Najpewniej już tego roku obchodzić będziemy nowe święto państwowe - to jest święto chrztu Polski. Jakkolwiek znaczenie tego święta nie będzie aż tak duże jak się z początku wydawało -nie będzie to bowiem dzień wolny od pracy - tym niemniej jednak warto parę słów skrobnąć na jego temat.
Kwestia chrztu Polski wywoływała zawsze sporo emocji - ze względu na instrumentalne jej traktowanie i wykorzystywanie w doraźnych celach propagandowo - politycznych. Mnie w szkole uczono, iż chrzest przyjęliśmy od Czechów. Obecnie teza ta została już chyba zarzucona. I dobrze, bo była nieprawdziwa, przy czym podejrzewam, iż zarzucenie tej koncepcji wyniknęło bardziej z naszego poczucia wyższości względem Czechów niż pragnienia przywrócenia prawdy. Prawda zaś jest taka, iż dzieło chrztu Polski wzięli na swoje barki Niemcy - gdyż tylko oni w ówczesnym okresie dysponowali odpowiednim "zapleczem logistycznym" do przeprowadzenia takiego ambitnego przedsięwzięcia. Fakt ów - ustalony już dawno przez historyków - nadal z pewnymi problemami przebija się do powszechnej świadomości i jest akceptowany z sui generis zażenowaniem - ze względu na niemiłe doświadczenia w relacjach z Niemcami w okresie najnowszym oraz brakiem wiedzy wśród szerokiej populacji na temat konceptów krótkiego i długiego trwania historycznego.
Zainteresowanych - jakże złożonym problemem - chrztu Polski odsyłam do tekstu w Wikipedii, wcale dobrze opracowanego, zapodając poniżej najbardziej adekwatne jego fragmenty odnoszące się do wiodącego aspektu tego wątku.

"Jedna z podstawowych kontrowersji dotyczyła w literaturze historycznej kwestii, czy chrześcijaństwo przyszło do Polski z Czech, czy też z Niemiec. Władysław Abraham wskazał w 1890 roku na Niemcy i tamtejszy Kościół jako czynniki zdolne do przeprowadzenia szeroko zaplanowanej akcji misyjnej. Jego zdaniem misję polską zorganizował klasztor w Fuldzie. Jednak zarówno w okresie międzywojennym, jak i po II wojnie światowej, większość badaczy wyraźnie akcentowała, wbrew stanowisku Abrahama, że Mieszko sięgnął do Czech, aby nie łączyć się z Kościołem w Niemczech. W okresie PRL władze państwowe i kościelne popierały tezę, że chrzest przyjęto z Czech, aby politycznie nie uzależniać się od Niemiec. Ten właśnie motyw, przydawany Mieszkowi, stał się jednym z najgłębiej zakorzenionych twierdzeń w polskiej kulturze, historiografii naukowej oraz pracach popularyzatorskich i podręcznikach szkolnych.
Jak wykazały badania Łowmiańskiego i Labudy, Czechy nie były zdolne w X wieku do przeprowadzenia szerszej akcji misyjnej, gdyż Kościół czeski znajdował się dopiero we wczesnej fazie organizacji. Z Czech nie mógł do Polski przybyć żaden biskup, gdyż pierwsze biskupstwa powstały tam dopiero około 973/974 roku. Niewielka grupa duchownych czeskich, przybyłych z Dobrawą, zapewne obsługiwała księżną, ale nie była przygotowana do misji na tak dużą skalę, jak chrzest władcy, jego otoczenia, a w perspektywie całej ludności. Gerard Labuda dowodził, że większość przybyłych do Wielkopolski duchownych było Niemcami, najprawdopodobniej misjonarzami z Bawarii, którzy działali za zgodą i z poparciem cesarza Ottona I. Teza ta jest współcześnie uważana za najbardziej prawdopodobną.
Według Gerarda Labudy: Za pośrednictwem czeskim uzyskał Mieszko sukkurs z klasztorów i kościołów południowo-niemieckich. Niezależnie od tego na północ daleką spieszyli też wysłannicy papiescy z Włoch i Lombardii. Z klasztorów niemieckich w grę wchodzą tu przede wszystkim te same, które przedtem działały w Czechach, a więc Ratyzbona, następnie Fulda, a może też inne klasztory bawarskie, jak Nieder Altaich i Tegernsee. Zakonnicy tamtejsi i duchowieństwo, stykając się codziennie z żywiołem słowiańskim, zamieszkującym wówczas jeszcze dość gęsto południowe Niemcy, znali prawdopodobnie niezgorzej języki słowiańskie".

pl.wikipedia.org/wiki/Chrzest_Polski