>Ja oprócz Ciebie jeszcze pracuję i podatki płacę aby ZUS Ci co miesiąc kasę przyniósł . Nie mam czasu na szybkie odpowiedzi.

Uwaga nie trafiona i niegrzeczna. Ja na swoją emeryturę pracowałem 47 lat. Ty teraz pracujesz na swoją emeryturę. Tak, że nie widzę tu związku z ZUS-em, a Ty nie widzisz, iż system ją stworzył. Czyli państwo. Jesteś nieodporny na indoktrynację. Stąd i takie nierozumne Twoje wypowiedzi.

>Masz dwa niemal identyczne układy.
>Nr 1 - sprężyna luźno w kwas wrzucona
>Nr 2 - sprężyna napięta.

Temu nie zaprzeczałem, co chyba nie zaprzeczysz.

>Pomiar robimy w bombie kalorymetrycznej. W układzie Nr 2 odczytamy wyższą temperaturę niż w układzie Nr 1. A jak szczegółowo się energia potencjalna zamienia w ciepło mało kto wie. Po prostu obowiązuje tu zasada zachowania energii. Nikogo nie obchodzi jak na poziomie sub- atomowym (choć pewno to ciekawa wiedza) energia potencjalna cięciwy łuku zamienia się w energię kinetyczną strzały.

Zaraz to spróbuję wyjaśnić.
Pierwej może zacznę od wyjaśnienia pojęcia "energii potencjalnej" sprężyny, jakiego użyłeś w wypowiedzi. Już język polski sugeruje że potencjał to określenie jakiejś zdolności. W wypadku fizyki określa to zdolność do wykonania pracy. Ale czy energia potencjalna wykonuje jakąś pracę, czy tylko ma zdolność do wykonania pracy? Przecież my utrzymujemy w stanie ściśniętym sprężynę cały czas. Pracę uwidocznimy dopiero gdy dzięki energii potencjalnej wyzwolimy ruch. A więc nadamy energię kinetyczną.
W=E_p+E_k. Stąd te dwie energie są równoważne (bo o tyle ile zmniejszyliśmy energię potencjalną, o tyle musi ona się przekształcić w energię kiinetyczną) a ich suma musi zachować zasadę równowagi zasadę zachowania energii, więc Ep=_Ek; i dalej Ep-E_k=0. Całkowita energia takiego układu musi się zgadzać jak buchalteria u księgowego.
Ty w swoim wywodzie sugerujesz że energia układu to W=Ep+Ek+Q, gdzie Q ilość ciepła z bilansu cieplnego Q=m*c*(T₁-T₂)
Oczywiście masz rację ale czy do końca? Nasza przykładowa sprężyna jest ściskana do samego końca eksperymentu. Jednak energia sprężystości maleje w czasie procesu trawienia metalu przez kwas. Dlaczego? Bo wraz z reakcją chemiczną maleje pole przekroju sprężyny, czyli siła rozpychająca sprężynę maleje, jak i również masa tej sprężyny. Tu polecam mechanikę klasyczną statykę dział wytrzymałości materiałów. Pole przekroju jest nieodłącznym elementem obliczeń wytrzymałościowych materiałów.
Co zrobić wtedy z bilansem gdy w Q=m*c*(T₁-T₂) maleje nam masa sprężyny? Czyżby z warunku Ep=Q, gdy maleje masa to musi maleć Ep? Z twojego wywodu wynika że: W=Ep czyli tylko rozważamy energię potencjalną. W skutek tego iż wykazałem niestałość takiego układu, bo wynika to z reakcji chemicznej metal-kwas. Więc idąc dalej. Co w takim razie zrobić z reakcją chemiczną metal-kwas powodującą zmniejszanie przekroju sprężyny a tym samym siłę "rozpychającą" tą sprężynę czyli mniejszą energię potencjalną? Nota bene reakcją egzotermiczną? Co wtedy się dzieje gdy sprężyny nie ściśniemy? Proces trawienia nie ulegnie (czas trawienia) zachowując to samo stężenie kwasu. Więc i ciepło pochodzące z reakcji chemiczne jest takie samo, a Ep nie ma bo sprężyna jest nieściśnięta? Skąd więc powód zmalenia Ep? Widzę coraz bardziej, że z powodu właśnie reakcji chemicznej. A tu ciepło w obu przypadkach winno być takie same. A reakcja chemiczna zmniejsza Ep ze zmian przekroju sprężyny w obu przypadkach. Tylko mniejszą Ep w przypadku "2" bezpośrednio a w przypadku "1" dopiero po wyjęciu sprężyny z kwasu i próbie nadania sprężynie energii potencjalnej.

A tak naprawdę to sprężyna czy to ściśnięta ma tą samą energię potencjalną w stosunku do układu odniesienia ziemia-naczynie z kwasem. Ściskając sprężynę my nie zmieniamy jej energii potencjalnej. Wykorzystujemy tylko własność sprężystości materiału i ściskając sprężynę powodujemy wzrost jej energii sprężystości.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>Ty w swoim wywodzie sugerujesz że energia układu to W=Ep+Ek+Q, gdzie Q ilość ciepła z bilansu cieplnego Q=m*c*(T₁-T₂)....... Więc i ciepło pochodzące z reakcji chemiczne jest takie samo, a Ep nie ma bo sprężyna jest nieściśnięta?

To Q mogłem nie wstawić. To ilość ciepła potrzebna do ogrzania zawartości zlewki z kwasem i sprężyną od temp. T1 do T2. C to ciepło właściwe zawartości i ścianki zlewki. Trudno to policzyć bo C jest funkcją T ale dla naszej własnej ciekawości może co innego zrobić. Przyjąć masę sprężyny, policzyć ile potrafi zmagazynować energii, przeliczyć ją na ciepło i zobaczyć o jaką temperaturę podniesie ona np. 10 krotną ilość (wg masy sprężyny) zwykłej wody od temp. np. 50 C. Zadanie z 8 klasy podstawówki.

>Skąd więc powód zmalenia Ep?

Za błąd w zrozumienia u mnie entropi w ujęciu teorii informacji chętnie by mi grdykę wygryźli . To pytanie na 6 klasę szkoły podstawowej. Może Wielebny Ci odpowie, na pewno wie

Wybacz mi z tą uwagę o emeryturze ale u nas w Pl tak jest. Ci co pracują, składają się na tych co nie pracują z każdego dowolnego powodu. Na pewno masz 100 % prawo korzystać z tego co wypracowałeś, choć już dawno to zostało "zjedzone" przez Pl. Prawda też jest, że zaraz szybko zmykam od kompa bo dziś mam ciężki dzień. A wiesz co robię ?. Głównie myślę i z tego żyję. Czasami zapierd....m jak fizyczny (z całym szacunkiem dla ich pracy).

> Co w takim razie zrobić z reakcją chemiczną metal-kwas powodującą zmniejszanie przekroju sprężyny a tym samym siłę "rozpychającą" tą sprężynę czyli mniejszą energię potencjalną?

Energia potencjalna sprężyny jest uwalniana stopniowo, w miarę rozpuszczania się metalu sprężyny. Stopniowo więc podgrzewa mieszankę reakcyjną nie zależnie od ciepła reakcji.

>Ściskając sprężynę my nie zmieniamy jej energii potencjalnej. Wykorzystujemy tylko własność sprężystości materiału i ściskając sprężynę powodujemy wzrost jej energii sprężystości.

I tu mnie załamałeś . Energia sprężystości jest tożsama z energią potencjalną sprężystości.
Powinienem teraz pojechać po Tobie jak po łysej kobyle

>>Przynajmniej w danej chwili, gdyż nie można wykluczyć, że po osiągnięciu odpowiedniego stopnia rozwoju nauki, będzie można zatrzymane procesy przywracać(wskrzeszać).
>Wybacz, ale takie stwierdzenie jest zbyt swawolne i śmiałe. (...)

Wszechświat to jedna wielka bańka czasoprzestrzeni. Jeśli jakiś człowiek umarł w roku 1945 to wcale nie oznacza, że go nigdzie nie ma. On cały czas znajduje się na współrzędnych(w uproszczeniu): x,y,czas=1945, a my na x,y,czas=2018. Jeśli nauczymy się dowolnie zaginać czasoprzestrzeń to wystarczy dotrzeć do odpowiedniego miejsca i wyciągnąć delikwenta dokładnie w chwili jego zgonu oraz kontynuować jego egzystencję np w jakimś matrixie. Może tego dokonać w przyszłości AI w pełni swojego rozwoju.

>>>Przynajmniej w danej chwili, gdyż nie można wykluczyć, że po osiągnięciu odpowiedniego stopnia rozwoju nauki, będzie można zatrzymane procesy przywracać(wskrzeszać).
>>Wybacz, ale takie stwierdzenie jest zbyt swawolne i śmiałe. (...)
>Wszechświat to jedna wielka bańka czasoprzestrzeni. Jeśli jakiś człowiek umarł w roku 1945 to wcale nie oznacza, że go nigdzie nie ma. On cały czas znajduje się na współrzędnych(w uproszczeniu): x,y,czas=1945, a my na x,y,czas=2018. Jeśli nauczymy się dowolnie zaginać czasoprzestrzeń to wystarczy dotrzeć do odpowiedniego miejsca i wyciągnąć delikwenta dokładnie w chwili jego zgonu oraz kontynuować jego egzystencję np w jakimś matrixie. Może tego dokonać w przyszłości AI w pełni swojego rozwoju.

Przyhamuj te konie, co poszły po betonie w sposób niekontrolowany. Rozmawiamy o sprawach realnych, a nie fantazjach filmów s-f. Bo to co napisałeś na razie jest i będzie długo niewykonalne i nie wiadomo jak będzie wyglądać.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

Nie traktuj mojego wywodu dosłownie. Wystarczy, ze fizycy dopuszczają w teorii podróżowanie w czasie, aby nie wykluczać możliwości przyszłego wskrzeszenia. Jak to miałoby w praktyce wyglądać oraz jak długo potrwać, jest bez najmniejszego znaczenia.

>Nie traktuj mojego wywodu dosłownie. Wystarczy, ze fizycy dopuszczają w teorii podróżowanie w czasie, aby nie wykluczać możliwości przyszłego wskrzeszenia. Jak to miałoby w praktyce wyglądać oraz jak długo potrwać, jest bez najmniejszego znaczenia.

Nie podejmuję tematu, bo na razie to kwestia spekulacji próbowania uzasadnieniem opieranym na pewnych wyliczeniach. To i tak jeszcze nie wskazuje sposobu technicznego rozwiązania. Zbyt dużo założeń, czasem zupełnie odlotowych. Znaczy się na razie w ciemnym pokoju z zawiązanymi oczami szukamy szpilki. Zbyt dużo spekulacji. A umiejętność naginania czasu/oszukiwania procesu ciągłości kolejnych zdarzeń, doprowadza do wniosku, iż trzeba umieć dysponować/sterować/"ogarnąć"/ujarzmić ogromnymi energiami, które potrafilibyśmy wytworzyć i kontrolować. Lub też korzystać już z możliwości podsuwanych nam (czarne dziury) już przez nasz Wszechświat. Ale to proces tak daleki, że najprawdopodobniej ludzkość może już wyginąć. Pomysł o istniejących już we Wszechświecie "tuneli czaso-przestrzennych" na obecnym etapie to tylko krystalicznie czysta fantazja. Poza tym jak by było to do wykonania? Tak samo "w przód jak i w tył" w stosunku do upływu czasu?

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>>>Przynajmniej w danej chwili, gdyż nie można wykluczyć, że po osiągnięciu odpowiedniego stopnia rozwoju nauki, będzie można zatrzymane procesy przywracać(wskrzeszać).
>>Wybacz, ale takie stwierdzenie jest zbyt swawolne i śmiałe. (...)
>Wszechświat to jedna wielka bańka czasoprzestrzeni. Jeśli jakiś człowiek umarł w roku 1945 to wcale nie oznacza, że go nigdzie nie ma. On cały czas znajduje się na współrzędnych(w uproszczeniu): x,y,czas=1945, a my na x,y,czas=2018. Jeśli nauczymy się dowolnie zaginać czasoprzestrzeń to wystarczy dotrzeć do odpowiedniego miejsca i wyciągnąć delikwenta dokładnie w chwili jego zgonu oraz kontynuować jego egzystencję np w jakimś matrixie. Może tego dokonać w przyszłości AI w pełni swojego rozwoju.
>

nie masz racji, przecież takie rozumowania wykorzystuje się tylko i wyłącznie do udowadniania błędności pewnych modeli w fizyce, jeśli ktoś dowiedzie, że jakiś model na coś takiego pozwala to automatycznie znaczy że jest błędny i należy szukać innego modelu

>>>>Przynajmniej w danej chwili, gdyż nie można wykluczyć, że po osiągnięciu odpowiedniego stopnia rozwoju nauki, będzie można zatrzymane procesy przywracać(wskrzeszać).
>>>Wybacz, ale takie stwierdzenie jest zbyt swawolne i śmiałe. (...)
>>Wszechświat to jedna wielka bańka czasoprzestrzeni. Jeśli jakiś człowiek umarł w roku 1945 to wcale nie oznacza, że go nigdzie nie ma. On cały czas znajduje się na współrzędnych(w uproszczeniu): x,y,czas=1945, a my na x,y,czas=2018. Jeśli nauczymy się dowolnie zaginać czasoprzestrzeń to wystarczy dotrzeć do odpowiedniego miejsca i wyciągnąć delikwenta dokładnie w chwili jego zgonu oraz kontynuować jego egzystencję np w jakimś matrixie. Może tego dokonać w przyszłości AI w pełni swojego rozwoju.
>>
>nie masz racji, przecież takie rozumowania wykorzystuje się tylko i wyłącznie do udowadniania błędności pewnych modeli w fizyce, jeśli ktoś dowiedzie, że jakiś model na coś takiego pozwala to automatycznie znaczy że jest błędny i należy szukać innego modelu

to prowadzi do absurdu że modele prawdopodobne się nie sprawdzają i wtedy zaczyna się sprawdzać wcześniej mało prawdopodobne albo odrzucone wcześniej scenariusze.

>to prowadzi do absurdu że modele prawdopodobne się nie sprawdzają i wtedy zaczyna się sprawdzać wcześniej mało prawdopodobne albo odrzucone wcześniej scenariusze.
>

Po prostu zawsze będzie się wybierać model który jest spójny logicznie.

W normalnym spójnym logicznie modelu czas jest jedynie parametrem od którego zależą trzy realnie istniejące współrzędne przestrzeni. Przykładowo: samochód sobie jedzie i przesunięciu punktów opisujących pozycje samochodu na całej drodze odpowiada zmiana parametru t od pewnej wartości a do innej wartości b, dla tej samej zmiany parametru punkty opisujące pozycje wskazówki minutowej zegara wykonują obrót i wracają do wyjściowej pozycji - o to nam właśnie chodzi gdy w języku potocznym mówimy, że samochów jechał godzinę.

Nie ma czegoś takiego jak oddzielna wpółrzędna czasu i nie ma potrzeby czegoś takiego wprowadzać. Nikt nie jest w stanie zdefiniować czasu inaczej niż jako parametru od którego zależą pozycje w trójowymiarowej przestrzeni.

Oni wprowadzają takie dziwactwa bo im się wydaje, że to upraszcza opis, ale tak naprawdę jest to zwyczajnie głupie.

>>to prowadzi do absurdu że modele prawdopodobne się nie sprawdzają i wtedy zaczyna się sprawdzać wcześniej mało prawdopodobne albo odrzucone wcześniej scenariusze.
>>
>Po prostu zawsze będzie się wybierać model który jest spójny logicznie.
>W normalnym spójnym logicznie modelu czas jest jedynie parametrem od którego zależą trzy realnie istniejące współrzędne przestrzeni. Przykładowo: samochód sobie jedzie i przesunięciu punktów opisujących pozycje samochodu na całej drodze odpowiada zmiana parametru t od pewnej wartości a do innej wartości b, dla tej samej zmiany parametru punkty opisujące pozycje wskazówki minutowej zegara wykonują obrót i wracają do wyjściowej pozycji - o to nam właśnie chodzi gdy w języku potocznym mówimy, że samochów jechał godzinę.
>Nie ma czegoś takiego jak oddzielna wpółrzędna czasu i nie ma potrzeby czegoś takiego wprowadzać. Nikt nie jest w stanie zdefiniować czasu inaczej niż jako parametru od którego zależą pozycje w trójowymiarowej przestrzeni.
>Oni wprowadzają takie dziwactwa bo im się wydaje, że to upraszcza opis, ale tak naprawdę jest to zwyczajnie głupie.

według mnie czas istnieje jako "skala" dla wielu zjawisk.

>... ten kto umarł, tego nie ma.

Gdzieś już chyba słyszałem coś podobnego...

Drobner, kinoman...

---

Mankiewicz: Bóg to świat wypełniony transcendemtną Duszą.
Mankiewicz: Sokratesa skazali na śmierć księża katoliccy.
Mankiewicz: Kopernik odkrył, że ziemia jest okrągła.

>Czy to znaczy, że jeżeli komuś nie jest po drodze z religią i odrzuci treści o religijnym
>pochodzeniu, to traci perspektywę kontynuacji życia po śmierci?

A jest wybór? Tzn. valhalla, kraina wiecznych łowów już tu na ziemi a może raj...choć z tym może być ciężko. Więc skoro nie ASGARD to co? Współczynnik "pobrań" lokalnych czyli raj.... a może jednak reinkarnacja. Przyznam że lepiej wierzyć ślepo niż zadawać takie pytania.

Skoro jesteś (a jesteś?) wierzący to po co te pytania?

>Przyznam że lepiej wierzyć ślepo niż zadawać takie pytania.

Czemu lepiej ślepo wierzyć?

>Skoro jesteś (a jesteś?) wierzący to po co te pytania?

O tym co motywuje mnie do takich pytań pisałem w drugiej części tytułowego posta.
Raczej nie jestem wierzący, chyba, że w jakiś specyficzny sposób. A Ty jesteś?

>>Przyznam że lepiej wierzyć ślepo niż zadawać takie pytania.
>Czemu lepiej ślepo wierzyć?

Bo jaki masz wybór? ASGARD? Reinkarnacja.... i setki(k) innych możliwości?

>>Skoro jesteś (a jesteś?) wierzący to po co te pytania?
>Pisałem o tym w drugiej części tytułowego posta

A jaką masz pewność że nie będziesz wiecznym HIOBEM...tak dla przykładu? Syzyfem odgrywającym swą przeklęta rolę?

>Bo jaki masz wybór? ASGARD? Reinkarnacja.... i setki(k) innych możliwości?

Chyba mówimy o różnych rzeczach. Nie chodziło mi o wybór.
Parę słów uzupełnienia na temat mojego motywu umieszczenia całego tematu.

Nie jest mi po drodze z tymi religiami, które znam, zachodnimi, wschodnimi czy innymi.
Natomiast niezmiennie wydaje mi się, że fajnie by było gdyby było coś "PO". W tytułowym poście wytłumaczyłem dlaczego taka perspektywa jest dla mnie krzepiąca.

Cenię racjonalność i naukę. Myślę, że jeżeli jesteśmy w stanie dojść prawdy na temat natury umysłu, życia i tego czy będziemy istnieć po śmierci - to tylko poprzez racjonalność i naukę. Chociaż oczywiście obszar jest trudny do badania.

Rozmawiam na ten temat trochę z ludźmi, trochę czytam i zauważyłem, że kształtują się 2 obozy:
1) Ci którzy są pewni, że z racjonalnego punktu widzenia po śmierci NIE MA KONTYNUACJI, bo mózg przestaje pracować i kropka. Jakiekolwiek inne zdanie uważają za zacofanie
2) Ci którzy jakiekolwiek jednoznaczne odpowiedzi na pytanie o życie po śmierci uważają za SPEKULACJĘ i że racjonalne jest wstrzymać się od nich z racji, że mimo postępu nauki jeszcze wielu rzeczy nie wiemy

Sam waham się między 1) a 2). Byłem ciekaw jakie będzie zdanie Racjonalistów.
To wszystko...

>A jaką masz pewność że nie będziesz wiecznym HIOBEM...tak dla przykładu? Syzyfem odgrywającym swą przeklęta rolę?

Ilu jest wiecznych Hiobów? Nawet sam Hiob nie cierpiał wiecznie.

>W tytułowym poście wytłumaczyłem dlaczego taka perspektywa jest dla mnie krzepiąca.

>>A jaką masz pewność że nie będziesz wiecznym HIOBEM...tak dla przykładu? Syzyfem odgrywającym swą przeklęta rolę?
>Ilu jest wiecznych Hiobów? Nawet sam Hiob nie cierpiał wiecznie.
>

Krzepiąca przy odpowiednich założeniach? A wersja HIOB 2.0 czy v.SYZYF już nie?


>Bo jaki masz wybór? ASGARD? Reinkarnacja.... i setki(k) innych możliwości?

>>Chyba mówimy o różnych rzeczach. Nie chodziło mi o wybór.

Równie dobrze mógłbyś założyć temat czy z racjonalnego punktu widzenia mogę liczyć na piekło po śmierci.

>Krzepiąca przy odpowiednich założeniach? A wersja HIOB 2.0 czy v.SYZYF już nie?

Rozumiem. Zgadzam się, że jeżeli kolejne życie byłoby życiem Hiobowym to powtórne odrodzenie stałoby się klątwa, nie szansą. I nie czymś krzepiącym tylko rozpaczliwym.

Ale czemu zakładać taki pesymistyczny scenariusz?

>Ale czemu zakładać taki pesymistyczny scenariusz?

A czemu nie?

Świat gdy jesteś symulacją w maszynowej opcji nie jest krzepiący. Ale dlaczego nie..bo?

>A czemu nie?

A czemu tak? Skoro zakładasz pesymistyczny to równie dobrze możesz zakładać optymistyczny.
Po co cokolwiek zakładać?

>Świat gdy jesteś symulacją w maszynowej opcji nie jest krzepiący. Ale dlaczego nie..bo?

Nie jestem pewien czy dobrze rozumiem.
Kontynuacja życia w scenariuszu losowym nieoptymistycznym i niepesymistycznym tylko neutralnym (wymieszanym) jest krzepiąca dla tych, którzy teraz mają pod górkę. Nie jest krzepiąca dla tych, którym, jak na razie, okoliczności sprzyjają.

>>A czemu nie?
>A czemu tak? Skoro zakładasz pesymistyczny to równie dobrze możesz zakładać optymistyczny.
>Po co cokolwiek zakładać?

No .

Ale ja chętnie rozmawiam z ludźmi. Wiesz to nie znaczy że łącze się na płaszczyźnie wiary.

"Wybacz" ale równie dobrze mogę porozmawiać dlaczego czerwony Kapturek nie był Zielony.

>Rozmawiam na ten temat trochę z ludźmi, trochę czytam i zauważyłem, że kształtują się 2 obozy:
>1) Ci którzy są pewni, że z racjonalnego punktu widzenia po śmierci NIE MA KONTYNUACJI, bo mózg przestaje pracować i kropka. Jakiekolwiek inne zdanie uważają za zacofanie
>2) Ci którzy jakiekolwiek jednoznaczne odpowiedzi na pytanie o życie po śmierci uważają za SPEKULACJĘ i że racjonalne jest wstrzymać się od nich z racji, że mimo postępu nauki jeszcze wielu rzeczy nie wiemy

Jest jeszcze 3-ci "obóz".

3) Ci którzy są pewni, że z racjonalnego punktu widzenia śmierć nie jest końcem.

Na pewno jest końcem życia w ciele osoby jaka zmarła. Spójrzmy na mózg. W istocie to pustka. Bardzo rzadkie jej fragmenty wypełnione są rusztowaniem (materią czyli skondensowaną energią). Pomiędzy rusztowaniem mamy przestrzeń wypełnioną polami elektromagnetycznymi spajającymi to rusztowanie. Tylko to rusztowanie i pola są jak muzyka z dyrygentem. Wszystko wibruje, drga, tańczy - wytwarzając ten fenomen jakim jest samoświadomość. W trakcie śmierci poszczególne pola są stopniowo wyłączane (polecam lekturę stanów nieustalonych) czemu towarzyszy wytwarzanie fal e-m unoszących informację zawartą w mózgu. Ona nie ginie ale chwilowo ulega rozproszeniu. Być może od razu jest zapisywana na twardym dysku, który być może gdzieś blisko jest. A może jak Wszechświat się skurczy do rozmiaru "stosownego", ten dysk zacznie żyć i przetwarzać informację. Opisuję tu wiele "być może" ale nauka to w końcu bajka. Tyle, że prawdziwa. Dla ludzi sprzed 1000 lat jesteśmy bogami.

Jakkolwiek nie ma ścisłej i wyczerpującej definicji życia, to jednak możemy życie określić na podstawie cech jakie towarzyszą każdemu pojęciowo życiu. W naszym realnym świecie niewątpliwie będzie to:
-zdolność do samodzielnego istnienia czyli umiejętność odgradzania się od otaczających warunków
-zdolność obrony przed zagrożeniami zewnętrznymi
-zdolność powielania
-zdolność zdobywania energii niezbędnej by powyższe cechy były/stały się użyteczne, bo przecież życie oparte na związkach białka, musi tworzyć sobie warunki przetrwania, uzyskiwania potrzebnej energii.
Tak by w skrócie wyglądał opis naszego życia w realu.
A co my wiemy o "życiu" po życiu? Czym to życie, napiszę śmiało, niematerialne miałoby się cechować? Czy takimi cechami jak życie materialne? Nikt mi tego nie wyjaśnił i o ile wiem, nie wyjaśni nigdy. Skłaniając się ku religijnym opisom, nie zwracając uwagi na niekompetentne wypowiedzi w tej "materii", to tak naprawdę nic nie wiemy. W swym przekonaniu jednak pozostanę przy wersji następującej. Ziemia jest największym, nie do końca jeszcze poznanym, znanym ludzkości, statkiem kosmicznym. Samowystarczalnym. Człowiek po biologicznej śmierci (utraty cech życia jw.) wraca jak materia nieożywiona do materii Ziemi. Więc w postaci atomów wraca do Natury utrzymując stan równowagi mas (przynajmniej teoretycznie). Oczywiście jest także włączony do łańcucha pokarmowego począwszy od mikroorganizmów. Niesympatyczna wizja, prawda? Lecz innych nie mam w zanadrzu. O tym o czym nic nie wiem nie ma sensu rozmawiać. Dlatego wszystkie nieomal religie świata ten fakt ubrały w wizje "życia" po śmierci. Myślę po to, by lżej tak ogólnie się umierało. I to są nasze znane nam realia.
Pozdrawiam.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>A co my wiemy o "życiu" po życiu? Czym to życie, napiszę śmiało, niematerialne miałoby się cechować? Czy takimi cechami jak życie materialne? Nikt mi tego nie wyjaśnił i o ile wiem, nie wyjaśni nigdy.

Wg cech życia z wiki to żyje i Słońce albo Ziemia a pewno i galaktyka, grupa galaktyk czy Wszechświat.

Słońce ma wyraźnie zaznaczona granicę "jest wyodrębnione ze świata zewnętrznego", posiada metabolizm (wytarza energię a nawet robi "qpę" czyli wydala produkty przemiany : energię, wiatr słoneczny, produkty syntezy czyli hel, później cięższe pierwiastki). Z definicji życia z wiki wynika jeszcze jedna cecha : "posiada podsystem przechowywania i przetwarzania informacji, użyteczny dla reszty systemu". Z tym mam trudność ale jeśli gwiazdy się rodzą w gwiezdnym przedszkolu skąd wiedzą jak mają być skonstruowane ?. Jakiś system wymiany informacji (w postaci choćby praw natury) musi być.

Do tego "procesy wewnątrz systemu żywego są regulowane" i chyba nikt nie ma wątpliwości, że Słońce ma mocno rozbudowany i regulowany system procesów wewnętrznych. Dorzućmy z wiki [...]

Cechy które nie są konieczne by system uznać za żywy, ale konieczne by zachodził proces życia na większą skalę
obiekt żywy musi mieć zdolność do wzrostu i rozmnażania
w replikacji musi zachodzić zmienność (warunek ewolucji)
obiekt musi być śmiertelny.[...]

Słońce rosnąć będzie, czy się replikuje ? A czy komórki nerwowe się replikują ? Zacytuję znowu wiki "Neurony powstają w procesie neurogenezy z neuronalnych komórek macierzystych i po zróżnicowaniu nie ulegają już dalszym podziałom komórkowym.". Słońce jest także śmiertelne.

Reasumując nie wiemy czym jest życie. Czasami mam wrażenie, że życie jest ruchem. Tajemnicę życia ogarnia mgła tajemnicy. No bo można by zapytać ile jest warte życie bez świadomości ?. Już nie piszę o samoświadomości, pytam tylko o świadomość. Ile jest więc warte życie drzewa, które się kiwa na wietrze i buja ? Jaką tajemnicę skrywa w sobie życie bakterii, wirusa, mrówki, pisklęcia, rekina, myszy, którą dziś zjadł mój kot (karmię dwie przybłędy poza domem) ?

Czasami spotykam tu dumne stwierdzenia "JESTEM RACJONALISTĄ". Pierwsze skojarzenia jakie się mi narzuca to dowcip i jego wkleję

"Przychodzi syn do ojca i mówi:
-Tato, jestem gejem.
-Czym?
-Gejem.
-A masz luksusowy jacht?
-Ależ tato, to nie o to cho....
-A masz astona-martina albo przynajmniej jaguara?
-Tato, nie rozumiesz...
-Jak nie rozumiem? A złotego rolexa masz?
-Tato przecież wiesz, że nie mam.
-No to widzisz, ty zwykły pedał jesteś, a nie jakiś gej."

Proszę mi wybaczyć, nie chcę nikogo urazić ale dla mnie Racjonalizm to nie duma a pokora wobec tego czego jeszcze nie wiem.

Myślę więc, że życie ma dwie strony: materialną w rozumieniu materii posiadającej masę i energetyczną (energia, informacja). Jeśli mam obawy związane ze śmiercią to tylko w kontekście spraw jakie mam do załatwienia i które powinienem załatwić. Bo na dziś jestem potrzebny moim bliskim jako żywy. Po śmierci na pewno im nie pomogę .

>Czy to znaczy, że jeżeli komuś nie jest po drodze z religią i odrzuci treści o religijnym
>pochodzeniu, to traci perspektywę kontynuacji życia po śmierci?
Chciałbyś spryciarzu, ale nie ma tak łatwo. Tacy na przykład chrześcijanie dają ci nieśmiertelną duszę za friko, żebyś nawet po swojej śmieci nie wywinął się od ich wszechmiłosierdzia po wsze czasy...
>Co na to nauka i rozum? Czy:
>1) życie po śmierci jest po prostu niemożliwe, bo mózg nieodwracalnie przestaje pracować
Korelaty neuronalne - według stanu obecnej wiedzy, umysł jest funkcją mózgu.
>2) nie możemy wykluczyć ani założyć istnienia życia po śmierci
Nie mamy żadnej wiarygodnej przesłanki, żeby założyć istnienie życia osoby po śmierci ciała, więc brak definitywnego wykluczenia takiej możliwości, to marna pociecha - ale dobre i to, żeby utrzymać równowagę psychiczną

>Oczywiście wielu czytelnikom nasunie się pytanie: "Po co myśleć o tym co będzie po śmierci? Trzeba
>żyć tym co jest tu i teraz."
Nie zgadzam się z takim podejściem. "Tu i teraz" to jedyny moment, gdy można coś zrobić z problemem naszej nieuniknionej śmiertelności.
Wierzący liczą na cuda na patyku, a niewierzący próbują racjonalizować na zasadzie: "Nie ma sensu martwić się śmiercią, bo cierpienie i zło, to przejawy życia, więc śmierć nie jest zła, bo gdy żyjemy - jej nie ma. a gdy zjawi się śmierć - nie będzie nas."
> Świadomość, że Ci ludzie będą mieli drugą szansę jest dla mnie czymś ... krzepiącym.
Krzepi cię, że ci ludzie będą mieli drugą szansę, czy ty chciałbyś mieć widoki drugą szansę
>Z drugiej strony, może lepiej być realistą niż uzależniać swoją psychikę od spekulacji i pobożnych
>życzeń.
Uważam, że ani jedno, ani drugie - trzeba spróbować wziąć sprawy w swoje ręce i całą ludzkość za mordę, jeśli będzie trzeba - żeby spróbować rozwiązać nasze wspólne, dla wszystkich ludzi, problemy ze śmiertelnością.

>Nie mamy żadnej wiarygodnej przesłanki, żeby założyć istnienie życia osoby po śmierci ciała, więc brak definitywnego wykluczenia takiej możliwości, to marna pociecha - ale dobre i to, żeby utrzymać równowagę psychiczną

Dzięki za jasną odpowiedź

>Krzepi cię, że ci ludzie będą mieli drugą szansę, czy ty chciałbyś mieć widoki drugą szansę

A jak myślisz, co mnie krzepi? Bo chyba już wiesz

Oczywiście, za pomocą logiki. Śmierć to koniec życia, kres, finito, zakończenie czynności życiowych organizmu.

>Oczywiście, za pomocą logiki. Śmierć to koniec życia, kres, finito, zakończenie czynności życiowych organizmu.

Dziękuję

wystarczy udowodnić że umysł ludzki jest niewystarczalny to całkowitego pojmowania rzeczywistości i ten cały "racjonalizm" się sypie. wydaje mi się że ludzie mają manie bycia bogami. tzn. mają wyobrażenie że żyjąc po "śmierci" będą wiedzieć więcej, będą kimś lepszymi, że będą osiągać poziom doskonałości. kiedy doskonały jest tylko Bóg.
więc jak możemy cokolwiek wiedzieć skoro jesteśmy tak niedoskonali? czyż to nie żart Boga z ludzi którzy szczycą się potęgą umysłu? więc w ogóle jak możemy podejmować jakiekolwiek decyzję czy decydować o swoim życiu? mam wrażenie że nie.

może ktoś twierdzi że nie mam racji. ale wczoraj z tego powodu nie byłem w stanie zabić muchy która o 3 nad ranem już była senna. jedno uderzenie i nie ma muchy, która była najwybitniejszym racjonalistą pośród much.

Mój dziadek umarł, a życie - jak widzę - trwa dalej. No, a na poważnie - jeśli z racjonalnego punktu widzenia spojrzeć, to nie ma logicznej możliwości, z samej leksyki to wynika.
Śmierć, wg. słownika Języka Polskiego PWN (wyd. internetowe - sjp.pwn.pl/), jest "końcem życia człowieka lub zwierzęcia". Istnienie "życia po śmierci" (sic!), oznaczałoby że albo nie była to śmierć (nietrafne pytanie) tylko jakieś np. przepoczwarzenie (?), może rozczłonkowanie jeśli wciągamy do dyskusji kategorię "duszy" czy podobną - ale tutaj zadałbym kontrpytanie: Czy istnieje życie przed życiem?

EDit: Rozwijając odp. Stefanowicza

>Co na to nauka i rozum? Czy:
>1) życie po śmierci jest po prostu niemożliwe, bo mózg nieodwracalnie przestaje pracować
>2) nie możemy wykluczyć ani założyć istnienia życia po śmierci

Wiedzieć coś na pewno to doświadczyć czegoś, a doświadczyć czegoś w tym kontekście to umrzeć lub nie. Tak długo jak długo żyjesz, możesz zadawać sobie pytanie "czy istnieje śmierć", oczywiście nie uzyskując na nie odpowiedzi, gdyż brak śmierci to wieczne życie, a więc i wieczne zadawanie sobie tego pytania. Gdy z kolei umrzesz to nie będziesz mógł ani zadawać tego pytania, ani tym bardziej dostać na nie odpowiedzi. Jest taka naukowa zasada mówiąca o tym, że udowodnić można jedynie istnienie czegoś; stąd masz dowód na istnienie życia w postaci siebie samego; z drugiej strony nigdy zaś nie będziesz miał dowodu na istnienie śmierci, gdyż śmierć jest z założenia brakiem istnienia.

Oczywiście możesz powiedzieć "mam dowód: ten a ten człowiek nie żyje", ale czy masz pewność iż oto świadomość zniknęła? Warto byłoby zauważyć, że włąściwie nie masz jednoznacznego dowodu na to, że jakakolwiek świadomość oprócz Ciebie kiedykolwiek istniała (musiałbyś być tą świadomością a wtedy nie było by już mowy o kimś innym a o Tobie)
Gdybyś powiedział zaś: "umrę" to byłby to jedynie koncept dotyczący tego jak wyobrażasz sobie przyszłość, nic ponad to.
W zasadzie to skoro śmierci nie można w żaden sposób doświadczyć, ani nawet wyobrazić jej sobie (tak jak nie możesz wyobrazić sobie bycia ślepym, a jedynie wyobrazić sobie np czarny kolor co nie jest tym samym) to należałoby przyjąć, że jej nie ma, a równoznaczne jest to z porzuceniem tematu i zapomnieniem o nim (tak by biedna śmierć mogła sobie umrzeć ) . Co innego z istnieniem, istnienie czasem jest. Nie jest to żaden problem i jeśli nie boisz się zasnąć albo zemdleć to tym bardziej nie musisz bać się umrzeć. Właściwie to śmierć każdy już przeżył bo przecież urodziłeś się co zakłada, że kiedyś nie istniałeś a teraz tadam oto jesteś Jest to ciekawa kwestia poddająca w wątpliwość permanentność braku istnienia, czyż nie? Z tego punktu widzenia można by stwierdzić że urodziny są zaprzeczeniem ostatecznej śmierci gdyż niejako wyrywają Cię z jej objęć (przyjmując że śmierć=brak istnienia)- no chyba że istniałeś od zawsze i jedynie tego nie pamiętasz
Tak czy siak jeśli nie czujesz strachu wyobrażając sobie że kiedyś Cię nie było, to tak samo nie ma sensu obawiać się że kiedyś znowu Cię nie będzie.

>Tak czy siak jeśli nie czujesz strachu wyobrażając sobie że kiedyś Cię nie było, to tak samo nie ma sensu obawiać się że kiedyś znowu Cię nie będzie.
To może racjonalnym będzie, jeśli położymy się wszyscy na torach, bo po co ryzykować przyszłe cierpienia i trudy życia, przetykane jedynie chwilami poczucia szczęścia, zazwyczaj niewspółmiernymi do nakładów znoju, o ile się w ogóle takowe trafią - bo na przyszłe miłe chwile gwarancji nie ma nigdy, a na cierpienia przyszłe jest pewność jak dwa plus dwa to cztery...?

Wierzący oszukują się, że jakiś "Niewidzialny Przyjaciel" załatwi za nich fundamentalne problemy egzystencjalne "za co łaska" i umierają pokolenie za pokoleniem.

Niewierzący po tysiącach lat rozwoju kulturowego doszli do "niezwykłej mądrości", że z braku wiarygodnych przesłanek za "Niewidzialnym Wybawcą", trzeba udawać, iż umieranie pokolenie za pokoleniem, tak właściwie jest spoko i... wymierają jak wierzący (czyli "zamienił stryjek siekierkę na kijek...")

...a jesteśmy jedynym znanym nam gatunkiem, którego przedstawiciele zdają sobie sprawę ze swej nieuniknionej śmiertelności...
Po prostu ręce z fiutkiem opadają, kiedy się popatrzy co (NIE!)robimy z tą wiedzą

>...a jesteśmy jedynym znanym nam gatunkiem, którego przedstawiciele zdają sobie sprawę ze swej nieuniknionej śmiertelności...

jak chce zabić komara to ucieka?

>jak chce zabić komara to ucieka?
nie czai, że chcę go zabić, tylko żłopie do momentu gdy jest już za późno?

A tak poważnie, to wszystkie istoty żywe mają jakieś (ba!) mechanizmy obronne - ale tylko my, ludzie, wiemy, że przyjdzie nieunikniony moment, gdy na nic nam się nie zdadzą. O ile czegoś z tym nie zrobimy wspólnie, wykorzystując cały nasz potencjał - tak uważam.

>>jak chce zabić komara to ucieka?
>nie czai, że chcę go zabić, tylko żłopie do momentu gdy jest już za późno?
>A tak poważnie, to wszystkie istoty żywe mają jakieś (ba!) mechanizmy obronne - ale tylko my, ludzie, wiemy, że przyjdzie nieunikniony moment, gdy na nic nam się nie zdadzą. O ile czegoś z tym nie zrobimy wspólnie, wykorzystując cały nasz potencjał - tak uważam.

a skad pewność?

>a skad pewność?
Z szacunku prawdopodobieństwa. Miliony dowodów na milionach cmentarzy i ani jednego spójnego, wiarygodnego argumentu, pomimo cirka pięciu tysięcy lat pisanej historii, na przetrwanie świadomości po śmierci ciała. Nie boisz się zrobić "błędu sapera"?

>>a skad pewność?
>Z szacunku prawdopodobieństwa. Miliony dowodów na milionach cmentarzy i ani jednego spójnego, wiarygodnego argumentu, pomimo cirka pięciu tysięcy lat pisanej historii, na przetrwanie świadomości po śmierci ciała. Nie boisz się zrobić "błędu sapera"?
>
ciało się rozkłada. co się dzieje z energią?

>ciało się rozkłada. co się dzieje z energią?
Z jaką energią, rozkładu? Nie rozumiem co masz na myśli. Generalnie entropia rośnie - organizm to maszynka do przerabiania energii uporządkowanej w nieuporządkowaną (tak gdzieś czytałem ), więc energia zostanie rozproszona przez pasożyty/mikroorganizmy i procesy biochemiczne rozkładu.

>>ciało się rozkłada. co się dzieje z energią?
>Z jaką energią, rozkładu? Nie rozumiem co masz na myśli. Generalnie entropia rośnie - organizm to maszynka do przerabiania energii uporządkowanej w nieuporządkowaną (tak gdzieś czytałem ), więc energia zostanie rozproszona przez pasożyty/mikroorganizmy i procesy biochemiczne rozkładu.
nie, energią.

>>>ciało się rozkłada. co się dzieje z energią?
>>Z jaką energią, rozkładu? [...]
>nie, energią.
To juz całość przekazu, czy jest może szansa, że wydusisz z siebie cos więcej - o jaką energię ci chodzi?
Przepraszam Szanowny Panie Kapciu, ale nie potrafię czytać w cudzych myslach, więc proszę wybaczyć mi ten niemerytoryczny wpis

>>>>ciało się rozkłada. co się dzieje z energią?
>>>Z jaką energią, rozkładu? [...]
>>nie, energią.
>To juz całość przekazu, czy jest może szansa, że wydusisz z siebie cos więcej - o jaką energię ci chodzi?
>Przepraszam Szanowny Panie Kapciu, ale nie potrafię czytać w cudzych myslach, więc proszę wybaczyć mi ten niemerytoryczny wpis
>
>
Nie chce gadać od rzeczy. Ale wydaje mi się ze musi być jakiś duch w ciele żeby zachowywali funkcję życiowe.

>Nie chce gadać od rzeczy. Ale wydaje mi się ze musi być jakiś duch w ciele żeby zachowywali funkcję życiowe.
W zdrowym ciele zdrowy duch!
O ile mi wiadomo, fizjolodzy nie wykryli jak do tej pory takiej potrzeby, czyli konieczności udziału duchów w podtrzymywaniu funkcji życiowych - zarówno u organizmów prostych, jednokomórkowych, jak i złożonych, takich jak kręgowce, w tym człowiek.

No nic, dziękuje za wymianę myśli. Pozdrawiam

>W zdrowym ciele zdrowy duch!
>O ile mi wiadomo, fizjolodzy nie wykryli jak do tej pory takiej potrzeby, czyli konieczności udziału duchów w podtrzymywaniu funkcji życiowych - zarówno u organizmów prostych, jednokomórkowych, jak i złożonych, takich jak kręgowce, w tym człowiek.
>No nic, dziękuje za wymianę myśli. Pozdrawiam

Tymaczasem nie stwierdzili. Jednak dochodzą tego np. ważąc ciało po śmierci. Więc nie jest to coś niebadanego. Genralnie model biologiczny do mnie nie przemawia. Więc nie mogę niczego wykluczyć.

>Tymaczasem nie stwierdzili. Jednak dochodzą tego np. ważąc ciało po śmierci. Więc nie jest to coś niebadanego.
Co ty, nikt nie robi takich badań, a przynajmniej nie ma żadnych oficjalnych wyników. Ponad sto lat temu jeden facet zważył kilku umierających gruźlików, trzymając ich na wadze handlowej do momentu ich zgonu, ale jak sam przyznał, tylko w jednym przypadku uważa wynik pomiaru za "uzyskany bez komplikacji technicznych".
No i skąd w ogóle pomysł, że podobno niematerialne duchy można zważyć?

> Genralnie model biologiczny do mnie nie przemawia. Więc nie mogę niczego wykluczyć.
Czyli w razie na przykład zawału, wolałbyś, zeby ktoś zmówił za ciebie zdrowaśkę, zamiast zadzwonił na pogotowie, bo lekarze opierają się na błednym 'modelu biologicznym', to jeszcze ci zaszkodzą?

>> Genralnie model biologiczny do mnie nie przemawia. Więc nie mogę niczego wykluczyć.
>Czyli w razie na przykład zawału, wolałbyś, zeby ktoś zmówił za ciebie zdrowaśkę, zamiast zadzwonił na pogotowie, bo lekarze opierają się na błednym 'modelu biologicznym', to jeszcze ci zaszkodzą?

Wydaje mi się że przesadzasz trochę z wyobrażaniem duchowośći choć celowo. To jeżeli życie jest dla ciebie oczywiste z bilogicznego punktu widzenia. To co powiesz o śmierci?

>Wydaje mi się że przesadzasz trochę z wyobrażaniem duchowośći choć celowo.
Nie zrozumiałem o co ci chodzi w tym zdaniu.

>To jeżeli życie jest dla ciebie oczywiste z bilogicznego punktu widzenia. To co powiesz o śmierci?
Życie wcale nie jest dla mnie takie całkiem oczywiste. Zdumiewa mnie, zadziwia i wielu aspektach pozostaje dla mnie zagadką (np. podstawy świadomości). Uważam jednak, że to "biologiczny punkt widzenia" najwięcej mi o życiu wyjaśnia, sprawia, że w końcu mam poczucie rozumienia, a nie mętliku w głowie.

Natomiast co do śmierci, to nie mam za wiele do powiedzenia. śmierć to ustanie procesów życiowych organizmu, w tym aktywności psychicznej, czyli to koniec wszystkiego.

okej Panie Kapciu, widzę, że Pan może tak w nieskończoność. Ja jednak muszę sobie Pana wydzielać, a więc do kiedyś tam Hej

>Tymaczasem nie stwierdzili. Jednak dochodzą tego np. ważąc ciało po śmierci. Więc nie jest to coś niebadanego. Genralnie model biologiczny do mnie nie przemawia. Więc nie mogę niczego wykluczyć.

Tak. Z tym ważeniem to obowiązek nawet przed wypisaniem aktu zgonu. Tuż przed śmiercią i zaraz po ostatnim tchnieniu. Przykro, że znów szukasz jakichś tak dowodów rodem z późnego średniowiecza, bo podobno ciało umarłego staje się lżejsze niż przed śmiercią. To zaprzeczenie tez głoszonych przez kościół. Dusza ponoć jest niematerialnym tworem. Jak niematerialnym, to nie ma masy a więc nie waży. Ośmielam się Tobie przypomnieć, bo już Tobie odpowiedziałem na ten temat. Widać nie czytasz dokładnie korespondencji kierowanej do Ciebie. Coraz więcej mnie dręczy myśl czy Ty jesteś ukrytym krystkonem czy też zakamuflowanym olsonem. A niech tam sobie bytują zresztą. Ty jeszcze do nich nie dorosłeś.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>Coraz więcej mnie dręczy myśl czy Ty jesteś ukrytym krystkonem czy też zakamuflowanym olsonem.
Niemożliwe. I olsona, i krystkona dawało się czytać, a potok (powiedzmy że..) myśli imć kapcia jest zrozumiały chyba wyłącznie dla niego samego, o jakości kontaktu z rozmówcą nie wspominając.
Chyba że jeden z/lub drugim tak zszedł na psy..

>>Tak czy siak jeśli nie czujesz strachu wyobrażając sobie że kiedyś Cię nie było, to tak samo nie ma sensu obawiać się że kiedyś znowu Cię nie będzie.

>To może racjonalnym będzie, jeśli położymy się wszyscy na torach,

Niczego takiego nie implikowałem (swoją drogą byłoby to idiotyczne, ale to tylko moja opinia)

>bo po co ryzykować przyszłe cierpienia i trudy życia, przetykane jedynie chwilami poczucia szczęścia, zazwyczaj niewspółmiernymi do nakładów znoju, o ile się w ogóle takowe trafią - bo na przyszłe miłe chwile gwarancji nie ma nigdy, a na cierpienia przyszłe jest pewność jak dwa plus dwa to cztery...?

To jedynie Twoja subiektywna i pesymistyczna zarazem interpretacja (jakże zresztą najeżona jasnymi jedynie dla Ciebie desygnatami)
Poza tym piszesz: "po co ryzykować przyszłe cierpienia i trudy życia", by w dalszej części postu "na cierpienia przyszłe jest pewność jak dwa plus dwa to cztery", zatem jeszcze się nie zdecydowałeś czy ta zła przyszłość to pojawi się raczej, czy na pewno