Co ta rywalizacja oznacza dla Polski i świata?
.
Warto przyjrzeć się temu co na ten temat miał do powiedzenia śp. Henry Kissinger:
lubimyczytac.pl/ksiazka/5118542/o-chinach
.
[color=brown]Przegląd od AI:
W książce "O Chinach" Henry Kissinger przedstawia rywalizację USA i Chin nie jako klasyczną walkę dobra ze złem, lecz jako starcie dwóch odmiennych cywilizacji i filozofii politycznych. Autor ostrzega, że brak zrozumienia ich wzajemnych intencji może doprowadzić do katastrofalnego w skutkach konfliktu.
Kluczowe elementy tej rywalizacji według Kissingera:
.
Zderzenie mentalności strategicznej:
Kissinger wskazuje, że amerykańscy politycy myślą w kategoriach problemów wymagających ostatecznego rozwiązania i dążą do zawierania konkretnych układów. Z kolei chińscy przywódcy wywodzący się z tradycji gry w go, postrzegają rywalizację jako długofalowy proces budowania przewagi pozycyjnej i unikania bezpośrednich starć.
.
Problem "Pułapki Tukidydesa":
Autor bada historyczną prawidłowość, w której dominujące mocarstwo (USA) czuje się zagrożone przez rosnącą potęgę (Chiny). Uważa, że obie strony muszą wykazać się niezwykłą mężnością stanu, aby przerwać ten schemat i uniknąć wojny.
.
Asymetria celów:
Ameryka dąży do utrzymania globalnego przywództwa i promowania zachodnich wartości demokratycznych. Chiny z kolei koncentrują się na obronie swoich interesów regionalnych, przywróceniu statusu mocarstwowego i zachowaniu wewnętrznej stabilnośc..

.
Republika Weimarska - narodziny i kryzys

Republika Weimarska istniała w latach 1919-1933. Powstała po klęsce Niemiec w I wojnie światowej i abdykacji cesarza Wilhelm II. Była pierwszą demokratyczną republiką w historii Niemiec.

Od początku borykała się z wieloma problemami:

• upokorzeniem po przegranej wojnie i postanowieniami Traktat wersalski;
• ogromnymi reparacjami wojennymi;
• hiperinflacją w 1923 roku, która zniszczyła oszczędności klasy średniej;
• ostrą walką polityczną między komunistami i nacjonalistami;
• słabymi, często zmieniającymi się rządami koalicyjnymi;
• skutkami Wielki Kryzys, który doprowadził do masowego bezrobocia.

Choć lata 1924-1929 przyniosły względną stabilizację gospodarczą i rozwój kultury, kryzys po 1929 roku doprowadził do gwałtownego wzrostu poparcia dla partii skrajnych.

Rozwój ruchu nazistowskiego

Partia nazistowska, czyli Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników, została utworzona w 1920 roku.
Jej najważniejszym przywódcą został Adolf Hitler.

Etapy rozwoju

1919-1923
• niewielka partia o charakterze skrajnie nacjonalistycznym;
• powstanie organizacji paramilitarnej SA;
• nieudany Pucz monachijski.

Po nieudanym puczu Hitler został skazany na więzienie, gdzie napisał Mein Kampf.
1924-1929

Po wyjściu z więzienia Hitler zmienił strategię. Zamiast próbować przejąć władzę siłą, postanowił zdobyć ją drogą legalną - poprzez wybory.
1929-1933

Wielki Kryzys..

.
Mamy teraz erę "deepfake", na które trzeba uważać, ale chyba dalej obowiązuje powiedzenie: - "Jedno zdjęcie mówi więcej niż tysiąc słów".
.

Informacje na podstawie podcastów oraz GPT.

Kinematografia amerykańska drugiej połowy XX wieku często przedstawiała Ind'ian Ameryki Północnej w sposób niejako romantyczny i uproszczony.

Sam wychowałem się na takich filmach i pozostał mi z tych filmów obraz Ind'ian jako:
• społeczności ludzi szczególnie ceniących wolność oraz niezależność;
• społeczności ludzi żyjących w bliskim związku z naturą;
• społeczności, których wojownicy stosowali bar'bar'zyńskie praktyki "wojenne", takie jak ska'lpowa'nie pokonanych przeciwników;
• społeczności, które zostały ciężko doświadczone przez ekspansję europejskich osadników i proces tworzenia państwowości Stanów Zjednoczonych.

Można powiedzieć, że był to w pewnym stopniu "bajkowy"/romantyczny obraz Ind'ian jako ludzi szlachetnych, żyjących blisko natury, ale jednocześnie uczestniczących w brut'alny'ch konfliktach zbrojnych i będących ofiarami kolonizacji.

Współczesne badania historyczne pokazują jednak bardziej złożony obraz rdzennych Indi'an Ameryki Północnej.

Można wręcz odnieść wrażenie, że kinematografia amerykańska drugiej połowy XX wieku niejako przedstawiała w znacznym stopniu wyidealizowany obraz społeczności ind'iańskich.
Skądinąd, jeśli idealizacja taka faktycznie miała miejsce to moim zdaniem bardzo dobrze świadczy to o wolności przekazu oraz wolności artystycznej w społeczeństwie USA w tejże drugiej połowie XX wieku.
[b]
Ludy rdzenne..

"100 lat za murzynami" może okazac się kiedyś prawdą? Czarny kontynent staje się nowym centrum. Afryka rozwija się szybciej niż ktokolwiek inny i coraz więcej firm z bilionowymi budżetami przenosi się do Afryki. Przez długi czas media przedstawiały ten region jako dzicz i zacofanie a tam rozgrywa się cud gospodarczy. Kontynent stał się areną rywalizacji między Chinami, USA, UE i Arabią
Dlaczego Afryka Rozwija Się Tak Szybko www.youtube.com/watch?v=FZxqQ-zsxu0

W kontekście poniższego materiału:

"Wszędzie, gdzie wchodziliśmy, Zełenski był witany jak Bóg"
wiadomosci(*)tany-jak-bog-7288711215765600a

Moim zdaniem, bardzo ciekawe cytaty z tegoż artykułu - jak niżej.
[i]
Polityk Sługi Narodu: To, co było zaletą Zełenskiego na początku wojny, z biegiem czasu stało się obciążeniem. Zełenski jest aktorem. Od początku do końca gra. Jego nagrania z 24 czy 25 lutego 2022 roku, czyli tuż po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji, wzruszały. Budowały poczucie heroizmu władz. Bo takie były wówczas nasze władze. Zełenski połączył odwagę i zdolności aktorskie. Zagrał w najlepszej roli, w jakiej mógł zostać obsadzony. Kręcił na media społecznościowe wojenno-sensacyjny thriller, który oglądał cały świat. I cały świat się tym filmem fascynował.
Gdy wojna zaczęła obrastać w prozę życia, zalety Zełenskiego zamieniły się w jego największą wadę. On jest kreacją mediów społecznościowych. Wszystko, co robi, robi dla PR-u i zasięgów. Owszem, robi to dobrze. .......Jak trzeba, jest uroczy. Innym razem przyjmuje marsową minę. Jest srogi. Ale to tylko gra. Wizerunek. Za mało, by skutecznie zarządzać wojną i państwem. W końcu widzowie zaczęli się przejadać tym wizerunkiem.
Ale jest też inny Zełenski. Zafiksowany na sobie narcyz nieco zakompleksiony na punkcie swojego niskiego wzrostu. Inżynier własnego wizerunku. Dbający o każdy gest i słowo. Dobrze dobierający ubrania...

NATO i UE są filarami naszego bezpieczeństwa.
Jak się prezentuje stan stosunków między Polską a kluczowymi państwami w ramach tych dwóch struktur?
Czy istnieje alternatywa dla dotychczasowego układu wewnątrz UE i NATO?
I czy istnieje alternatywa poza UE i NATO?

Są jeszcze na świecie takie organizacje jak np. BRICS+ i np. Szanghajska Organizacja Współpracy.

pl.wikipedia.org/wiki/BRICS
pl.wikiped(*)ganizacja_Współpracy

Z jednej strony wszystko kręci się wokół USA, a z drugiej strony wszystko zależne jest od Chin. Europa stoi między tymi dwoma mocarstwami, które nadają tempo rywalizacji międzynarodowej. Więc od Europy, w tym i od Polski, wymagać należy określenia się co do kierunku w którym należy podążać. A ja bynajmniej na dziś dzień tego nie widzę.

Zakładając, że bezpieczniej i opłacalniej jest dla Polski pozostać w NATO i UE, to trzeba stwierdzić, że należy wesprzeć wszystkie te wysiłki w ramach obu tych organizacji, które prowadzą do ich usprawnienia, a nie osłabienia. Czego według mnie np. Donald Trump ewidentnie nie dostrzega... a wraz z nim wielu innych... i to rzutuje na nasze bezpieczeństwo...

Zakładając, że bezpieczniej i opłacalniej jest dla Polski opuścić NATO i UE, bądź to jedno z nich, lub oba naraz, to trzeba stwierdzić, że należałoby się związać z tymi, którzy dadzą nam realne gwarancje bezpieczeństwa i umożliwią dalszy rozwój gospodarczy.

Co do tego drugiego założenia. Nie widzę takich możliwości. Żadne..

Vigeland Park - jest to bardzo nietypowy park.
pl.wikipedia.org/wiki/Park_Vigelanda

Jest to park rzeźb, gdzie są w bardzo dużej ilości rzeźby nagich ludzi w różnym wieku (wszystkie rzeźby w tym parku przedstawiają nagich ludzi w bardzo różnym wieku od niemowlaków po ludzi w bardzo zawansowanym wieku).

Autorem wszystkich rzeźb w tym parku był Gustav Vigeland (zmarły w 1943 roku).
W Vigeland Park znajduje się ponad 200 rzeźb; wykonanych z granitu, brązu i kutego żelaza przez Gustav Vigeland.
Łącznie przedstawiają one około 600 ludzkich postaci.

Postacie są nagie nie dlatego, by miały charakter erotyczny, lecz dlatego, że Vigeland chciał pokazać człowieka w najbardziej uniwersalnej i „czystej” formie — bez znaków statusu społecznego, mody, zawodu czy epoki.

Nagość miała symbolizować wspólne doświadczenie wszystkich ludzi: narodziny, dzieciństwo, miłość, konflikt, starzenie się i śmierć.
W rozumieniu autora tych rzeźb:
• ciało ludzkie było głównym narzędziem wyrażania emocji i relacji,
• brak ubrań usuwał elementy rozpraszające i pozwalał skupić się na gestach oraz emocjach,
• różny wiek postaci — od niemowląt po starców — miał pokazywać cały cykl życia człowieka.

Najbardziej znane dzieła w tym parku to:
• The Monolith — ogromna kolumna splecionych ludzkich ciał,
• The Angry Boy — rzeźba złoszczącego się chłopca.
[b]
Cały park jest właściwie wielką symboliczną opowieścią..

Nie ma społeczeństwa, które przyjmowałoby imigrantów z powodów innych niż gospodarcze. Ubywa ludzi, którzy chcieliby sprzątać, naprawiać, opiekowac się starcami czy kosić trawniki.
USA i Europa są uzależnione od taniej pracy imigrantów. Zbudowano zbyt duże domy z rozległymi trawnikami wymagającymi nieustannej pielęgnacji i całych zastępów pracowników. Ograniczenie napływu siły roboczej wywołałoby katastrofę
PiS, która doszła do władzy dzięki hasłom antyimigracyjnym, kończyła kadencję z większą liczbą imigrantów niż przed objęciem rządów.

.
Alexis de Tocqueville

O demokracji w Ameryce

Alexis de Tocqueville (1805-1859) to kluczowa postać dla głównej fazy kształtowania się myśli socjopolitycznej w Europie. Jego wczesne dzieło O demokracji w Ameryce (1835-1840) zabiera głos w dyskusji nad optymalnym kształtem społeczeństwa, "dyskusji" na śmierć i życie, jaka wówczas przetaczała się burzliwie przez Francję i w gabinetach, i na barykadach. Autor, arystokrata z prastarego rodu, wieloletni deputowany w czasie monarchii lipcowej, minister spraw zagranicznych Napoleona III (1849),na przykładzie Stanów Zjednoczonych Ameryki rozważa za-i-przeciw demokracji w stosunku do ustroju arystokratycznego, zakładając przy tym z góry, że demokratyzacja jest procesem nieuchronnym dla wszystkich państw. W nadzwyczaj wnikliwej, czasem proroczej ("Rosja i Ameryka podzielą w przyszłości świat między siebie") analizie Tocqueville opisuje naturę amerykańskiej demokracji jako zjawiska dla jego czasów i jego środowiska spornego, ale zarazem determinującego przyszłość. Generalna teza tego arystokraty-demokraty głosi, że demokracja niesie z sobą fundamentalne zagrożenia, ale że są to zagrożenia możliwe do pokonania, a sama demokracja zapewnia lepsze wykorzystanie energii społecznych niż tradycyjny ustrój klasowy. Traktat ten, po części relacja z podróży, po części psychospołeczne spekulacje wokół nowego, nierozpoznanego jeszcze systemu, stanowi obowiązkową lekturę wszystkich zainteresowanych historią (jakże krótką) demokracji w jej obecnym..