Pisarz i polityk Jan Dobraczyński w relacji z 1984r. dlaczego on antysemita ratował w czasie wojny Żydów:
"Dlaczego ratowałem? To proste. W moim domu rodzinnym panowała tolerancja. Nie mieliśmy specjalnie kontaktów z Żydami. Skoro do takich kontaktów dochodziło, nie były one niczym niezwykłym. Rozmowy toczyły się na rozmaite tematy, bez żadnej wrogości. Także w szkole miałem kolegów Żydów, a jeden z nich był przez trzy lata moim najlepszym przyjacielem. Żydzi, z którymi utrzymywaliśmy kontakt, byli religijni w sposób - powiedziałbym - normalny. Bo Żydzi mozaiści stronili od chrześcijan. My też nie interesowaliśmy się ich religią. Niektóre ich obyczaje wydawały się nam po prostu dziwaczne. Nie znam jednak żadnych konfliktów na tle religijnym.
Poza tym, co powiedziałem wyżej, dla nikogo nie jest tajemnicą, że osobiście wywodzę się ze środowisk narodowych. Środowiska te często są oskarżane o antysemityzm. W rzeczywistości - jeśli już upierać się przy nazywaniu tego zjawiska antysemityzmem - trzeba mówić o antysemityzmie ekonomicznym środowisk narodowych. Taki antysemityzm nigdy nie miał nic wspólnego z antysemityzmem rasowym, jaki pojawił się w hitlerowskich Niemczech. Antysemityzm ekonomiczny w polskich środowiskach narodowych brał się stąd, że w Polsce przed wojną był bardzo duży, sięgający 12% wskaźnik ludności żydowskiej. W dziedzinie handlu udział Żydów był tak duży, że pewne dziedziny były całkowicie w ich rękach. Taka konkurencja ekonomiczna musiała wywoływać konflikty. W..

Ponieważ zdaję sobie sprawę, że żaden z użytkowników tego gromadzącego miłośników najwyższej kultury forum nie jest świadom wydarzenia, jakie miało miejsce wczoraj, toteż spieszę z zawiadomieniem, że odbył się finał Konkursu Piosenki Eurowizji.
W związku z tym moja prośba do obecnych tu melomanów o zapoznanie się z obszernym materiałem muzycznym i próbę sformułowania odpowiedzi na frapujące mnie poniższe pytanie.

Jak wyjaśnić przedziwne anomalie w opublikowanych wynikach?

Słowo wyjaśnienia. Otóż zadałem sobie trud przeanalizowania wyników tego konkursu (Zaznaczam, że na wynik danego państwa składa się w połowie ocena wybitnych jurorów z krajów uczestniczących, w połowie zaś ocena jakoś tam wynikająca z głosów oddanych przez widzów z krajów uczestniczących.)
i, jak się okazało, istnieje kilka państw, które otrzymały skrajnie różne oceny. Są to:

- Izrael
- Malta
- Polska

W mniejszym stopniu: Austria, Chorwacja, Czechy, Gruzja i Holandia.

Chciałbym zaproponować nowy termin na określenie tego zjawiska:

muzyczna poprawność (niepoprawność?).

Miejsce po wyschniętym jeziorze Mungo usytuowane jest w południowo - zachodniej części Nowej Południowej Walii w Australii. W pobliżu tego kopalnego jeziora w 1974 r. australijski geolog Jim Bowler natrafił na dobrze zachowany szkielet mężczyzny, którego nazwano "Mungo Man". Mężczyzna ów był ogromnego wzrostu ( 196 cm), w chwili śmierci miał około 50 lat. Pochówek liczy sobie ponad 40 tysięcy lat i jest najstarszym grobem Aborygena australijskiego oraz jednym z najstarszych pochówków homo sapiens na świecie. Szkielet został odsłonięty przez wędrujące piaski, a uwagę australijskiego naukowca przykuło także specyficzne zabarwienie miejsca pochówku. Było ono ceglasto - czerwone - co jednoznacznie wskazywało na posypanie szkieletu ochrą. Fakt ten ma doniosłe znaczenie, gdyż sugeruje wyrafinowaną - w swym aspekcie sakralno - symbolicznym - formę pochówku.
Ochra jest w swej naukowej definicji pelityczną (skały osadowe) zwietrzeliną, w których obficie występują związki żelaza. Jest finalnym produktem procesu wietrzenia, który może zachodzić w różnoraki sposób. Wyróżnia się wietrzenie biologiczne( korzenie roślin rozsadzają skałę), insolacyjne( zmiany w napromieniowaniu słonecznym), mrozowe( zamarzająca woda oddziaływająca destrukcyjnie na skały), solne (żrące oddziaływanie soli na strukturę skały). Od pradziejów była wykorzystywana jako naturalny pigment o barwie od żółtopomarańczowej do czerwonej. Ochrę wykorzystywał Neandertalczyk jak również wczesny Homo Sapiens. Symbolizowała ona..

Mijają dziś dwa lata od potwornej zbrodni, która przez polskie środki przekazu nie została właściwie prawie zauważona, a obecnie jest prawie całkowicie zapomniana.
Zbrodni dokonanej na tle politycznym, zbrodni o której w Polsce (i nie tylko w Polsce) woli się milczeć, bo dokonali jej "wrogowie naszych wrogów", więc wypominanie jej byłoby niedyplomatyczne.
Była więc ona od początku przemilczana, do tego stopnia, że trudno nawet znaleźć informacje o niej ze źródeł niezależnych, niezaangażowanych.
Dwa lata temu w Odessie ukraińscy prawicowi radykałowie, których chyba śmiało można określić jako faszystów, zaatakowali namiotowe miasteczko swoich politycznych przeciwników.
Bezbronnych ludzi zapędzono do budynku związków zawodowych, który podpalono.
Uciekających bito, rannych dobijano, utrudniano akcję gaśniczą, ofary płonęły lub dusiły się dymem.
Istnieje też wersja, że w budynku użyto duszących środków chemicznych.
Zginęło kilkadziesiąt osób.
Władze Ukrainy obiecały wykrycie winnych masakry i pociągnięcie ich do odpowiedzialności.
Jednak przez dwa lata nie doszło do tego.
W kilku opublikowanych dzisiaj wzmiankach nazywa się te wydarzenia "tragedią", jakby szło o jakąś katastrofę żywiołową, lub "walkami", jakby ofiary były po obu stronach.
Zbrodnia ta powinna przypomnieć Polakom inną zbrodnię ukraińskich faszystów - rzeź wołyńską z 1943.
O tamtej także "nie wypada" wspominać, w imię dobrych stosunków z obecnym ukraińskim reżimem.
Wszak obecna ukraińska władza nie tylko nie potępia sprawców..

W roku 1844 w Paryżu, w periodyku "Deutsch-Französische Jahrbücher" ("Roczniki niemiecko - francuskie") młody Karol Marks opublikował rozprawę pt. "O kwestii żydowskiej". Był to rodzaj polemiki z poglądami niejakiego Bruno Bauera ( postać skądinąnd bardzo interesująca),młodego heglisty, ktory w dwóch opracowaniach("Kwestia żydowska" oraz "O tym czy współczesni Żydzi i chrześcijanie mogą się stać wolnymi") wypowiedział się na temat problemu politycznej emancypacji Żydów w Prusach. W swoim opracowaniu Marks - ustosunkowując się do opinii Bauera - wyraził szereg poglądów na temat Żydów i judaizmu - ujmując problem według formuły marksistowskiej. Poniżej zamieszczam kilka cytatów na temat jak wyzej zzawzmainkowanej pracy, zachęcając do lektury całości. Nadmienię jeszcze tylko, iż w niektórych z cytatów Marksa są wplecione wypowiedzi Bauera, o ile korespondują one z poglądami klasyka lub są mu potrzebne do rozwinięcia swojej wypowiedzi.

"Zdolność dzisiejszego Żyda do emancypacji jest to bowiem stosunek żydostwa do emancypacji dzisiejszego świata. Stosunek ten wynika siłą rzeczy ze szczególnego stanowiska żydostwa w dzisiejszym ujarzmionym świecie. Przypatrzmy się rzeczywistemu świeckiemu Żydowi, nie temu odświętnemu Żydowi dnia sobotniego, jak to czyni Bauer, lecz Żydowi dnia powszedniego.Nie szukajmy tajemnicy Żyda w jego religii, lecz szukajmy tajemnicy religii w rzeczywistym Żydzie. Jaka jest świecka podstawa żydostwa? Praktyczna potrzeba, własna korzyść. Jaki jest świecki kult..

W 1938 r. Ben Gurion, przywódca syjonistyczny, ojciec założyciel Izraela i późniejszy jego premier wypowiedział następujące słowa:

"If I knew it was possible to save all the children in Germany by taking them to England, and only half of the children by taking them to Eretz Israel, I would choose the second solution. For we must take into account not only the lives of these children but also the history of the people of Israel." (Biography of Ben-Gurion by Shabtai Teveth, pp. 855-56).

W tłumaczeniu na j. polski brzmią one następująco: "Gdybym wiedział, iż jest możliwym ocalenie wszystkich dzieci (żydowskich - Arminius) w Niemczech poprzez zabranie ich do Anglii i tylko połowy z nich poprzez zabranie ich do Izraela - wybrałbym drugą opcję. Ponieważ musimy brać pod uwagę nie tylko życie owych dzieci ale również historię ludu Izraela".

Wypowiedź jak wyżej nie wymaga większego komentarza. Odzwierciedla ona politykę syjonistów, w której realizacja dogmatów ideologii syjonistycznej brała zdecydowanie prymat nad ratowaniem Żydów zagrożonych prześladowaniem ze strony nazistów. Takich wypowiedzi i takich postaw możemy spotkać znacznie więcej. Problem był już onegdaj sygnalizowany i w trakcie ewentualnej debaty będzie okazja do niego powrócić. Jako materiał weryfikujący podaję cytaty B. Guriona zamieszczone
na stronie odłamu ortodoksyjnych Żydów którzy są oponentami syjonistów. Recz znamienna, iż z identyczną krytyką syjonistów występują inne środowiska żydowskie w tym lewicowe. Wielość..

Komentator Oregani zamieszczajac komentarz do wątku "Apis Urbanica" podzielił się z forumowiczami uwagą o następującej treści: "Na stronach o pszczelarstwie nie ma nic o syjonistach i to by wyjaśniało sprawę, a niesłusznie, bo jakby tak wziąć pod mikroskop pszczołę żydowską, to wyraźnie widać jarmułkę. Na tej palestyńskiej nawet turbana nie zobaczysz - takie są liche i niewielkich rozmiarów".
Trafił w sedno problemu. Pszczoła palestyńska jest w kondycji marnej, bo żydowscy koloniści - przebywajacy na terenie Palestyny z pogwałceniem podstawowych norm prawa międzynarodowego - na potęgę niszczą palestyńskie gaje oliwne. W ciągu ostatnich 7 lat zniszczyli około 50 tysięcy drzew owocowych należących do Plastyńczyków - glównie oliwek, często wielosetletnich. Ów iście zbójecki proceder żydowscy koloniści uprawiają w praktyce bezkarnie, gdyż chroni ich (sami także są uzbrojeni po zęby) izraelska policja i wojsko, które albo nie odnotowuje zdarzeń niszczenia drzew, nie reaguje gdy ma to miejsce, albo nie wykrywa sprawców. W okresie 2005 - 2013 w 97.4 % zgłoszeń na policję ze strony palestyńskiej o aktach niszczenia sadów ocowcowych zakończyło się umorzeniem postępowań.
Tymczasem dochody z tytułu uprawy oliwek stanowią 1/4 dochodów palestyńskich rolników - sprawa ma więc bardzo konkretny wymiar ekonomiczny. Jednakże nie tylko ekonomiczny. Równie istotnym, a może nawet istotniejszym, jest wymiar kulturowy owego procederu. Albowiem drzewa oliwkowe są najpotężniejszym symbolem przywiązania..

W czole lodowca Gangotri w Wysokich Himalajach jest wyżłobiona siłami natury grota, którą Hindusi zwą „Gaumukh” - krowi pysk. Wypływa z niej strumień krystalicznie czystej wody, będący początkiem „Ma Ganga”, „Matki Ganges” - bo tak Hindusi z wielką rewerencją zwą rzekę Ganges. Ganges bez żadnej przesady zasługuje an taką nazwę. Biegnie 2500 km od Himalajów do Zatoki Bengalskiej, jego dorzecze obejmuje ponad 1 mln kim kwadratowych, żyje w nim ok. 450 mln ludzi, ponad 40 % całej populacji Indii. Ganges miał i ma nadal ogromny – jeżeli nie krytyczny – wpływ na funkcjonowanie hinduskiej cywilizacji.
Jednakże fakt zamieszkiwania nad jego brzegami tak potężniej ilości ludzi oznacza – przechodząc od terminologii religijnej do wyrażeń sensu stricto naukowych – antropopresję o skali, która dla dalszego istnienie rzeki Ganges, może okazać się katastrofalna. W świętym mieście Hindusów Varanasi co roku kremuje się nad brzegami Gangesu 32 tysiące zmarłych, których częściowo spalone zwłoki ważące sumarycznie 300 ton trafiają do nurtu rzeki. Jednakże to nie trupy a żyjący ludzie są największym problemem. Szacuje się, iż ok. 80 procent ścieków trafiających do Gangesu nie jest poddawane jakimkolwiek procesom oczyszczania. Oznacza to, iż wody rzeki są jednym wielkim szambem, jedną wielką gnojowicą. W Varanasi – szacuje się – poziom bakterii kałowych przekracza dopuszczalne – a i tak liberalne bardzo – normy o 150..

Generał Yair Golan, zastępca szefa sztabu izraelskiej armii wywołał właśnie wielki skandal w Izraelu, oświadczając - w przededniu corocznego dnia pamięci Holokaustu - iż zauważa trendy w izraelskim społeczeństwie wskazujące na obecność w Izraelu "przyprawiającego o mdłości " procesu, jaki zachodził w Niemczech w latach 30 - ych ubiegłego wieku.
A oto pełna wypowiedź generała na temat jak wyżej:

"Jeżeli jest coś co mnie przeraża w kontekscie nadchodzącego dnia pamięci Holokaustu, jest to świadomosć przyprawiającego o wymioty" procesu jaki miał miejsce w Europie, a w szczególności w Niemczach, 70 - 90 lat temu - oraz odnajdywanie śladów takiego samego procesu, tutaj, wśród nas, w roku 2016. Bo nie ma nic prostszego i łatwiejszego, niż nienawidzieć obcego, wzbudzając strach i przerażenie".

Od pewnego czasu systematycznie wskazuję na występowanie w Izraelu owych "przyprawiających o wymioty" brunatnych procesów, majacych charakter kompleksowy oraz cieszących się poparaciem nie tylko społeczeństwa żydowskiego jako takiego ale także władz państwowych i samorządowych Izraela. Odczuwam swoistą satysfakcję, iż stawiane przeze mnie tazy zostały zweryfikowane przez nie byle kogo, bo zastepcę szefa sztabu izraelskiej armii. Na marginesie, ciekawym co izraelskiego oficera najbardziej brzydzi? W moim przypadku jest to rozpowszechniony wśród ortodoksów żydowskich zwyczaj charkania na kler chrzescijański i symbole chrześcijańskie takie jak np. krzyże. Gdy czytam o tym, jak to jakiś nadgorliwy..

Donald Trump nie jest koniecznie postacią z mojej bajki. Jeżeli miałbym wybierać spośród kandydujących na stanowisko Prezydenta USA, wskazałbym na ...Żyda Sandersa jako tego, który daje największe gwarancje (żadnej oczywiście pewności) na zmianę kursu amerykańskiej polityki we właściwym kierunku. Jednakże Trump będący niewątpliwie największym curiosum na amerykańskiej scenie politycznej, co chwila zaskakuje i wielce zadziwia.

Charles Lindbergh – człowiek który pierwszy przeleciał przez Atlantyk w 1927 r. - był przedwojenną ikoną Ameryki, jej herosem, personifikacją potęgi młodego imperium. Był także pod koniec lat 30 – tych ubiegłego wieku, liderem ruchu izolacjonistycznego, sprzeciwiającego się angażowaniu USA do konfliktów pozaamerykańskich. Przemawiając we wrześniu 1941 r w Des Moines ( Iowa) dzielny lotnik oskarżył „zagraniczne interesy” oraz „małą grupę naszych własnych ludzi” o podejmowanie prób wciągnięcia USA w światowy konflikt. W opinii Lindbergha „Trzy najbardziej znaczące grupy spychające USA w stronę wojny to: Brytyjczycy, Żydzi oraz administracja Roosvelta”. Swój izolacjonistyczny program Lindbergh nazwał „America First”.

I do tego sloganu kilka dni temu w swoim wystąpieniu nawiązał Donald Trump, zapewniając, iż jego polityka zagraniczna „będzie zawsze przedkładała interesy Amerykanów i amerykańskie bezpieczeństwo ponad wszystko inne”. Trudno zakładać, iż zbieżność między programem Lindbergha..