Powstawanie planet przebiega powoli, przez etap planetozymali, co obala prawdziwość Starego Testamentu (w którym zresztą nawet o planetach nie wspomniano mimo, że na Marsie kiedyś były rzeki i morza - Mars dla starożytnych ludów i rzekomych bogów wydawał się gwiazdą).

Z rachunku prawdopodobieństwa wynika, że jeśli coś jest bardzo mało prawdopodobne ale nie zakazane w kosmosie to gdzieś zapewne już zaistniało gdyż kosmos jest niewyobrażalnie duży.

Tę myśl potwierdza poniższa sytuacja.

Od dawna już ustalono, i uznano za cenną regułę, że charakter planet w kosmosie idzie w parze z ich rozmiarami.

Małe (jak Ziemia) są skaliste,
średnie są wodne,
duże są gazowe.

Teraz znaleziono planetę (TOI 849) już dużą bo prawie wielkości Neptuna,
której duża średnia gęstość materii ujawnia, że jest skalistą.

Przypuszcza się, że planeta gazowa została obdarta z atmosfery w jakimś unikalnym incydencie i widzimy gołe jej jądro lub podczas jej tworzenia doszło do bardzo nietypowych warunków.

wiadomosci(*)ie-naukowcow-6528759644961504a

www.nature.com/articles/s41586-020-2421-7

p.s
Dla chętnych tekst z translatora:
Wnętrza planet olbrzymów pozostają słabo poznane. Nawet w przypadku planet Układu Słonecznego trudności w obserwacji prowadzą do dużej niepewności co do właściwości jąder planetarnych. Egzoplanety, które przeszły rzadkie procesy ewolucyjne, stanowią drogę do zrozumienia wnętrz planet. Planety znalezione na i w pobliżu typowej jałowej "pustyni" gorącego Neptuna 1 , 2 (region w przestrzeni o promieniu masowym, który zawiera niewiele planet) okazały się szczególnie cenne w tym względzie. Planety te obejmują HD149026b 3 , o którym uważa się, że ma niezwykle masywny rdzeń, oraz niedawne odkrycia, takie jak LTT9779b 4 i NGTS-4b 5, na których fotoodparowanie usunęło znaczną część ich zewnętrznej atmosfery. Tutaj przedstawiamy obserwacje planety TOI-849b, której promień jest mniejszy niż Neptuna, ale ma anomalnie dużą masę \ (39,1 {\,} _ {- 2,6} ^ {+ 2,7} \) masy Ziemi i gęstość \ (5,2 {\,} _ {- 0,8} ^ {+ 0,7} \) gramów na centymetr sześcienny, podobnie jak na Ziemi. Modele struktury wewnętrznej sugerują, że jakakolwiek gazowa otoczka czystego wodoru i helu składa się z nie więcej niż \ ({3.9} _ {- 0,9} ^ {+ 0,8} \) procent całkowitej masy planety. Planeta mogła być gazowym olbrzymem, zanim uległa ekstremalnej utracie masy w wyniku samorozerwania termicznego lub kolizji planet olbrzymów, lub mogła uniknąć znacznej akrecji gazu, być może poprzez otwarcie szczeliny lub późne formowanie się 6. Chociaż szybkości fotoparowania nie mogą uwzględniać utraty masy wymaganej do zredukowania gazowego olbrzyma podobnego do Jowisza, mogą one usunąć niewielką (kilka mas Ziemi) otoczkę wodoru i helu w skali czasu wynoszącej kilka miliardów lat, co sugeruje, że jakakolwiek pozostała atmosfera na TOI-849b prawdopodobnie zostanie wzbogacony wodą lub innymi substancjami lotnymi z wnętrza planety. Dochodzimy do wniosku, że TOI-849b jest pozostałością jądra gigantycznej planety.