.
Pierwszy raz świat usłyszał o antymaterii pod koniec lat dwudziestych dwudziestego wieku. Wtedy to właśnie angielski teoretyk Paul Dirac przedstawił światu swoje słynne równanie, z którego wynikało, że oprócz zwykłego elektronu o ładunku ujemnym, powinna istnieć także jakaś nieznana dotąd cząstka identyczna jak elektron, ale o przeciwnym znaku, czyli dodatnia. Nazwano ją pozytonem i odkryto go niedługo potem. Udowodniono, że taki rzeczywiście istnieje. Jeśli w jakimś punkcie przestrzeni foton będzie miał dość energii, wytworzy się w tym punkcie para elektron-pozyton. Elektron odlatuje sobie wolno aby cieszyć sie życiem a na pozyton czeka od razu widmo zagłady w postaci anihilacji. W wyniku tego procesu uwalnia sie znów foton (lub dwa) o dużej energii. Antymateria nie zjawiała się z zaświatów ale z próżni i znikała w próżni, więc zagadka antymaterii tkwi w próżni. Nie można mieć żalu do ówczesnych, że taki właśnie wniosek wysunęli.
Teoria o polu Diraca zwanym też morzem Diraca mówi o tym, że pozyton jest dziurą w próżni powstałą po wybiciu elektronu bardzo energetycznym fotonem (kreacja). Do tej dziury wpada następnie inny elektron oddając energię (anihilacja). W ten sposób próżnia stała się bardzo zatłoczonym ośrodkiem. Fizykom nie przeszkadza, że taka próżnia musi mieć nieskończoną energię, chociaż dobrze o tym wiedzą.
W zasadzie koncepcja ta powinna się zasadniczo zmienić po odkryciu symetrii CPT przez J.W. Cronina i Val Fitcha w 1964 roku za co zresztą otrzymali później nagrodę Nobla. W związku z tym prawdą jest zasada CPT, która mówi, że Wszechświat musiałby zachowywać się identycznie jak ten, który widzimy, gdybyśmy wszystkie cząstki zamienili na antycząstki (C), dokonali odbicia lustrzanego (P) i odwrócili kierunek czasu (T).
Jednak cofanie się materii w czasie w postaci antymaterii jest do dziś uważane za coś dziwacznego. Sprawdza się tu powiedzenie, że skoro fakty nie zgadzają się z teorią to tym gorzej dla faktów. Wszystko pięknie ładnie by wyglądało, gdyby nie kilka wniosków z STW, które w tym przypadku są jak wrzody na d... . Faktem jest, że zjawisko cofania się w czasie jest pojęciem nieuchwytnym i ulotnym. Czy taki czas należy rozpatrywać jako ujemny, czy tylko przeciwnie skierowany? Samochód przecież może wrzucić wsteczny bieg, ale może też zwyczajnie zawrócić i jechać przodem pod prąd. Są to różnice subtelne, lecz w fizyce mogą być znaczące. Teoria oraz brak wyobraźni podpowiadają, że czas nie może być ani taki, ani taki.
Trzymając się stwierdzonych faktów, zastanówmy się czy jest jakiś związek między elektronem, który pojawił się podczas kreacji wraz z pozytonem a elektronem który zniknął wraz z pozytonem podczas anihilacji?
Jedyną nicią łączącą te dwa elektrony jest pozyton. Pierwszym, który to zauważył był amerykański fizyk Richard Feynmann. Wysunął on całkiem nieprawdopodobną hipotezę, że pozyton jest elektronem cofającym się w czasie. O tej hipotezie mało gdzie się wspomina a jeżeli już, to jest przedstawiana jedynie jako ciekawostka nie mająca nic wspólnego z rzeczywistością jako nielogiczna. Ale my mamy przecież Model Geometryczny:
www.racjonalista.pl/forum.php/z,10
który nie mówi nic o upływającym czasie, tylko o trajektoriach cząstek w przestrzeni 4D, więc hipoteza Feynmanna odzyskuje tutaj cały urok i blask.

Na powyższym rysunku elektron e1, pozyton p i elektron e2 są faktycznie tą samą cząstką. Oznaczałoby to, że kreacja jest skutkiem anihilacji, która ma miejsce w przyszłości. W obszarze pomiędzy kreacją a anihilacją elektron znajduje sie w trzech różnych miejscach jednocześnie, dwa razy jako elektron a raz jako pozyton. Przestrzeń 3D poruszając sie w czwartym kierunku napotyka na swej drodze zygzak utworzony przez pojedynczy elektron. Koncepcję Feynmana traktującą zygzak jako ciągłą czasoprzestrzenną trajektorię pojedynczej cząstki można zasadniczo uogólnić i zrobił to Wheeler. Koncepcja Wheelera sprowadza się do tego, że Wszechświat można sobie wyobrazić jako jedną cząstkę, która w sposób ciągły porusza się do przodu i wstecz w czasie. W związku z tym cała materia Wszechświata składa się z jednej tylko cząstki widzianej miliardy razy.
Wydaje się, że fizyków najbardziej do hipotezy Feynmana-Wheelera zniechęcił wniosek, jaki z niej wyciągnięto, że we Wszechświecie powinna być równa ilość materii i antymaterii. Faktu takiego jak wiemy nie stwierdza się. Koncepcja Feynmana - Wheelera bagatelizowana jest do dziś. Jeśli jednak głębiej się zastanowić, to właśnie brak antymaterii we Wszechświecie pięknie tą hipotezę potwierdza. Wprowadza nam ona ponadto przepiękną, czyściutką symetrię podczas powstawania Wszechświata. Wystarczy tylko porzucić archaiczny tok myślenia.

GDZIE JEST ANTYMATERIA?

We Wszechświecie jej nie znajdziesz. Próżna twoja robota i wydane pieniądze. Szukaj jej przed Wielkim Początkiem. W naszym Wszechświecie jest tylko materia, która nie ma z czym anihilować, ponieważ cała antymateria uciekła w przeszłość.

Eligiusz Smela Łódź.12.01.2021

Następny wątek pt: "Jak powstał Wszechświat z jednej cząstki"

--------------------------------------------------
Przekonania są niebezpieczniejszym wrogiem prawdy niż kłamstwa. (Friedrich Nietzsche)