Dwa ważne, może najważniejsze pytania w jednym temacie. Pytania te mają ze sobą ścisły związek, bo poprawna odpowiedź na jedno z nich, właściwie będzie odpowiedzią na oba. Do problemu różnie można podejść, spróbuję pisać prosto jak się da, bez ściemniania. Wierzę, że prawda jest prosta, tylko wymaga odpowiedniego nastawienia i świeżego spojrzenia.
Duża część ludzkości nie widzi tu zapewne żadnego problemu, bo już dawno teologia odpowiedziała na te pytania, wszystko jest tam jasne jak słońce, kto czyta ten wie. No ale niepodważalnego dowodu chyba nikt nie wynalazł, można wierzyć lub nie, wybór należy do Ciebie. Odłóżmy na razie na bok znane wyjaśnienia, i poszukajmy rozwiązania bezpośrednio wynikającego z obserwacji, takiego a nie innego obecnego tu i teraz świata.
Sprawa byłaby dość prosta gdyby nie istniał mechanizm przemian obiektów prowadzący do wzrostu ich złożoności - ewolucja. Wtedy można by się w całej rozciągłości zgodzić z tymi co na lewo i prawo krzyczą, że świat dąży do zagłady. Tak, bo taka jest fizyka tego świata. Obiekty bezwładnie rozbijając się o siebie ściągane na siebie siłą grawitacji, czy znowu eksplodujące bez składu i ładu, nigdzie nie dążą, nic ponad to z tego powstać nie może, no bo jak.
Jest jednak coś w składzie świata, co powoduje przemiany budujące. Coś zamienia się w nową jakość, powstają złączenia postępowe, nie dość że się nie rozpadają, to jeszcze stopniowo powiększają swoją strukturę. Wzór na strukturę zostaje zapamiętany pomnożony i rozproszony na całą dostępną przestrzeń.
Komórki umierają ale po chwili rodzą się nowe, są niemal identyczne i działają tak samo, bo wzór jest już znany, może być zastosowany w dowolnym miejscu i czasie, jeśli tylko warunki fizyczne na to pozwolą.
Być może od samego początku albo od pewnego momentu, przemianom towarzyszą odczucia, istnieje coś co ma poczucie swojego istnienia. Czucie to balansuje między dwiema skrajnościami, negatywną i pozytywną, przy czym jego jakość jest tak mocna, że wręcz stanowi główny napęd obiektów. Takie obiekty choć nadal fizyczne, to działające już pod wpływem odczuć, ukierunkowują się zupełnie inaczej, dążą oczywiście do odczuć pozytywnych. Im bardziej złożona struktura, tym większy obszar pozytywny próbuje sobie zorganizować, aż do granic fizyczności, czyli ostatecznie całego wszechświata.
Paradoksalnie rozpad (śmierć) jednej struktury i powstanie kolejnej jest już tak dobrze wypracowanym mechanizmem, że jawi się niemal jak niezniszczalny sposób na dalszą ekspansję istot czujących i rozumnych.
Gdyby potraktować obiekty i mechanizmy czysto fizycznie, różnice między istotami z przeszłości a istotami z przyszłości zacierają się. To jakby nowa komórka w zastępstwie starej funkcjonowała identycznie, jest więc tą samą komórką, różnice na niższych poziomach nie mają znaczenia, funkcje są zachowane. Czy coś żyło czy umarło jest bez znaczenia dla ciągłości. W przypadku struktur bardziej złożonych jak człowiek, problem się trochę komplikuje, ale nie tak znowu żeby diametralnie, zasada zostaje zachowana. Zasoby wiedzy zostają odtworzone, struktury też, odczucia, działanie. My z przyszłości to ci sami my z teraźniejszości i przeszłości. Tymczasowe imiona adresy ubiór itd... są tylko zewnętrzną nakładką, jak kolejne linuxy na tym samym jądrze.