Poczytuję sobie do poduchy książkę Bernard Newmana "Rowerem przez II RP. Niezwykła podróż po kraju, którego już nie ma." Brytyjczyk odbył ją w 1934 roku i w jej trakcie zawitał między innymi do częstochowskiej bazyliki, gdzie miał okazję uczestniczyć w tamtejszym nabożeństwie. Swoje odczucia wyraził jak poniżej:

"W życiu nie widziałem i nie czułem takiego ścisku. Nie jestem chuchrem ale myślałem że lada moment pękną mi żebra. Przede mną stała drobna dziewczyna, z najwyższym trudem uniosła dłoń, chcąc się przeżegnać jednak tłum niespodzianie zafalował, zaskoczył ją - głośno krzyknęła z bólu. Gdy minutę później spojrzałem w dół dostrzegłem bladość jej twarzy, oczy bez wyrazu. Zemdlała. Jak ją stamtąd wyciągnąć? Utorowanie sobie drogi przez tłum było niemożliwe. Wykorzystując moją znaczną wagę, oparłem się na stojących za mną ludziach, nie bacząc na ich protesty. Uzyskawszy w ten sposób kilkucalowy prześwit chwyciłem dziewczynę w pół - całe szczęście że była taka drobna - i uniosłem wysoko nad głowę. Ludzie podawali ją sobie nad głowami z rak do rąk, tak samo jak przekazuje się ofiary sanitariuszom na meczach piłkarskich w Anglii."


Zadeptanie na śmierć kojarzymy głównie z uroczystościami religijnymi hinduizmu czy islamu. Ale zdarzają się one i w chrześcijaństwie, w tym katolicyzmie. Znalazłem info, iż w 2005 roku w kościele w Meksyku podczas nabożeństwa w środę popielcową zostało zadeptanych na śmierć 41 wiernych, w tym 13 dzieci. Nie znam żadnego takiego przypadku z obszaru Polski obecnej czy historycznej - ale incydent opisany przez Newmana wskazuje na to, iż mogły one mieć miejsce.
Każdy kto ma cokolwiek ciekawego do powiedzenia na ten temat proszony jest o podzielenie się swoją wiedzą czy przemyśleniami.