25 sierpnia 1944 roku generał De Gaulle wygłosił przemówieni do tłumów zgromadzonych pod hotelem de Ville w Paryżu, w którym powiedział: "Paryż wyzwolony! Wyzwolony swoim własnym wysiłkiem, wyzwolony przez jego mieszkańców z pomocą francuskiej armii, z pomocą całej Francji".
De Gaulle łgał jak najęty. Trudno o lepszy przykład kwalifikowanego kłamstwa.
W czasie II wojny zdecydowana większość Francuzów opowiedziała się za koncepcją/wizją zaprezentowaną przez marszałka Petaina. Ci co poprali De Gaulla byli wyjątkami potwierdzającymi powyższą regułę.
Zainteresowanym problemem - odsyłam do recenzji rewizjonistycznej książki na temat.

"The magnitude of the French defeat in June 1940, after a mere six weeks, compelled the writer Vercors (Jean Bruller), author of that celebrated novella of passive resistance, The Silence of the Sea, to predict that the Germans might stay on in France for a century. This being a very real possibility, it is not hard to see why the Resistance, in Gildea’s estimation, “mobilised only a minority of French people. The vast majority learnt to muddle through under German Occupation and long admired Marshal Pétain.” Attentisme – “wait and see” – was the most obeyed order of the day. It took until 1971 for a counter-narrative to surface, in the documentary Le Chagrin et la Pitié, which suggested that the French, instead of behaving honourably under the Occupation, “had been supine, cowardly, and only too frequently given to collaboration”.

www.telegr(*)ench-resistance-robert-gildea/