>Zgodnie z aktualnymi prawami fizyki, zakodowanymi w Modelu Standardowym, powinno to spowodować,
>że miony będą się kołysać z określoną szybkością.
>Zamiast tego naukowcy odkryli, że miony chybotały się szybciej niż oczekiwano.
>Może to być spowodowane siłą natury, która jest zupełnie nowa w nauce.
>To nowa siła, albo nieodkryta cząstka subatomową.
>Jedna z hipotez nazywa ją leptoquark, inna rozważa bozon Z (bozon pierwszy Z).
>www.bbc.co.uk/news/56643677

Ja bym ten ich 'wielki problem precesyjny' od ręki rozwiązał,
ale... nie mam czasu ostatnio na takie drobiazgi.

Niemniej istnieje nieznana siła, tylko że ona jest chyba raptem 3-cia raczej, nie piąta.
1. elektromagnetyzm
2. grawitacja
3. no i tu jest ta trzecia, która reguluje te spiny cząstek, itd.

I mamy sensacyjne doniesienie o Polakach na miarę Einsteina !!!

wyborcza.p(*)-galileuszem-i-einsteinem.html


'Polscy fizycy pogodzili mechanikę kwantową z Galileuszem i Einsteinem.

Trzy wymiary czasu i nadświetlni obserwatorzy.

Szalony pomysł polskich fizyków tworzy pomost między teorią względności Einsteina oraz mechaniką kwantową.

Zbuntowany fizyk znalazł eleganckie rozwiązanie kwantowej tajemnicy - tak magazyn Wired zatytułował tekst o nowej teorii,
której współautorami są fizycy Andrzej Dragan z Uniwersytetu Warszawskiego i Artur Ekert z Uniwersytetu Oksfordzkiego.'


'Ponieważ nie ma fizycznych dowodów na to, że cokolwiek może podróżować szybciej niż prędkość światła,
rozwiązania szybsze od światła są zawsze odrzucane. Ale matematycznie te rozwiązania są nadal aktualne.
Więc Dragan pomyślał, dlaczego nie zachować rozwiązań szybszych niż światło i zobaczyć, co się stanie?
Kiedy to zrobił, odkrył świat, który wyglądałby bardziej znajomo dla teoretyków kwantowych.

W tym świecie, zamiast poruszania się cząstki po dobrze zdefiniowanej ścieżce, jej ruch jest trudny do określenia,
opisywany warstwami złożonych prawdopodobieństw, które odpowiadają różnym możliwym wynikom, podobnie jak to,
co w fizyce kwantowej jest znane jako superpozycja. Co więcej, gdyby fizyk na tym świecie próbował wielokrotnie zmierzyć pewne właściwości tej cząstki,
nie uzyskałby za każdym razem tego samego wyniku. Wyniki mogą być losowe, tak jak w mechanice kwantowej.


W istocie Dragan pokazał, że w świecie rządzonym przez szczególną teorię względności sprzeczne z intuicją efekty kwantowe
nie muszą być akceptowane jako fundamentalne. Innymi słowy, włączając zwariowane, niefizyczne części równań szczególnej teorii względności,
w sposób naturalny pojawiają się w sposób oczywisty przypadkowe i wyraźnie podobne do kwantowych zjawiska.


Kilka miesięcy później, zdając sobie sprawę z ogromu tego, co odkrył, Dragan zapisał te myśli i obliczenia na papierze
i przesłał pracę do czasopisma naukowego. Ale rękopis został dwukrotnie odrzucony.
Byłem tym całkowicie rozczarowany - mówi. Pomyślałem tylko: Nie będę się więcej przejmować, zostawię to za sobą.


Dragan porzucił swoje rozczarowanie i szczęśliwie pracował w gałęzi obliczeń kwantowych zwanej relatywistyczną informacją kwantową.
Następnie, w 2010 roku, otrzymał e-mail od Artura Ekerta, w którym od razu powrócił do rozważań na temat względności i mechaniki kwantowej.
Ekert był i jest wiodącą postacią w dziedzinie informacji kwantowej i pionierem kryptografii kwantowej,
który ma podwójne obywatelstwo polsko-brytyjskie i posiada podwójne profesury na University of Oxford i National University of Singapore.
W e-mailu zaproszono Dragana do Singapuru w celu omówienia powiązań między ich badaniami.

Dragan i Ekert twierdzą, że ci krytycy mijają się z celem. Nie mówimy, że istnieją obiekty, które poruszają się szybciej niż światło;
może być, ale to nie wchodzi w nasze argumenty - mówi Ekert. Mówimy o tym, że można spojrzeć na świat z perspektywy przekraczającej prędkość światła.

Z tego szybszego od światła punktu obserwacyjnego możesz zmieniać kolejność przyczyny i skutku.
Jest to kluczowy wynik, ponieważ podstawowa fizyka musi pozostać taka sama, niezależnie od tego,
czy obserwujesz wydarzenia rozwijające się powyżej, czy poniżej kosmicznego ograniczenia prędkości.
A jeśli to prawda, para argumentuje, że kolejność wydarzeń nie odgrywa już fundamentalnej roli w teorii.

Dragan mówi, że wszystko to oznacza, że nie ma żadnych paradoksów, na które można by odpowiedzieć.
Jeśli przyjrzysz się temu uważnie, zauważysz, że zmieniają się zasady przyczynowości.
Ale nie są całkowicie zniszczone, są modyfikowane dokładnie tak, jak mówi nam teoria kwantowa .


Zarówno Dragan, jak i Ekert przyznają, że artykuł jest daleki od końca historii i nie wiedzą,
czy będą w stanie naprawdę wyprowadzić teorię kwantową ze szczególnej teorii względności.
Ale jeśli to możliwe, zmieni to sposób, w jaki naukowcy podchodzą do godzenia wielkiego brata szczególnej teorii względności,
ogólnej teorii względności, z mechaniką kwantową.'

www.wired.(*)ntum-theory-speed-light-dragan

>www.wired.(*)ntum-theory-speed-light-dragan

To jest chyba zwyczajna klasyka.
Oni podają tam wzory znane od wieków w teorii fal.

Przykładowo: gamma = 1/sqrt(1-v^2/c^2); dla v < c,

natomiast dla c < v, np. w akustyce, od razu mamy:
sqrt(v^2/c^2 - 1), znaczy to się odwraca, pozwalając wyliczyć pierwiastek skutecznie.

Dalej: w klasyce nie ma limitu dla względnych prędkości c,
lecz tam figurowało zawsze 2c, jako zwyczajna różnica przeciwnych: c - -c = 2c,
co obecnie nazywają fantastycznie: closing speed.

Zatem nie ma nic nadzwyczajnego obserwować zjawika z perspektywy obserwatora,
poruszającego się szybciej od tego nieprzekraczalnego c = 3e8 m/s.

>>www.wired.(*)ntum-theory-speed-light-dragan
>To jest chyba zwyczajna klasyka.
>Oni podają tam wzory znane od wieków w teorii fal.
>Przykładowo: gamma = 1/sqrt(1-v^2/c^2); dla v < c,
>natomiast dla c < v, np. w akustyce, od razu mamy:
>sqrt(v^2/c^2 - 1), znaczy to się odwraca, pozwalając wyliczyć pierwiastek skutecznie.
>Dalej: w klasyce nie ma limitu dla względnych prędkości c,
>lecz tam figurowało zawsze 2c, jako zwyczajna różnica przeciwnych: c - -c = 2c,
>co obecnie nazywają fantastycznie: closing speed.
>Zatem nie ma nic nadzwyczajnego obserwować zjawika z perspektywy obserwatora,
>poruszającego się szybciej od tego nieprzekraczalnego c = 3e8 m/s.
>

Nie kolego. Nie trolluj tą pseudo-wiedzą bez sensu i bez podstaw bo zgłoszę Agnosowi.

>Nie kolego. Nie trolluj tą pseudo-wiedzą bez sensu i bez podstaw bo zgłoszę Agnosowi.

O! Kolejny mistrz improwizacji.

Opisz facet ten hit konkretnie - co tam takiego nowego wymyślili, odkryli,
na czym polega ta rewelacyjność, nowość, itd.

Trzy czasy to my od wieków mamy: przeszły, teraźniejszy...
na nawet 12 w niektórych językach: zaprzeszły, nadprzyszły, ciągły.. ciężki i szarpany.

Może 13-ty odkryli, to było faktycznie coś nowego!

A może wrzucasz tu jakieś przypadkowe publikacje, rewelacje,
których sam nie czytałeś, i nie masz bladego pojęcia o czym mowa - zgadłem?

>>www.wired.(*)ntum-theory-speed-light-dragan
>To jest chyba zwyczajna klasyka.
>Oni podają tam wzory znane od wieków w teorii fal.
>Przykładowo: gamma = 1/sqrt(1-v^2/c^2); dla v < c,
>natomiast dla c < v, np. w akustyce, od razu mamy:
>sqrt(v^2/c^2 - 1), znaczy to się odwraca, pozwalając wyliczyć pierwiastek skutecznie.
>Dalej: w klasyce nie ma limitu dla względnych prędkości c,
>lecz tam figurowało zawsze 2c, jako zwyczajna różnica przeciwnych: c - -c = 2c,
>co obecnie nazywają fantastycznie: closing speed.
>Zatem nie ma nic nadzwyczajnego obserwować zjawika z perspektywy obserwatora,
>poruszającego się szybciej od tego nieprzekraczalnego c = 3e8 m/s.
>
W wiki:
W przypadku sferycznej fali stojącej, stopień skrócenia zmniejsza się o czynnik {\displaystyle {\sqrt {1-\beta ^{2}}},}{\displaystyle {\sqrt {1-\beta ^{2}}},} co kasuje skrócenie poprzeczne i zmniejsza skrócenie podłużne do tożsamego ze wzorem Lorentza. Pod wpływem efektu Dopplera w układzie sferycznych fal stojących pojawia się również zjawisko spadku częstotliwości o czynnik Lorentza. Zjawiska te są w nurcie falowej budowy materii traktowane jako fizyczne (mechaniczne) wyjaśnienie zjawisk relatywistycznych[9][10][11] [12][13].

Jak rozumiem fale sferyczne materialne zachowuja sie tak samo jak fale elektromegnetyczne? Czy więc nie wyatępuje tu prosta analogia - i wszystko jest jednak z tego eteru?