W moim poprzednim wątku dotyczącym jednoczesności zdarzeń dyskusja zeszła (musiała chyba zejść) na to czy prędkość światła jest stała jednokierunkowa czy nie. Jako argument Uxbridge podał, jak dobrze zrozumiałem, że byłoby bardzo dziwne gdyby natura chciała zrobić tak by dwukierunkowo zawsze nam wychodziło równo. Przyznaje, to dość dziwne. To że czas zwalnia akurat o taki sam współczynnik o jaki skraca się długość w kierunku ruchu, i że po pomnożeniu tych współczynników otrzymujemy wartość przez którą jeśli podzielimy czas zarejestrowany przez obserwatora zewnętrznego to otrzymamy czas dla obserwatora wewnętrznego.

Czemu dzielenie czasu potrzebnego do pokonania przez światło w dwie strony długości obiektu w ruchu, przez kwadrat współczynnika gamma tak równo niweluje różnice potrzebnego czasu w powyższym obiekcie, a czasem potrzebnym na taki ruch w obiekcie nie będącym w ruchu.
Wyliczenie gamma pod te założenie to pewnie żadna sztuka, rzecz w tym że naprawde czas sie zwalnia w dokładnie tej zależności wraz ze wzrostem prędkości i widać to na wielu różnych obszarach, tak w wożonych samolotami zegarach jak i w czasie życia cząstek elementarnych.

Problem podobny jak z płaskownikami mieszkajacymi na kuli. Może więc wystarczy dodać pare wymiarów by się nam poskładało?