Według J.Benthama 1748-1832 przyjemność można zmierzyć, przez zebranie wielu czynników. np subiektywnej intensywności, czasu trwania. Ogólnie proponuje on życie, które można by nazwać oddaniu się monotonnemu hedonizmowi. Jest ono dobre co najwyżej dla świń. A przecież z pewnością
" lepiej być niezadowolonym Sokratesem niż zadowoloną świnią.".
Krytykę tę można podważyć , gdyż zawiera sugestie jakoby ludzie nie byli lepsi od świń. Wynika bowiem z niego ,że naszymi jedynymi przyjemnościami są te o charakterze czysto zwierzęcym. Jeśli tak się wydaje to koniecznie trzeba wspomnieć te o optymistyczniejszej stronie ludzkiej natury, a są nimi; przyjaźń, sztuka, bohaterskie czyny, muzyka, filozoficzne rozmowy, poznawanie przyrody, świata itd. Wszystko to sprawia nam przyjemność. Ambicję Benthama by stworzyć rachunek szczęścia , czyli naukową metodę mierzenia tego , co staje się istotne w podejmowaniu decyzji odziedziczyła ekonomia. Jednakże przyjemność z natury nie jest już wymierna, jej subiektywna intensywność wydaje się nieporównywalna nawet u jednej jednostki nie uwzględniając wielu ludzi i różne czasy. W każdym bądź razie Bentham obstaje za tym , iż życie w którym pragnienia są nieustannie zaspokajane może być lepsze od innego życia ( np w którym tak się nie dzieje). Co jednak gdy są one tandetne, podsycane przez fałszywe obietnice, wzbudzane przez próżność, zadufanie w sobie? Czy lepsze jej zaspokajanie swych zachcianek wywołane np; obawami, fantazjami?
Innym jest rozumowanie Arystotelesa. Dla niego nawet długi ciąg przyjemności wewnętrznych nie może w żaden sposób stanowić prawdziwego szczęścia ( eudajmonii). "Wewnętrzne doznania" mógłby mieć także ktoś kto żyje w świecie złudzeń. Jego szczęście polegałoby na braku świadomości tego, czy jego pragnienie w ogóle zostaje spełnione. Tutaj jakiś mężczyzna zdradza kobietę, ale ona o tym nie wie; jej dzieci nie zdają egzaminów, ale ona słyszy, że im się udało; wierzy że inni ją podziwiają, ale oni śmieją się z niej za plecami. Z radością w sercu oczekuje raju ( zgodnie z zasadami wiary chrześcijańskiej) - ale nie ma żadnego raju.
Teraz stanowiska zasadnicze:

Bentcham utrzymuje, że taka umierająca kobieta odchodzi jako szczęśliwa.

Arystoteles przeciwnie ; uważa , że taka osoba nie umarłaby szczęśliwa Takie życie nie jest godne pożądania i podziwu oraz nie pragniemy go dla siebie.

Wskaż i uzasadnij kto ma rację?
Czy kobieta umiera jako szczęśliwa , czy umiera jako nieszczęśliwa?