Czy jakiś uprzejmy biolog, albo inny ekspert (płci dowolnej) byłby tak dobry i opowiedział na czym polegają różnice w budowie koronawirusa i egzosomu?

I może jeszcze "jedno", filozoficzno-systemowe, pytanie.

Jaki jest "cel" "życia" nośnika informacji, który nazywamy wirusem?
Czy to jest tak, że wirus się replikuje, czy może jednak komórka czyta "dyskietkę/pendrive z kodem", przepuszcza ją przez swój "algorytm informacyjny" i wypuszcza do otoczenia nową, zmienioną lub nie "dyskietkę/pendrive"? I komórka wcale nie jest atakowana przez "dyskietkę" tylko dzięki niej zapoznaje się z Wiadomościami ze świata? Bo przecież Wiadomości nie mogą atakować, one tylko informują. Bo niby dlaczego, z ewolucyjnego punktu widzenia, Wiadomości miałyby mordować swojego oglądacza? Ewolucyjnie zależy im przecież aby oglądacz mógł się zapoznawać z nowymi Wiadomościami i bez większego szemrania skutecznie pracować na rzecz potomstwa Wiadomości. A że powinien pozostawać pod stałą kontrolą to już inna rzecz. Ale po co miałyby go mordować (z punktu widzenia długiego okresu)? Te mordujące powinny same z czasem wymrzeć.

Ponieważ nie lubię żyć w błędzie, więc będę niezwykle wdzięczny każdemu, kto mi skutecznie i bez konieczności powoływania się na autorytety wyjaśni: dlaczego fałszywa jest teza, że to nie wirus się replikuje (nie wiadomo z jakiego powodu i w jakim właściwie celu, bo jak rozumiem jedynym powszechnie uznanym jest "przedłużenie się" czyli stworzenie "potomstwa"), tylko komórka na podstawie informacji zawartej w "wirusie/dyskietce", a być może właśnie jakiejś postaci egzosomu koduje nową informację?

A może mamy niewłaściwą optykę, albo przynajmniej semantykę zjawiska?

Przepraszam, jeśli taka dyskusja dawno już gdzieś wybrzmiała i zaśmiecam ciszę. Nie jestem ani biologiem, ani wirusologiem, ani, ani.
Zastanawia mnie tylko
a. nadrzędny cel jaki ma wirus,
b. mechanizmy definiowania i weryfikowania skuteczności osiągnięcia tego celu - domyślam się, że jest to po prostu przetrwanie "gatunku" wirusa,
c. czy można skutecznie i długookresowo realizować ten cel za pomocą płodności i chaosu, o czym dalej.

A gdyby chcieć rozważać tezę, że wirusy, to w istocie jakaś postać egzosomu, to czy istnieją takie sytuacje, kiedy organizm produkuje większe ilości egzosomów? Czy może być tak, ze jeśli z jakiegoś powodu krzyczy "Ratunku", to w ramach kolektywnej "inteligencji" (pozaneuronalnej) stada (składającego się nie tylko z komórek wewnątrz danego osobnika, ale także komórek w innych organizmach) stara się wyprodukować jak największą liczę "dyskietek" aby poinformować (drogą kropelkową) inne osobniki w stadzie o konieczności przygotowania się na pojawiające się zagrożenie? Podobnie zresztą jak za pomocą olejków eterycznych (lub innych substancji chemicznych - nie pamiętam) przenoszonych na wietrze afrykańskie drzewa informują się wzajemnie o zbliżającym się stadzie kopytnych obżeraczy liści i konieczności zwiększenia ilości garbników aby im ten zwyczaj podgryzania liści (czyli kaleczenia drzewa) obrzydzić. I o ile pamiętam, to taki zwyczaj gadania na odległość pomiędzy roślinami jest dość dobrze rozwinięty.

To był scenariusz pozytywny: mamy do czynienia z działaniem celowym naprawiająco-chroniącym świat.
W negatywnym można by się zastanawiać czy organizm zero, czyli pierwszy "nosiciel" z jakiegoś powodu nie działa poprawnie i kod na jego "dyskietce" jest po prostu częściowo zepsuty. Ale ponieważ tylko częściowo, to i tak trafia do innych organizmów i tam jest czytany, a na jego podstawie produkowane są nowe, równie, albo jeszcze bardziej zepsute "dyskietki/pendrivy", które powszechnie nazywamy zmutowanymi wirusami.

A zatem powtórzę pytanie z początku.
Jakie są fizyczne różnice pomiędzy wirusem a egzosomem, i dlaczego niemożliwa jest teza, że "wirus" jest jakąś, być może szczególną, formą egzosomu produkowanego przez komórkę na szczególną okazję katastrofy ustrojowej, którą trzeba wysłać lotem kropelkowym na podbój kosmosu innych osobników? I oczywiście wszystko dzieje się po to, aby ratować pogrążający się w biologicznej głupocie świat.

Bo wracając do pytania o jako i kurę, to gdzie jest początek wirusa? Dwa pierdyliardy lat po wielkim wybuchu i od tamtej pory po prostu się replikuje i jest?

A jeśli tak, to pojawia się pytanie do matematyków, albo chociaż tych od ewolucji i r-ku prawdopodobieństwa.
Skoro wirus nie ma mózgu, a zetem nie przeprowadza złożonego procesu wnioskowania, a jedynie selekcjonują się osobniki dobrze i źle przystosowane do otoczenia, przy czym jedne jadą na Powązki, a drugie mogą sobie znaleźć ładną, młodą komórkę żywiciela i stworzyć sobie kolejne gałęzie drzewa genealogicznego, to czy wirusy przez pierdyliard lat od czasu powstania Wirusa Ewa (albo Lilith nie wiem, który był pierwszy) bazując tylko na chaosie i przypadku zarządzającym algorytmem genetycznym, mimo perfekcyjnej "płodności" nie powinny już jednak podzielić losu dinozaurów albo przeciwnie doprowadzić do wymarcia ostatniego aminokwasowego inkubatoro-replikatora i po tym wydarzeniu ostatnie wirusy powinny zgasić światło (albo w akcie desperacji przesiąść się na liściaste - o ile już tego nie zrobiły - nie wiem)?

Dlaczego te szalone wielkości przyrostu naturalnego wirusów, są utrzymywane w takiej równowadze? Czy wystarczy tylko duża płodność i chaos aby przetrwać "prawie" od wielkiego wybuchu do dzisiaj?

No dobra, ale gdyby założyć, że całe zło tego świata Anno Domini 2020 nie pochodzi od złego wirusa, który jest tylko nieświadomym niczego oniemiałym i ociemniałym posłańcem, który niestety co jakiś czas przynosi informację po przeczytaniu której komórka popełnia seppuku, to może zamiast uganiać się za listonoszem trzeba by się zastanowić nad przyczynami dlaczego jakiś pierwszy sygnalista, którego później poparli kolejni wysyła taką przerażającą w skutkach wiadomość?

Może jesteśmy jak pijany we mgle, który mimo, że zgubił portfel pod płotem, to szukał go pod latarnią, bo tam było najjaśniej?