Na stronach gazet i portalach pojawiają się informacje, że USA, jeden z nielicznych krajów, gdzie jest orzekana kara śmierci - ma kłopoty z jej wykonywaniem. A to skończyły się zapasy sprawdzonego specyfiku (trucizny), a to nowe receptury się nie sprawdzają, i delikwent umiera godzinami w męczarniach.

Pomijam sprawę etyczną wyrokowania kary śmierci.

Ale co stoi na przeszkodzie, aby skazańcowi zaaplikować narkozę, a potem, bezboleśnie dla niego spowodować jego zgon - medycyna chyba zna setki możliwości? Czy chodzi o to, żeby skazaniec czuł, że umiera, jak to czyniono w przeszłości, stosując wyrafinowane metody tortur poprzedzających maksymalnie opóźniony zgon?

Właśnie przed chwilą zobaczyłem na niebie na granicy Jaworzna i Sosnowca coś, co wyglądało jak rakieta, biały, podłużny obiekt. Godzina 16:40. Niebo bezchmurne. Czy ktoś mógłby zweryfikować? Może to był samolot, może jakaś satelita - nie mam pojęcia. Jestem realistą, najprawdopodobniej to nic szczególnego, jednak proszę o jakieś informacje, jeśli ktoś takowe posiada.

W tv odbyła się rozmowa o nowym i zarazem przełomowym premierze Indii, którym został Narendra Modi z Partii Ludowej, który tym samym zakończył władzę postgandyjskiego Indyjskiego Kongresu Narodowego. Były ambasador w Indiach, Krzysztof Mroziewicz bardzo krytycznie odniósł się do nowego premiera i perspektyw przed jakim stawia Indie, zarzucając mu hinduski nacjonalizm religijny i współodpowiedzialność w antyislamskich zamieszkach z 2002 w których śmierć poniosło wielu muzułmanów. Zmiana jest prezentowana jako rozkwit nacjonalizmu, który zastąpi światowy gandyzm. Jest to krzywe zwierciadło medialne. Modiego nie można wpisywać w religijny fundamentalizm, lecz w obecny trend światowy oporu przeciw globalizacji i neokolonizacji. Indie pod Kongresem Narodowym poszły drogą wytyczona przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (IMF). Modi zapowiada, że w czasie swojej kadencji pchnie Indie dalej do przodu niż udało się to Kongresowi przez kilka dekad. Nie jest to zapowiedź rzucona na wiatr, gdyż był on najdłużej urzędującym premierem najbardziej uprzemysłowionego i najlepiej rozwiniętego stanu Gudżarat. Jako że nie był on przyjacielem IMF, więc od lat jest na cenzurowanym na arenie międzynarodowej. Premierem Indii został obecnie polityk, który rządził z powodzeniem najlepszym stanem Indii, lecz który ma jednocześnie zakaz wjazdu do USA. Jeszcze bardziej znamienne jest, że na zaprzysiężeniu premiera, którego oskarża się o antymuzułmańskie zamieszki - obecny był premier muzułmańskiego Pakistanu..

Zakładam temat z uwagi na to, że na portalu Racjonalista jest mało takich informacji związanych z tym wątkiem oraz w obliczu wszelkiej maści spamu w internecie ciężko odnaleźć prawdę rozwiniętą o dyskusję, której w tym wątku szczególnie oczekuję.
Temat zdaje się być bardzo ciekawy [zależnie od zainteresowań] z uwagi na range spotkań i ważne osobowości uczestniczące w tych spotkaniach.
Grupa Bilderberg spotkała się w tym roku w hotelu Marriott w Kopenhadze na przełomie maja i czerwca. Jak nigdy zostały oficjalnie podane nazwiska osób, które miały zaszczyt spotkać się z innymi ważnymi osobowościami na corocznie organizowanym spotkaniu.

Kiedy pewien młody człowiek zapytał Tuska o uczestnictwo Ministra Rostowskiego i powody jego uczestnictwa, Tusk odpowiedział "Nie dowiecie się."
Niedawno gdzieś przeczytałem, raczej w cytatach, możliwe że u Brzezińskiego, że państwo pełni obecnie rolę pośrednika.

Chciałbym Was się zapytać tak ogólnie, a potem szczegółowo: Do czego dąży ta grupa?
Jasnym jest i nikt tego nie ukrywa (poza Tuskiem), że dąży ona do stworzenia niejakiego Nowego Ładu Światowego, tzn. utracenie suwerenności przez państwa i stworzenie jednego światowego "państwa", o wspólnej walucie. Jakie są zagrożenia, a jakie plusy, jeżeli one w ogóle istnieją? Czy utrata suwerenności, jest czymś złym w XXI wieku?

Nie tak dawno pewien dyplomata napisał na swoim profilu (niejaki Hill) o końcu światowego ładu i oskarżył o to Rosję, ponieważ, jakoby swoimi działaniami w kwestii Ukrainy..

Jakoś tak, przy okazji 25-lecia naszej demokracji, naszła mnie taka refleksja nad Rosją.

Kraj po rozpadzie ZSRR stracił znacznie na randze w świecie. Putin próbuje tę rolę Rosji odbudować, ale guzik z tego będzie, mimo pojedynczych sukcesów.

W XXI wieku, siłą militarną, w Europie nie załatwia się interesów, nie zjednuje się społeczeństw, ani krajów. To działanie głupie. Można to zrobić współpracą, wspólnymi interesami. Tymczasem dziś, po doświadczeniach Ukrainy, tym bardziej wszyscy, którzy nie muszą wspólpracować, będą spieprzać od Rosji: kraje byłego ZSRR są czujniejsze, Rosja straciła także bardzo dużo w oczach sąsiadów, Europy.

I niestety, Rosja będzie skazana na taką głupią politykę, dopóki nie będzie tam demokracji na wzór zachodni, a na razie nie zanosi się na to.

I tak sobie myślę, patrząc na historię Polski i ZSRR (Rosji jako spadkobiercy spuścizny ZSRR): mieliśmy w sumie spory udział w rozpieprzeniu tego ZSRR, duży udział w zmianach na Ukrainie i innych krajach (Mołdawia, Gruzja). I było to działanie wg mnie słuszne, prodemokratyczne i prowolnościowe, zgodne z europejskimi wartościami.

I za te nasze, faktycznie duże zaangażowanie, Rosja nam utrudnia handel jabłkami i wieprzowiną. Czy nie jest to żałosne, jak na kraj, który uważa siebie za mocarstwo?

W kultowej piosence Johna Lennona pt. "Imagine" padają słowa imagine there's no countries! (wyobraź sobie, że nie ma już krajów!), będące wyrazem utopijnego marzenia o idealnym świecie bez granic między państwami. Jako Europejczycy codziennie doświadczamy skutków tego, że w naszej części świata to marzenie krok po kroku zdaje się ziszczać, dając ludziom wiele wspaniałych możliwości. Jednak jednocześnie coraz silniejsze stają się dążenia zgoła przeciwne. Doskonałym przykładem tych jednocześnie zachodzących a przeciwstawnych procesów jest współczesna Europa, gdzie - z jednej strony układ z Schengen na przestrzeni ostatnich lat pozwolił na dynamiczne zbliżenie się zjednoczonej Europy do realizacji Lennonowskiego ideału, a z drugiej - coraz wyraźniej dochodzą do głosu siły separatystyczne, które pragną zaakcentować nie tylko swoją odrębność etniczną i kulturową, lecz również autonomię terytorialną. Za przykłady można by podać choćby separatystyczne dążenia Flamandów w Belgii, Katalończyków w Hiszpanii, Szkotów w Zjednoczonym Królestwie czy nawet Ślązaków w Polsce. Można odnieść wrażenie, że zanikaniu granic na poziomie państw i federacji towarzyszy coraz silniejsza potrzeba zamanifestowania swojej terytorialnej odrębności. Dlatego chociaż czasami zniesienie wszelkich granic między krajami wydaje się ucieleśnieniem uniwersalnego ideału, to w rzeczywistości ów ideał rozbija się o konkretne dążenia wielu lokalnych społeczności, które się zupełnie z nim rozmijają. Okazuje się, że wielu..

Stara rzymska zasada divide et impera w rozkwicie? Miałem kilka dyskusji ostatnio i przekonałem się, że ciemnogród wciąż nie rozumie zasady "dziel i rządź". Wciąż straszy mit nienawiści między naszymi bratnimi narodami, a przecież już dawno powinno być jasne, że jest to nienawiść zaszczepiona sztucznie przez Imperatorów.

Różne są metody szczucia zniewolonych narodów przeciwko sobie, ale wszystkie są łatwe, skuteczne i prowadzą to tego samego - do mordowania ludzi drugiego narodu. Ciemnogród nie rozumie, że każdy taki naród jak nasz czy ukraiński ma około 1000 morderców, którzy mordują dookoła co roku tysiące ludzi z różnych przypadkowych powodów: z nienawiści, zazdrości, chciwości itd. Nikt nie zwraca na to uwagi, bo to normalne - mężczyźni z natury są mordercami, niektórzy bardziej niż inni.

Kiedy jednak naród zostaje zniewolony przez Imperatora, to Imperator zbiera tych 1000 morderców, daje im broń i pozwala mordować bezkarnie, pod warunkiem, że będą mordować tak jak Imperator każe. Jeśli Imperator wskaże naród sąsiadów, to otrzymujemy pogrom, podczas którego zamordowanych zostaje kilka tysięcy ludzi - ale to już nie są przypadkowi ludzie, to są ludzie z jednego narodu. Za kilka lat Imperator daje rozkaz tysiącu morderców z drugiego narodu, żeby wymordowali sąsiadów z pierwszego narodu. Efekt jest taki, że ciemnogród obydwu narodów zaczyna wierzyć w nieistniejącą nienawiść między narodami. Debilni historycy przywołują fakty, że w roku jakimśtam zamordowano 6000 ludzi i że..

Masz rodzinę?
Nie masz domu?
Nie chcesz brać kredytu na budowę?

Wyjedź do Szwecji!

www.autonom.pl/?p=8817

"Szwecja: dla "dobra wspólnego" zabrać domy Szwedom i oddać imigrantom

Władze samorządowe powinny zacząć odbierać domy Szwedom i oddawać je imigrantom. Domaga się tego pracownik społeczny Anders Wilhelmsson z Halmstad. Według niego nie wystarcza, że Szwedzi żyjący w wynajmowanych mieszkaniach są eksmitowani, aby mogli się tam wprowadzić imigranci - twierdzi Wilhelmsson, który na co dzień pomaga imigrantom z trzeciego świata w odnalezieniu się w Szwecji i zdobyciu pracy.
W liście do lokalnych władz Wilhelmsson napisał, że samorządy powinny pójść o krok dalej i zacząć odbierać Szwedom domy (jednorodzinne) oraz inne tego typu budynki, aby przekazać je imigrantom oraz uchodźcom.
"Całe społeczeństwo powinno wspólnie działać, aby uchodźcy otrzymali zakwaterowanie i szansę na integrację" - twierdzi Wilhelmsson. Uważa również, że należy zrobić "coś radykalnego", aby samorząd Halmstad był w stanie przyjąć i zakwaterować wciąż napływających uchodźców i imigrantów oraz ich rodziny, które już są w drodze do Szwecji.
W rozmowie z Hallandsposten Wilhelmsson powołuje się na zapis w konstytucji, który stanowi, iż odebranie mienia obywatelowi ma rację bytu, jeśli jego skutkiem jest "dobro wspólne".
na podstawie: friatider.se"

Idąc za przykładem szwedzkiego altruizmu zadaję pytanie:
Czy Ty, Polaku, dałeś szansę na integrację imigrantowi z Zimbabwe lub uchodźcy z Czeczeni?..

Siedzi sobie chłop na zagrodzie. Wstaje rano a tu pod jego progiem woda, istna powódź. No tak, co tu teraz robić? Trzeba kopać wały, ziemię do worków. Ale teraz to już cokolwiek za późno. Co dalej, ratować dobytek czy siebie i rodzinę, a może zebrać sąsiadów i wspólnie coś uradzić? A czemuż to gospodarzu wcześniej (jesienią ubiegłego roku) czegoś konkretnego nie przedsięwzioł? Teraz to prowizorka, której skutek niepewny.
Taki nieco trywialny teaser ilustruje, moim zdaniem, obecną sytuację geopolityczną. Wszystko czego doświadczamy (Polska, Europa, Świat) to skutek "jesiennych" zaniedbań – czyli efekt nie dość przezornych przewidywań polityków odpowiedzialnych za porządek i ład polityczny. Początkiem (chociaż w przypadku kontinuum historii trudno uchwycić ów początek, jest to ciągły proces -walec historii) tych kłopotów upatrywałbym w tym co, według mnie słusznie, zauważył Robert Kagan w swoim raczej błyskotliwym eseju pt.: "Of Paradise and Power: America and Europe in the New World Order." -  "Potęga i Raj. Ameryka i Europa w nowym porządku świata." pl.wikipedia.org/wiki/Robert_Kagan

Cytat:
"Czas przestać udawać, że Europejczycy i Amerykanie mają wspólny pogląd na świat, a nawet, że żyją w tym samym świecie. W zasadniczej kwestii, jaką jest stosunek do siły - przekonanie o jej skuteczności, moralności i potrzebie - ich stanowiska się rozchodzą. Europa odwraca się od siły lub, ujmując rzecz nieco inaczej, wychodzi poza logikę siły i wstępuje do odrębnego świata..

Poniżej zamieszczony mój tekst ma już kilkanaście lat, ale jak się okazuje jest aktualny choć w innym wymiarze - przestrzeni geopolitycznej.
1. Cytat
<<W 1974 r. trzydziestoletni Artur Laffer, wtedy zaledwie asystent na uniwersytecie w Chicago, podczas rozmowy ze starszym o 23 lata Ronaldem Reaganem, znanym aktorem i działaczem związkowym, wówczas gubernatorem stanu Kalifornia, narysował w kawiarni na serwetce wykres. Nikt nie zdawał sobie sprawy, że w tym momencie narodziła się ekonomika podaży. Podważyła one obowiązujące od 40 lat reguły keynesowskiej ekonomiki popytowej i utorowała Reaganowi drogę do fotela prezydenckiego. A Stanom Zjednoczonym po latach recesyjnej zadyszki zapewniła „siedem lat tłustych”. Ekonomika popytowa opierała się na zasadzie budowania koniunktury przez powiększanie popytu wydatkami rządowymi. Państwo, aby wydawać pieniądze, musiało je najpierw uprzednio zagrabić obywatelom. Naturalną konsekwencją „zarządzania popytem” było więc wywindowanie stóp podatkowych na niebotyczny poziom. A przecież, argumentował Laffer, dochody podatkowe nie rosną w nieskończoność. Nie są także obojętne dla zachowań przedsiębiorców.

Przypuśćmy, że po raz pierwszy wprowadzamy system podatkowy i opodatkujemy wszystkie dochody stopą wynoszącą 10 proc. Ile uzyska budżet? Oczywiście równowartość 10 proc. PKB. Co stanie się, gdy podatki zwiększymy do 30 proc., 40 pro., 100 proc.? Tutaj pojawia się wiele wątpliwości i tylko jeden pewnik. W chwili, gdy podatki..