W wielu krajach Europy wciąż dochodzi do medialnych dysput między znanymi ateistami a publicystami katolickimi czy protestanckimi. Jedni i drudzy przybierają postać fundamentalistów.
Na szczęście skończyła się era przemocy, a zaczął się w pewnym stopniu dialog .
Ale bywa,że przybierając ostry ton, dyskutanci dają świadectwo fundamentalizmu.
    Sięganie po przemoc może ma tylko lokalne i niewielkie wymiary, jest już tylko symbolem powrót do XVII wieku, kiedy polski szlachcic Kazimierz Łyszczyński, został uwięziony i skazany na śmierć za ateizm .
    Dla chrześcijan już sam fakt, że istnieje wiele religii, a człowiek może zaprzeczyć istnieniu Boga , jest niesamowitym wyzwaniem .
Czemu Bóg dopuszcza taką możliwość? Do czego potrzebni mu są muzułmanie i taoiści? Do czego zaś ateiści i agnostycy?
Kiedyś mądry Żyd powiedział : Potrzebni są, by się wzajemnie mobilizowali do szukania prawdy.
    W Polsce kilka lat temu, ukazała się praca , kiedyś jezuity, Stanisława Obirka - "Życie duchowe" , po czym doszło do wieloosobowej dyskusji z udziałem prof.
E. Lętowskiej, Stanisława Lema, Adama Michnika i 10 innych sław, zaproszonych na to spotkanie.
   Istniało wówczas już takie przemyślenie: Kościół- tak, Bóg – nie wiem. W tym czasie na Zachodzie istniało takie zapatrywanie: Jezus –tak, Kościół –nie, ale jeszcze częściej : Bóg –nie!
    Dziś do Polski przyjeżdża się jako do skansenu religijnego. Słucha się bicia w dzwony i dziwi się ,że wolno publicznie tego typu hałaśliwym sposobem nagłaśniać swoją religię .Przygląda się polskim księżom w sutannach jak muzułmańskim kobietom z zasłoniętymi twarzami , postaciami.
    Po ostatnich bardzo głośnych wydarzeniach z krzyżem przed siedzibą prezydenta państwa , wielką religijną celebrą pogrzebową w Krakowie, pochówkiem na Wawelu w czasie którego organizacji za trumną prezydenta szedł cały kwiat hierarchii kościelnej i państwowej Polski. Świat ujrzał w Polsce miejsce takiego układu sił, w którym Kościół ma absolutną przewagę nad celebrą świecką .W Zachodniej Europie sytuacja nie do pomyślenia. Idąc dalej widzimy msze w TV i rolę duchownych na falach radiowych, bynajmniej nie pro państwową czy przychylną neutralności światopoglądowej państwa. W działaniach organizacji stricte kościelnych widzimy wielu prominentnych polityków . Nie widać, nie słychać kiedyś rozpoczętego dialogu dotyczącego świeckości państwa, ojczyzny wszystkich Polaków: wierzących i ateistów czy agnostyków.
    Można mnożyć znane publicznie sytuacje zaostrzające stosunki Kościół -obywatele. Konieczne jest jak najszybsze unormowanie miejsca polskiego Kościoła w życiu społeczeństwa i jego roli w państwie. Trzeba spowodować by władze publiczne, obywatelskie jak np. rady miejskie nie stawiały gigantycznych figur Jezusa . Sejm musi dojrzeć pod naciskiem obywatelskim do uchwalenia ustawy o wyprowadzeniu religii ze szkół. Grzęznąć będziemy w sytuacji, w której radykalizm religijny i ateistyczny doprowadzi do większych "przepychanek" niż te , które obserwowała Europa na Krakowskim Przedmieściu.
   Cofnęliśmy się w dialogu miedzy stronami , w stosunku do czasów dysput, zainicjowanych dziełem Stanisława Obirka .