Normy społeczne, systemy obowiązujących w określonym społeczeństwie dyrektyw to wynik operujących w umysłach jednostek społecznych emocji tzw. memów. Kulturę zachowań społecznych ludzi można określić mianem instynktu społecznego homo sapiens. Zachowania zgodne z emocjami przynoszą nam psychiczną przyjemność, poczucie spełnienia a zachowania sprzeczne z emocjami przynoszą nam psychiczne cierpienie, poczucie winy.
W historii ludzkości dostrzegamy przekształcenia systemów norm społecznych, które są oznaką zmian osobowościowych ludzi i świadectwem rozwoju ich emocji – memów.
Osoby pozbawione poczucia norm społecznych określa się mianem złych ludzi i nazywa socjopatami.
Ludzi kwestionujących istniejące normy społeczne postrzega się jako patologię i zagrożenie społeczne. Dla mnie interesujący jest przypadek takiego rozwoju emocji, który odpowiada za kreację nowych norm społecznych podważających stare.

Czy można spełnić normy społeczne, których się nie odczuwa?

Podam przykład przekształceń emocjonalnych na własnym przykładzie. Zanikło we mnie poczucie prawa własności wg współczesnych norm społecznych. Pamiętam to uczucie, było w moim umyśle ale zniknęło, nie ma go więcej, nie czuję już tego.
Rozwinęło się za to inne poczucie, które zakazuje mi uznania niejawnej i nieopodatkowanej własności. Mam wyraźnie, wyraziste poczucie, iż utajniona, nieopodatkowana, przymusowo egzekwowana własność jest aspołeczna, amoralna, trująca, szkodliwa, podła, niesprawiedliwa i zupełnie nieakceptowalna. Czuję to każdą komórką swojego ciała. Podejrzewam, że podobnym przeobrażeniom musiały ulegać umysły rewolucjonistów, komunistów, nacjonalistów i innych radykałów a teraz także mój.
Wiem, że inni ludzie noszą w sobie emocje powodujące, że dla nich przykładowe, współczesne prawo niejawnej i nieopodatkowanej własności jest zupełnie naturalne, słuszne, sprawiedliwe i dobre. Z mojej perspektywy takie emocje są bardzo prymitywne, nazwałabym je zwierzęcymi.

Co należy przedsięwziąć w sytuacji konfliktu moralnego ze swoim społecznym otoczeniem? Jeśli nie wojna o panowanie własnych wartości to co? Mam wrażenie, że tylko wojna pozwala uwolnić się od obcej, niedobrej, prymitywnej i zabójczej chciwości.

Mój umysł radykalizuje się. Mam coraz mniej chęci na kompromisy i uwzględnianie woli innych ludzi. Nie potrafię tego procesu powstrzymać. Już wiem, jak dochodzi do wojen. Walczą ze sobą ludzie wspólnie przekonani, że walczą ze złem, wspólnie przekonani, że reprezentują dobro. Walczą ze sobą ludzie sprzeczni moralnie. Walczą ze sobą sprzeczne instynkty. Walczą ze sobą sprzeczne emocje. Walczą ze sobą sprzeczne memy na wzór i podobieństwo walki sprzecznych genów.