Zadziwiające jak wielu ludzi myli sobie Arktykę z Antarktyką - umieszczając przedstawicieli fauny arktycznej w Antarktyce i vice versa. Najpewniej wynika to z fałszywego założenia, że skoro tu lód i tam lód - to "wsio rawno".
Przykładem takiego niezamierzonego falsyfikowania jest lokowanie pingwina na północy naszego globu - podczas gdy jest to ptak typowy dla Antarktyki - z wyjątkiem kolonii pingwinów na Archipelagu Galapagos - funkcjonującej tam dzięki zastrzykowi zimnej wody aplikowanemu przez Prąd Peruwiański.
Jednakże w owym błędzie kryje się przewrotne ziarno prawdy. Otóż pingwin antarktyczny zostal tak właśnie nazwany, ponieważ przypominal bardzo swą aparycją ptaka zwanego w j. walijskim "pingwen", a j. zaś portugalskim i hiszpańskim "pinguinos", a który to ptak dzisiaj ma nazwę "alka olbrzymia".
Niewątpliwie z ekologicznego punktu widzenia był to odpowiednik pingwinów na półkuli północnej. Piszę "był" - bo niestety jest to już gatunek wymarły.
Alka olbrzymia była wcale okazałym ptaszyskiem. Dochodziła do 1 metra długości, miała czarno - białe upierzenie, była nielotem, ważyła do 5 kilogramów. Jej środowiskiem były otwarte akweny północnego Atlantyku. Jaja składała na skalistych występach północnoatlantyckich "bird islands". Polowano na nią zaciekle od niepamiętnych czasów dla jej mięsa, jaj, pierza, puchu (nie tak cenny jak kaczki edredonowej ale jednak). Indianie z Nowej Fundlandii traktowali jej dzioby jako rodzaj amuletu towarzyszącego zmarłemu w wędrówce do lepszego..

W 1986 r. roku Elie Wiesel został laureatem pokojowej nagrody Nobla. Norweski komitet przyznający nagrodę określił go jako "posłańca do ludzkości", którego wysiłek przezwyciężania własnej traumy oraz ukazywania oblicza nazizmu stanowi "poteżne przesłanie pokoju, godności i pojednania, skierowane do całego rodzaju ludzkiego". Wiesel jest autorem kilku książek poświęconych tematyce holokaustu. Najbardziej znana z nich to "Noc" - która w opinii jej autora uchodzi za warygodny zapis rzeczywistości, w opinii zaś wielu znawców zagadnienia nie może być inaczej traktowana jak tylko praca z zakresu beletrystyki z historycznym tłem. Analogie do "Malowanego ptaka" Kosińskiego są w tym wypadku uderzające i nadają się do ewentualnego potraktowania w odrębnym wątku.
Przyznanie Wieselowi pokojowej nagrody Nobla - w świetle dzisiejszej wiedzy o nim - jawi się jako akt wielce kontrowersyjny, zważywszy na wielce prawdopodobną współpracę laureta z ze skrajnie syjoinistyczną, terrorystyczną organizacją Irgun, w dziele wysadzenia w powietrze jerozolimskiego hotelu "Król Dawid" w 1946 r. Wysadzenie w powietrze tego obiektu było bez wątpienia potężnym przesłaniem, tylko czy aby na pewno "pokojowym"?
Autor "przesłania do pokoju, godności i pojednania" nadal udziela się czynnie w polityce, nie zmieniwszy o jotę swoich skrajnych poglądów. Rok temu w liberalnym izraelskim czasopiśmie Haaretz ukazalo się ogłoszenie z następującą treścią:
"As Sukkot begins, we are thrilled to bless the tens of new families..

Z ogromnym smutkiem oglądam "Racjonalistę", któremu poświęciłam niemal 10 lat mojego życia i który dzięki mojej (między innymi) pracy zyskał zaufanie dużej liczby czytelników. Obecnie bryluje tu niejaki p. Arminius, który wyraźnie za aprobatą p. Mariusza Agnosiewicza, szerzy antysemityzm i podaje czytelnikom własną obsesyjną i wypaczoną wizję historii. Rozpaczliwe próby syjonistów uratowania Żydów europejskich przedstawia jako ścisłą współpracę z nazistami. Z lubością opisuje szczegółowo każdego łajdaka - Żyda (a tych Żydom, jak każdemu innemu narodowi, nie brakuje), niezależnie od tego z jakim potępieniem społeczności żydowskiej ów łajdak się spotkał. Oczywiście pomija wszystkie niewygodne fakty, jak np. udział muftiego Jerozolimy, Amina Al-Husseiniego, w zamordowaniu tysięcy żydowskich dzieci, które miały być wywiezione z Europy, ale trafiły do obozów zagłady. Podbudowuje swoje paszkwile informacjami ze źródeł antysemickich i z oburzeniem odpiera zarzut antysemityzmu, bo przecież szanuje takich żydożerczych Żydów jak Gilad Atzmon, Noam Chomsky lub Max Blumenthal.
Przykro mi, że sama przyczyniłam się do zbudowania zaufania do treści ukazujących się na tym portalu.

W krajach zachodnich, mających w swojej historii rozdział ekspansji kolonialnej, ma miejsce swoista ofensywa ideologiczna - prowadzona przez środowiska liberalno - lewicowe przy istotnym udziale mniejszości etnicznych - której celem jest in nuce - dekolonizacja tożsamości kulturowej owych krajów. Podniosłem ten problem w wątku traktującym o postaci Junipero Serra(www.racjonalista.pl/forum.php/s,671038), jednakże w ostatnich dniach nastąpił prawdziwy wysyp tego rodzaju przedsięwzięć - warto więc raz jeszcze przyjrzeć się problemowi.
Chcą bowiem usunąć statuę Cecila Rhodesa z budynku oksfordzkigo Oriel College, którego ów wielki kapitan brytyjskiego imperializmu był zarówno uczniem jak i dobroczyńcą.
W Amherst College w Massachusetts (USA) studenci domagają się podobnej rozprawy z patronem uczelni - lordem Jeffery Amherst, który będąc wojskowym komendantem miasta nazwanym jego nazwiskiem (18 wiek), zaaprobował rozdawnictwo lokalnym Indianom koców zarażonych mikrobami ospy - z wiadomym skutkiem.
Z kolei na Harwardzie, studenci wydziału prawa wszczęli ostatnio kampanię na rzecz usunięcia z wydziałowej pieczęci herbu rodzinnego Izaaka Royalla, właściciela niewolników, który uposażył pierwszą profesurę na wydziale prawa tego znamienitego uniwersytetu.
Na południu USA, w wielu stanach, miastach, hrabstwach i parafiach już od pewnego zcasu kwestionuje się prawo do eksponowania w miejscach publicznych i w urzędach publicznych flagi konfederackiej z czasów wojny secesyjnej (1861..

Kilka dni temu premier Izraela oskarżył Wielkiego Muftiego Jerozolimy z czasów II wojny o wiodącą rolę w dziele ostatecznego rozwiązania. Miał on bowiem jakoby przekonać Hitlera - mającego wątpliwości co do metody postępowania z Żydami - do potrzeby ich fizycznej anihilacji. Opinii o kolaboracji Palestyńczyków z Niemcami w czasie II wojny nie brakuje także na forum "Racjonalisty".Przypisana Wielkiemu Muftiemu rola jest tanim kłamstwem, natomiast nie ulega wątpliwości, iż w czasie II wojny Palestyńczycy z sympatią odnosili się do Niemców, a część z nimi współpracowała-co jest całkowicie zrozumiałe zważywszy na to,jak zostali potraktowani przez Brytyjczyków, autorów "Deklaracji Balfoura".
Jednakże bardzo niewiele osób wie o zakrojonej na szeroką skalę współpracy Żydów z Nazistami. Wiedza owa jest starannie ukryta przed oczyma poszukujących prawdy. Zapraszam więc do Archiwum X-The truth is out there.Natychmiast po objęciu przez Hitlera władzy Kurt Tuchler-jeden z czolowych syjonistów w Niemczech przekonał ustosunkowanego funkcjonariusza SS-barona L. von Mildenstein do napisania przychylnego cyklu artykułów na temat syjonizmu, akcentując zbieżność pomiędzy nazizmem oraz syjonizmem. Mildenstein zgodził się - ale pod warunkiem. Otóż przed napisaniem cyklu chciał się udać do Palestyny-aby na własne oczy zobaczyć dokonania syjonistów. Dwa miesiące po dojsciu do władzy Hitlera, Tuchler i Mildenstein w towarzystwie małżonek udali się do Palestyny. Eskapada trwała 6 miesięcy,a w jej trakcie..

W Moskwie, na Wzgórzach Worobiowych lada moment odsłonią monumentalny pomnik Włodzimierza Wielkiego, który odszedł do lepszego świata równe millenium temu. Fakt ten wzbudza wiele kontrowersji. Zadeklarowani ateiści protestują z oczywistych względów - Włodzimierz Wielki jest także świętym kościoła prawosławnego, ostatnimi czasy szczególnie hołubionym. Pomysł odsłonięcia pomnika w tym właśnie miejscu kontestują także ekolodzy, architekci krajobrazu i geolodzy. Ci pierwsi podnoszą, iż taka megastruktura zapaskudzi urocze miejsce i wyrządzi szkody środowisku przyrodniczemu "Wróblich Wzgórz", stanowiących zielone płuca stolicy Rosji. Ci drudzy podnoszą problem zaśmiecenia moskiewskiego skyline, szczególnie atrakcyjnego gdy oglądane z owych wzgórz, geolodzy zaś ostrzegają, że tak ciężki obiekt ( i budowany za ciężkie pieniądze - 17 mln Euro) może doprowadzić do osunięcia się sporej części wzgórza, na której zostanie posadowiony. Protesty powyższe są - rzecz jasna - podnoszone półoficjalnie, w prywatnym gronie - bo w obecnej putinowskiej Rosji protestowanie jest passe i...niebezpieczne. Ale najbardziej protestuje Ukraina, która uważa Włodzimierza Wielkiego za swego ojca założyciela i która oskarża Moskwę o prowadzenie przeciwko niej wojny kulturowo - tożsamościowej, przejawiającej się - także - próbami zawłaszczenia i "zmoskwiczenia" ukraińskich bohaterów narodowych. Spór przypomina trochę niegdysiejszy (czy dzisiejszy?) konflikt między Grecją a Macedonią o nazwę i Aleksandra Macedońskiego...

Studiującym historię znany jest fenomen żydowskiej żony/kochanki ,mężczyzny piastującego ważny urząd czy też cieszącego się wysokim autorytetem. Zacząć należałoby od starotestamentowej Estery, która pozyskawszy łaski Ahaswerusa rozprawiła się brutalnie z niechętnym Żydom Hamanem. Można też wspomnieć o Almie Mahler, kazimierzowskiej Esterce, Magdzie Lupescu (metresa, żona króla Rumunii Karola II). Lista owych białogłów byłaby wcale długa-co skłania do pewnej zadumy,zważywszy na skromną liczebność nacji żydowskiej. Jest teoria, która owo zjawisko tłumaczy techniką przetrwania wypracowaną przez naród żydowski,a która ma polegać na strategii "wżeniania" się w elity danych narodów,w celu zapewnienia sobie uprzywilejowanego statusu. Pozostawiając genezę tego zjawiska na boku-skupmy się na postaci, która znalazłaby się z pewnością na przywołanej wyżej liście. Margherita Sarfatti, de domo Grassini, urodziła się w 1880 r., w bogatej rodzinie Żydów weneckich. Jej ojciec był przedsiębiorcą, przyjacielem późniejszego papieża Piusa X. W młodości odebrała gruntowne humanistyczne wykształcenie-szczególnie z zakresu historii sztuki. W wieku 18 lat uciekła z domu zafascynowana socjalizmem i poślubiła Cezarego Sarfatii, żydowskiego adwokata z Padwy-podobnie jak ona adepta socjalizmu. W Mediolanie prowadzili salon będący centrum mediolańskiego życia artystycznego. W 1911 r. spotkała Mussoliniego-3 lata od niej młodszgo (znana prawda głosi o częstej dominacji straszych kobiet nad młodszymi partnerami),wów..

Studiującym historię znany jest fenomen żydowskiej żony/kochanki ,mężczyzny piastującego ważny urząd czy też cieszącego się wysokim autorytetem. Zacząć należałoby od starotestamentowej Estery, która pozyskawszy łaski Ahaswerusa rozprawiła się brutalnie z niechętnym Żydom Hamanem. Można też wspomnieć o Almie Mahler, kazimierzowskiej Esterce, Magdzie Lupescu (metresa, żona króla Rumunii Karola II). Lista owych białogłów byłaby wcale długa-co skłania do pewnej zadumy,zważywszy na skromną liczebność nacji żydowskiej. Jest teoria, która owo zjawisko tłumaczy techniką przetrwania wypracowaną przez naród żydowski,a która ma polegać na strategii "wżeniania" się w elity danych narodów,w celu zapewnienia sobie uprzywilejowanego statusu. Pozostawiając genezę tego zjawiska na boku-skupmy się na postaci, która znalazłaby się z pewnością na przywołanej wyżej liście. Margherita Sarfatti, de domo Grassini, urodziła się w 1880 r., w bogatej rodzinie Żydów weneckich. Jej ojciec był przedsiębiorcą, przyjacielem późniejszego papieża Piusa X. W młodości odebrała gruntowne humanistyczne wykształcenie-szczególnie z zakresu historii sztuki. W wieku 18 lat uciekła z domu zafascynowana socjalizmem i poślubiła Cezarego Sarfatii, żydowskiego adwokata z Padwy-podobnie jak ona adepta socjalizmu. W Mediolanie prowadzili salon będący centrum mediolańskiego życia artystycznego. W 1911 r. spotkała Mussoliniego-3 lata od niej młodszeg (znana prawda głosi o częstej dominacji straszych kobiet nad młodszymi partnerami),wów..

Przeglądając materiały dotyczące kontrowersji związanych z operacjami zmiany płci osób doświadczających problemów z tożsamością płciową („Płynna płeć” - www.racjonalista.pl/forum.php/s,680592 ) moją uwagę zwróciły wizerunki mężczyzn, którzy zdecydowali się na „transformację” płciową, przyoblekając się – skutkiem szeregu operacji chirurgicznych – w nową cielesną powłokę i którzy – jako tacy stali się medialnymi transcelebrytami, nagłaśnianymi przez mainstreamowe media.
Mam tu na myśli przede wszystkim Laverne Cox z okładki „The Times” oraz Caitlyn Jenner z okładki „Vanity Fair”.
Co dosłownie „rzuca się w oczy” - to bardzo jednoznacznie rozumiany „model kobiecości” preferowany przez owe osoby (a przynajmniej część z nich), model rozpowszechniany i powielany następnie przez popkulturowe media.
W języku angielskim istnieje termin „bimbo”. W wolnym tłumaczeniu na j. polski znaczy to" „dzidzia” „lalunia”, „tipsiara”. Definicji w j. angielskim owego terminu jest sporo. A oto jedna z nich: „The stereotypical bimbo appearance has become that of an attractive woman, often blonde and with a curvaceous figure and large breasts, possibly wearing heavy makeup and revealing clothing. However, none of these traits are strictly needed for a person to be considered a bimbo. It is sometimes associated with women who dye their hair blonde indicating..

Komentator Celecrin w wątku zatytułowanym "Modus Operandi" (www.racjonalista.pl/forum.php/s,680861) zamieścil nastepującą wypowiedź:"Arabowie za współpracę z Hitlerem powinni być wysiedleni do Jordanii gdzie powinni się czuć jak u siebie w domu".
Blisko prawdy ale jednak nie było to trafienie w samo sedno. Wypowiedź powyższą dopełnił precyzyjnie sam premier Izraela Beniamin Netanyahu, który w wtorek, przemawiając na konferencji Światowej Organizacji Syjonistycznej dokonał swoistej ekskulpacji Hitlera, stwierdzając, iż chciał on tylko wygonić Żydów z Niemiec, a do pomysłu ich kompleksowej eksterminacji przekonał go nie kto iny tylko sam Wielki Mufti Jerozolimy w listopadzie 1941 r. Co prawda Pani Merkel od razu wyjaśniła, iż wina Niemiec jest niewątpliwa i pierwszorzędna ale przecież wiadomo, iż Niemcy obecne w swej miłości do Muzułmanów są gotowe dokonywać na sobie najperwersywniejszych samogwałtów - więc chyba nie nalezy traktować słów Pani Kanclerz zbyt serio. A więc się wreszcie rypnęło. To ci paskudni Palestyńczycy są odpowiedzialni za drugowojenny holokaust na narodzie żydowskim. Niemcy zostali przez nich sprytnie uprzedmiotowieni i wykorzystani jako dogodny i sprawny instrument przeprowadzenia skutecznego genocydu. I prawie się udało. Ale prawie - jak wiadomo - robi różnicę. I te resztki Żydów, które cudem trafiły jednak do Erec Izrael wzięły należyty odwet na ludobójcach wszetecznych i nadal ów odwet bezlitosny biorą - bo przecież zbrodniarzom tak wielkim jak Palestyńczyc..