Witam wszystkich. Śledzę to forum od długich miesięcy i w końcu zdecydowałem się do Was dołączyć i napisać jakiś post. (Uprzedzam, mogę się rozpisać). Pokrótce powiem, że przez 22 lata wychowywałem się w ultra katolickiej rodzinie, co niestety odbiło się trochę na mojej osobowości. Na szczęście w porę się ogarnąłem.

Jakoś nigdy nie czułem specjalnie przywiązania do boga, ale z drugiej strony w ogóle nawet nie zastanawiałem się czy istnieje. W zeszłym roku coś mi odbiło, próbowałem zaangażować się w religię, zacząłem chodzić do kościoła (ba, nawet zdarzyło się, że codziennie przez tydzień). Zmusiłem się do całkowitej wiary itd itp. Potem zauważył mnie miejscowy ksiądz, poprosił mnie, żebym w Wielką Sobotę przyszedł i potrzymał gromnicę. Ja wielce uradowany tłumaczyłem to sobie jako "Yay, Bóg dał mi do zrozumienia, że mnie kocha i akceptuje w życiu wiernych". Ale po pewnym czasie zrozumiałem, że to nie był palec boga czy coś podobnego, tylko po prostu kac tego księżulka, albo procenty jeszcze po prostu nie wywietrzały. I po tej sytuacji wszystko zrozumiałem. Pod wpływem rodziny dorobiłem sobie ideologię, że to bóg mnie wezwał przez tego księdza, ale tak naprawdę była to zwykła delirka. I teraz analogicznie - ludzie lubią mieć wszystko wytłumaczone, stąd też powstała idea Boga. Wiem, Ameryki nie odkryłem, ale tak jakoś nawinęła mi się taka refleksja.

No i ok, teraz 2 temat mojego posta. Problem leży w tym, że uświadomiłem sobie, że niby osobom wierzącym jest lepiej, bo mają tę świadomość, że ktoś nad nimi czuwa, że póki się modlą nic im się nie stanie lub po prostu mają do kogo się odezwać. Od pewnego czasu zacząłem myśleć o śmierci, po prostu będzie ciemno, totalny niebyt i zakończenie świadomości. Z 1 strony spoko, bo skoro nie będziemy mieć świadomości to nie będziemy odczuwać tego, że nas nie ma. Ale z drugiej jednak strony, jestem załamany tą myślą, że po prostu mnie nie będzie, nic po mnie nie zostanie a ja już więcej nie będę żył. Nie będę wiedział np jak będzie za kilkaset lat, już nigdy więcej nie powtórzy się dany dzień, że z każdą minutą jestem bliżej końca. Życie jest jedno, a ja (odkąd pojawiły mi się takie refleksje) mam wrażenie, że marnuję każdy dzień i będę później żałować, że spędziłem to życie tak a nie inaczej. Sam brak świadomości po śmierci mi nie przeszkadza, sam proces umierania także, tylko gorzej jest z tą myślą, że mogę to życie przeżyć tylko raz. Że będę mógł się nim cieszyć tylko raz a potem będzie ostateczny koniec...i naprawdę ciężko mi się z tym pogodzić. I niestety zaczynam się łapać na tym, że nawet najprostsza czynność wywołuje u mnie pewnego rodzaju żal typu "Prawdopodobnie robię to ostatni raz, bo nie wiadomo, czy jutro nie będzie już mojego końca". Serio, te myśli są najgorsze...

Dlatego też zacząłem szukać informacji w mechanice kwantowej, a dokładniej w biocentryźmie. Twórca tej teorii, Robert Lanza, zakłada, że po śmierci nasza świadomość wędruje do równoległych wszechświatów, a mózg tak naprawdę jest tylko jej odbiornikiem. Ale zakładając, że ta teoria jest prawdziwa, nie wydaje mi się, aby świadomość mogła funkcjonować bez nośnika. Moja znajoma, która jest głęboko wierząca powiedziała mi "Słuchaj, jak Cię takie myśli nachodzą to się po prostu pomódl i zacznij wierzyć, że jest życie po śmierci. Bo naprawdę jest." Wiadomo, najprostsza droga do ogłupienia. Ja wolę umrzeć z pełną świadomością, myśląc realistycznie, że śmierć to po prostu koniec niż wmawiać sobie, że jest życie po życiu i żyć w złudnej nadziei. Tylko że czasami naprawdę jest mi ciężko z tymi myślami o których wspomniałem wcześniej i obawiam się, że sam się ogłupiam tą teorią kwantową, która ma się nijak do rzeczywistości...

Stąd też moja prośba (o ile ktoś doczytał mój post do końca xD) o udzielenie jakichś rad, a jak kogoś zainteresował ten wątek to może chciałby się podzielić swoim zdaniem na ten temat