CD.
Stając się królem, powołany uzyskuje moc "skądinąd". Przestaje być śmiertelnikiem, staje się uzyskanej mocy upostaciowieniem. Cokolwiek się dzieje, dzieje się przezeń i z jego udziałem. "Żywa po dzień dzisiejszy skłonność prostych ludzi do przypisywania wszelkich win rządowi - pisze Gerardus van der Leeuw - ma prastare korzenie religijne: właściwie winę za wszystko ponosi Bóg; jest on wszakże zbyt daleko, toteż szukamy jakiegoś nosiciela mocy, który jest bliżej i którego w pewnych okolicznościach uczynić można kozłem ofiarnym". Dlatego też mądry król (...) powołuje ministrów - nosicieli mocy jeszcze bliższych. Potępienie, odsunięcie lub lepiej jeszcze - egzekucja złego ministra nie tylko raduje lud, ale i oczyszcza urząd najwyższy. Że zaś nie może być władzy zawsze popularnej, przeto przewidujący władca często zmienia i unicestwia swoich pełnomocników.
Niezawodna ta technika rządzenia jedno tylko niesie w sobie niebezpieczeństwo. Oto monarcha egzekwujący swoją nieomylność li tylko na poziomie elity władzy, zostaje przez nią odgrodzony niejako od szeregowych poddanych, jawić się poczyna jako siła abstrakcyjna i odległa, a przez to obca, co grozi osłabieniem stanowiącej o jedności państwa identyfikacji. Stąd obowiązkiem króla staje się również stwarzanie populistycznych pozorów: sądy pod dębami, rozdzielanie jałmużny, wysyłanie listów popularnym osiłkom, przytulanie zasmarkanych dziatek o niebieskich oczach i lnianych włosach. Oczywiście chodzić tu nie może o jakiekolwiek, choćby najbardziej szczegółowe akty polityczno-prawne czy zgoła decyzje, gdyż te zawsze okazać się mogą mylne; a tylko o malowanie prostych i sentymentalnych obrazków. Fałsz tych przedstawień jest oczywisty. Jestem dobry, rozumiem was, cierpię z wami, jestem waszym wcieleniem. Tak, jakby metafizyczne było społecznym, a objawienie wolnym wyborem... Lecz o to właśnie chodzi. O ile bowiem szacunek dla władzy i wierne jej posłuszeństwo są refleksjami parareligijnymi, uznaniem mocy; o tyle miłość i ślepota wynikać mogą tylko z utożsamienia, fałszywej świadomości podobieństwa i akceptacji, jakby miała ta ostatnia najmniejsze chociaż znaczenie.
Nadprzyrodzone i powszednie, oddalone i bliskie, majestatyczne i ludzkie. Jakże dobrze zrozumiał Ludwik XII tę subtelną dialektykę elementarza władcy idealnego. Uroczystemu podkreślaniu boskości nadprzyrodzonego urzędu - "Niegodnym byłoby honoru króla Francji mszczenie uraz księcia Orleanu" - towarzyszy zorganizowana, nachalna wręcz niekiedy kampania propagandowa na temat: "Ludwik jako człowiek", "Ludwik kocha dzieci". Organizuje ją starannie sam Walezjusz.
Prócz obstalowywanych przez Ludwika panegiryków o charakterze uczonym (...) przeznaczonych głównie dla narodowej elity, zalewają kraj pisma ulotne popularyzujące anegdoty z życia władcy. Oto ich próbka:
"Pewnego razu przechadzając się po żyznych okolicach Blois, zobaczył król szlachcica, który znęcał się bezlitośnie nad bezbronnym wieśniakiem. Nazajutrz gwałtownik zaproszony zostaje niespodziewanie do królewskiego stołu. Podano mięsa, sery, wety, wina, zabrakło jedynie chleba. W parę dni później, spotkawszy niby przypadkiem naszego szlachcica, pyta go król, jak mu się też podobał jadłospis wspólnego ich posiłku. Odpowie zagadnięty: - Chleba jeno zabrakło. Na co Ludwik ze zdziwieniem wielkim: - A czy też chleb potrzebny? - Jakże to, Najjaśniejszy Panie, bez chleba nie wyżyje człowiek. Na co mu król surowo: - Jeśli tak, to czemu bić się ośmielasz tego, który potu nie szczędząc zboże sieje, plony zbiera, chleb wypieka i na stół ci podaje..."
Czyż można się dziwić, iż wkrótce już nosi Ludwik XII przydomki "Wielkiego", "Króla chłopów", "Sprawiedliwego", "Obrońcy uciśnionych" etc., etc. Niektóre z nich są obowiązkowo umieszczane na powitalnych bramach podczas częstych podróży królewskich; inne ryte na portalach i tympanonach państwowych budynków. Opłacalny to zaiste trud. Legenda dobrego króla Ludwika XII, wbrew obrazoburczym atakom Micheleta, trwa wszakże we Francji do dziś.
Wielu panów tego świata usiłowało póżniej naśladować Ludwika. Udoskonalono nawet metody, oddano propagandystom do usług potężniejący w miarę stuleci repertuar środków technicznych. A przecież, na dłuższą metę, efekty niemal zawsze okazywały się mizerne, ba - tragikomiczne nawet. Czyżby coś przeoczono z walezjańskiej lekcji?
To tylko, że król NAPRAWDĘ nie mścił uraz księcia Orleanu.
Będąc rozumnym nie tak trudno wykreować się na mędrca, można też w świętość przemienić elementarną przyzwoitość, korzystny zbieg okoliczności w zasługę. Zza najbujniejszych nawet laurów wychylą jednak zawsze głupota, małość i zbrodnia swe sardoniczne mordy.
Cham chamem.
Być może Ludwik XII był władcą tuzinkowym. Dla nas niech pozostanie jednak i Wielkim i Sprawiedliwym i Królem Chłopów. Bo jakże ubogi byłby świat bez legend.
Bez legend wszakże, które nie obrażają zmysłów.

Jakoś tak mam, że powyższe uparcie kojarzy mi się - mętnie, pośrednio i paradoksalnie - z prezydentem Komorowskim. Na dobre i na złe. Nie tyle nawet z tym, jaki on jest, ale jaki może być.
Ale to tylko takie moje skojarzenia.
A jak to będzie - pokaże tzw. życie.

---

Harahefet sh'eli mele'ah betzlofahim

>(...)ze słynnego płodnością rodu Habsburgów...

Która czasem zawodną była
Toć Maria Theresia tylko za sprawą sankcji pragmatycznej z AD 1713 uratowała - nadzwyczajnie skutecznie - dynastię na tronie, a nawet na wielu tronach. I to jak!
(Pomijając smutny los Marii Antoniny...)
Jako Maria Teresa, z Bożej łaski cesarzowa rzymska, królowa Niemiec, Węgier, Czech, Dalmacji, Chorwacji, Slawonii, Galicji i Lodomerii etc. etc. arcyksiężna Austrii, księżna Burgundii, Styrii, Karyntii, Krainy etc. wielka księżna Siedmiogrodu, margrabina Moraw, księżna Brabancji, Luksemburga, Limburga, Geldrii, Wirtembergii, Górnego i Dolnego Śląska, Mediolanu, Mantui, Parmy, Placetii, Guastalli, Oświęcimia, Zatoru, księżna Szwabii, uksiążęcona hrabina Habsburga, Flandrii, Tyrolu, Hennegau, Kyburga, Gorycji i Gradiszki, margrabina Świętego Cesarstwa Rzymskiego, Burgau, Górnych i Dolnych Łużyc, hrabina Namur, pani Marchii Wendyjskiej, Mechelen etc. księżna Lotaryngii, Baru etc. wielka księżna Toskanii etc. etc.

Ale to już późniejsze dzieje i uznaję Profesora Stommę, którego szanuję, lubię i podziwiam, za całkowicie usprawiedliwionego - zwłaszcza dowodem płodności samej inkryminowanej

>(...)
>[color=navy] Stając się królem, powołany uzyskuje moc "skądinąd".
>Wielu panów tego świata usiłowało póżniej naśladować Ludwika. Udoskonalono nawet metody, oddano propagandystom do usług potężniejący w miarę stuleci repertuar środków technicznych. A przecież, na dłuższą metę, efekty niemal zawsze okazywały się mizerne, ba - tragikomiczne nawet. Czyżby coś przeoczono z walezjańskiej lekcji?
>To tylko, że król NAPRAWDĘ nie mścił uraz księcia Orleanu.
>Będąc rozumnym nie tak trudno wykreować się na mędrca, można też w świętość przemienić elementarną przyzwoitość, korzystny zbieg okoliczności w zasługę. Zza najbujniejszych nawet laurów wychylą jednak zawsze głupota, małość i zbrodnia swe sardoniczne mordy. (...)

A to już kawałek śliczny! Oczywistością piękna rywalizujący wręcz z opisami czereśni Basi.
To nie ukryta drwina - to spostrzeżenie, że to, co się widzi, daje się opisać
Byle język giętki...(...) czasem był jak piorun, jasny, prędki, etc...

>Jakoś tak mam, że powyższe uparcie kojarzy mi się - mętnie, pośrednio i paradoksalnie - z prezydentem Komorowskim. Na dobre i na złe. Nie tyle nawet z tym, jaki on jest, ale jaki może być.

Wątpie. W tamtych czasach trzeba było mieć prawdziwą odwagę zaryzykować absolutnie wszystko, jak to mówią "mieć jaja", a przy tym nosić miecz nie od parady.
Kości słabych i chłopów i książąt w równiej mierze ogryzały psy po polach.
Potem to się zmieniło, wystarczyło błysnąć urodzeniem, a za ta pustotę przyszło hurtem zapłacić przy rewolucji francuskiej.
Tych z jajami już dawno nie było.

Mnie się wydaje że to odpowiednik urzędu w Niemczech, funkcja reprezentacyjna, a Kanclerz faktycznie rządzi.
Nas nie stać na razie na taki schemat (o ile w ogóle jest potrzebny), ale cóż...
Mnie zaskoczyło (pewne z tego powodu go powiązałeś) że błysnął tym urodzeniem w kampanii, ot fajny szlachciura , dusza człowiek, wąsa podkręca i do kaczek strzela, a dobro ojczyzny mu na sercu leży.
Nie wiem po co wywleczono ten rzekomy przymiot, co to u nas szlachty grono iż pana brata trzeba wesprzeć ?
Gruba warstwa lukru.
Ale jakby go nie uszminkowali to innego wyboru nie było (głosowo), alternatywa był armagedon.
Myślę że dopóki PiS będzie stanowił jakaś silę, to zawsze będzie taki wybór, między kostką szmalcu a pisowskim octem.
Kiepskawo ale cóż zrobić, trzeba nadrabiać latami ukradziony czas, bo nikt nam go nie da nawet my sami.

Odważny jesteś!

Bardzo pouczająca historia. Tylko że funkcja absolutnego monarchy w XV czy XVI wieku a prezydenta w państwie demokratycznym to dwie różne sprawy, w dodatku w systemie tzw. kanclerskim, jaki de facto istnieje w Polsce. Taki prezydent ma przede wszystkim godnie i "ładnie" reprezentować państwo i swój urząd w sytuacjach oficjalnych, a niestety prezydent Komorowski ma za dużą skłonność do gaf i niefortunnych wypowiedzi.

>prezydent Komorowski ma za dużą skłonność do gaf i niefortunnych wypowiedzi.

Alle tam...drobne żarty i "szutki" dyplomatyczne aby damy rozbawić.
Zresztą chyba to lepsze niż straszenie agentami , układami , diabłami , Macierewiczem, komuchami, tymi po stronie ZOMO...kurde zasapałem się...ja tak nie umiem jak el pressesso na jednym wydechu z kamienną twarzą bez zabarwień, to już trzeba mieć chyba 5 dan

>jakże ubogi byłby świat bez legend.

A był kiedykolwiek taki?
Skąd to przekonanie, że bez fikcji byłby ubogi?

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.