne czynności - zmierzające do wygenerowania produktu jak najlepszego jakościowo, przy jak najmniejszym nakładzie sił i środków. Aleksy Gastew - najwybitniejszy przedstawiciel bolszewickiego "tayloryzmu" był zafascynowany futurystyczną ideą transformacji proletariuszy w automaty - roboty. Uważał iż maszyny górują nad człowiekiem, a proces cyborgizacji człowieka traktował - w związku z tym - jako jego ameliorację, która przyniesie jak najbardziej pożądane rezultaty w inicjowanej stachanowszczyźnie - proletariackim współzawodnictwie pracy. Koncpecje Gastewa nie wyszły poza sferę teorii. Po zakończeniu fazy eksperymentów - w Sowietach nastała mroczna noc stalinizmu - i wszystko - wbrew pozorom i propagandzie - wróciło de facto do form tradycyjnych powleczonych propagandowym werniksem nowego.

"In 1920, Gastev became the founder and Director of the Central Institute of Labour (C.I.T.) in Moscow, which he referred to as his "last work of art". The organization of the Institute was encouraged by Lenin, who promised to allocate the initial funding of the project. The institution developed scientific approaches to work management, which in practical terms amounted to methods of training workers to perform mechanical operations in the most efficient way. Some simple repetitive operations, like the cutting of materials with a chisel, were studied in great detail. Recommendations on setting up the work processes efficiently were published. According to Figes (1996), Gastev "As the head of the Central Institute of Labor, established in 1920, he carried out experiments to train the workers so that they would end up acting like machines. Hundreds of identically dressed trainees would be marched in columns to their benches, and orders would be given out by buzzes from machines. The workers were trained to hammer correctly by holding a hammer attached to and moved by a hammering machine so that after half an hour they had internalized its mechanical rhythm. The same process was repeated for chiseling, filing, and other basic skills. Gastev's aim, by his own admission, was to turn the worker into a sort of 'human robot' (a word, not coincidently, derived from the Russian verb to work, rabotat). Since Gastev saw machines as superior to human beings, he thought this would represent an improvement in humanity."

en.wikipedia.org/wiki/Aleksei_Gastev