Przeglądając materiały dotyczące kontrowersji związanych z operacjami zmiany płci osób doświadczających problemów z tożsamością płciową („Płynna płeć” - www.racjonalista.pl/forum.php/s,680592 ) moją uwagę zwróciły wizerunki mężczyzn, którzy zdecydowali się na „transformację” płciową, przyoblekając się – skutkiem szeregu operacji chirurgicznych – w nową cielesną powłokę i którzy – jako tacy stali się medialnymi transcelebrytami, nagłaśnianymi przez mainstreamowe media.
Mam tu na myśli przede wszystkim Laverne Cox z okładki „The Times” oraz Caitlyn Jenner z okładki „Vanity Fair”.
Co dosłownie „rzuca się w oczy” - to bardzo jednoznacznie rozumiany „model kobiecości” preferowany przez owe osoby (a przynajmniej część z nich), model rozpowszechniany i powielany następnie przez popkulturowe media.
W języku angielskim istnieje termin „bimbo”. W wolnym tłumaczeniu na j. polski znaczy to" „dzidzia” „lalunia”, „tipsiara”. Definicji w j. angielskim owego terminu jest sporo. A oto jedna z nich: „The stereotypical bimbo appearance has become that of an attractive woman, often blonde and with a curvaceous figure and large breasts, possibly wearing heavy makeup and revealing clothing. However, none of these traits are strictly needed for a person to be considered a bimbo. It is sometimes associated with women who dye their hair blonde indicating that physical attractiveness is more important to them than other, non-physical traits and as an extension to the "dumb blonde" stereotype”. Dla takiej formuły kobiecości istotne są: ekspandujące spod stanika piersi, jędrny tyłek, talia osy, małe i zgrabne rączeta, trzepoczące rzęsy, długie włosy najlepiej blond, długie polakierowane paznokie lub tipsy, wyzywający kolor sziminki na wydętych botoksem, "zmysłowych" wargach, wydepilowane uda, powłóczyste i uwodzicielskie spojrzenia, powab mruczącej kotki, desusy w koronkach dla zaspokojenia fetyszyzmu mężczyzn.
Do takiej formuły kobiecości duża część meżczyzn mających kłopoty z tożsamością płciową nawiązuje.
I tu jest pogrzebany ów przysłowiowy pies. Bo przecież taki wizerunek kobiecości z autentyczną kobiecością ma niewiele wspólnego. Taki wizerunek pseudokobiecości preferują mężczyźni określonego sortu, którzy kobietę postrzegają tylko i wyłącznie poprzez pryzmat jej seksualnej cielesności, ujawniając – tym samym – swoje infantylne, banalne, niedojrzałe i “maczystowskie” oblicze. Oni nie mają pojęcia o autentycznej kobiecości, nie wiedzą co to miesiączka i problemy z tym zwiazane, co to menopausa, co to pączkowanie piersi u dorastających dziewczyn, i tak dalej i tak dalej. Przyoblekając się chirurgicznie w powołoki cielesne “blonddzieweczek” dokonują oni na projekcji “w rzeczywistosć” swoich infantylnych i patologicznych rojeń i wyobrażeń o ideale kobiecym - a tym samym na potęgę seksualizują w paskudny sposób wizerunek i i deał kobiety.
Tym samym więc wchodzą na scieżkę wojenną ze współczesnym feminizmem, który postulat odseksualizowania wizerunku kobiety uczynił najważniejszym zwornkiem swojego programu. Oczekiwać więc należałoby stanowczej reakcji ze strony środowisk feministycznych, polegającej na ostrej, merytorycznej krytyce tego typu zachowań określonej grupy mężczyzn (podkreślam mężczyzn – bo fakt, iż dokonując transformacji ciała wybierają wariant seksbomby, jednoznacznie “maskulinizuje” ich wybór i tożsamość płciową; w ich wypadku - po operacji – nie można mówić o kobietach, są to sfeminizowani mężczyźni). Tymczasem takiej krytycznej wrzawy nie słychać. Przynajmniej ja jej nie słyszę (wdzieczny będę za podrzucenie linkow do materiałów, z ktorych wynika co innego). Czyżby więc feminizm dokonywał zdrady i odstępstwa od swoich ideałów?

www.newyor(*)ment/caitlyn-jenners-big-debut

mashable.c(*)me-cover-transgender-movement/