Znalazłem ciekawy artykuł.

Marian Szeja pochodził z Siemianowic Śląskich, ale sport zaczął uprawiać w Unii Kędzierzyn-Koźle. W meczu seniorów zadebiutował już jako 14-latek. W 1961 r. za 10 tys. zł przeszedł do trzecioligowego Thoreza Wałbrzych, który później zmienił nazwę na Zagłębie.
Miał przydomek „Czarna Pantera", bo grywał w czarnym swetrze. Był niezwykle zwinny i miał świetny refleks. W 1965 r. grającego wtedy zaledwie w II lidze bramkarza powołał do reprezentacji jej ówczesny trener Ryszard Koncewicz. Szeja zadebiutował w 24 października w Szczecinie w wygranym 7:0 meczu z Finlandią w eliminacjach do mistrzostw świata. Wydawało się, że stanie się pewnym punktem drużyny narodowej, gdyż i w następnych meczach spisywał się świetnie. Wybornie interweniował w zremisowanym 1:1 spotkaniu z Anglią w Liverpoolu. Wprawdzie na Stadionie Śląskim przegraliśmy potem z Anglikami 0:1, ale Szeja był bohaterem meczu z drużyną, która kilka tygodni później zdobyła mistrzostwo świata.
Nieco wcześniej reprezentacja poleciała na tournée po Ameryce Południowej, gdzie na słynnej Maracanie w obecności 200 tys. widzów zagrała z Brazylią. Wprawdzie przegrała 1:2, ale dziennikarze byli pod wrażeniem gry Szei, podkreślali, że nie zdołał go pokonać nawet Pelé.
Gdy w 1970 r. selekcjonerem reprezentacji został Kazimierz Górski, wydawało się, że Szeja nadal będzie bronił w kadrze narodowej. Wprawdzie Górski początkowo postawił na młodego, nieco szalonego Jana Tomaszewskiego, ale gdy w 1972 r. w debiucie na Stadionie Dziesięciolecia ten zagrał fatalnie i przegraliśmy 1:3 z Niemcami w eliminacjach do mistrzostw Europy, trener znów sięgnął po Szeję. A on w rewanżu z Niemcami zagrał genialnie. W Hamburgu Polska zremisowała 0:0, a bramkarz z Wałbrzycha interweniował w niewiarygodnych sytuacjach, m.in. obronił strzał z kilku metrów legendarnego Gerda Müllera i potężne uderzenie Franza Beckenbauera. Jednak nie przekonał do siebie Górskiego. Pojechał wprawdzie na igrzyska do Monachium, ale nie grał w podstawowym składzie, selekcjoner postawił na Huberta Kostkę. Szeja był rezerwowym i na boisku nie pojawił się ani razu. Polska w Monachium po wygranym 2:1 finale z Węgrami wywalczyła złoto.
Szeja miał żal do Górskiego. Po latach w wywiadzie dla portalu Weszlo.com twierdził, że część piłkarzy niezadowolona z gry Kostki próbowała wymóc na trenerze, by znów postawił na niego. „I w półfinale z Ruskimi, to na 100 procent miałem grać. Był tam z nami prezes PZPN Nowosielski i jak jechaliśmy w dzień meczu razem windą, to mówił: – I co, Maryś, dobrze się czujesz? Będziesz grał. (...) Więc byłem już przekonany, że wyjdę na boisko" – opowiadał. Jednak z reprezentacją ZSRR znów zagrał Kostka, a wersji o buncie zawodników nikt później nie potwierdził.
Szeja opowiedział też wówczas, co działo się w szatni po finale. Sprawa dotyczyła złotych medali, których Polacy otrzymali tylko 12, bo tylu piłkarzy wystąpiło w finale – na podium stanęła podstawowa jedenastka oraz Ryszard Szymczak, który zmienił Kazimierza Deynę. Według Szei Szymczak nie cieszył się medalem zbyt długo, stracił go już w szatni. Górski miał mu kazać zdjąć go z szyi i oddać Antoniemu Szymanowskiemu, który wystąpił we wszystkich meczach turnieju oprócz finału. Z Węgrami nie zagrał, ponieważ w półfinale złamał nogę.
Oprócz Szymczaka z Monachium bez medali wyjechali jeszcze Andrzej Jarosik, Kazimierz Kmiecik, Grzegorz Lato, Joachim Marx i Szeja. Dodatkowe krążki dla piłkarzy można było w Monachium dokupić u organizatorów za 140 marek jeden, ale działacze PZPN podobno pożałowali pieniędzy. Dopiero po kilku latach w Polsce dorobiono je i wręczono pozostałym olimpijczykom. Szeja pracował już wówczas we Francji, odebrał swój medal dopiero w 2007 r. przed meczem Polska – Belgia w Chorzowie. Kiedy na początku lat 90. rozmawiałem z Szeją, wciąż tkwiła w nim zadra. – Nigdy nie byłem w stanie zrozumieć, dlaczego trener Górski odstawił mnie od gry. Wcześniej w żadnym meczu go nie zawiodłem, a mimo to piłkarsko mi nie zaufał i stawiał na Kostkę, a potem na Tomaszewskiego – opowiadał.
Rok po igrzyskach w polskiej bramce stał już Tomaszewski. Szeja w eliminacjach do mistrzostw świata w meczach z Walią na wyjeździe oraz z Anglią w Chorzowie był rezerwowym. Latem 1973 r. podczas tournée po Ameryce Północnej zagrał ostatni raz w koszulce z orłem na piersi – w meczu z USA zmienił po przerwie Tomaszewskiego. W sumie bronił polskich barw w 15 spotkaniach.
Kiedy w 1974 r. Polska była rewelacją mistrzostw świata w Niemczech, gdzie wywalczyła trzecie miejsce, Szeja grał już we Francji – najpierw w FC Metz, a potem w AJ Auxerre, gdzie stał się legendą i przecierał szlak innym polskim piłkarzom, takim jak: Andrzej Szarmach, Józef Klose (ojciec Miroslava, reprezentanta Niemiec), Paweł Janas, Waldemar Matysik czy Ireneusz Jeleń.
Później szkolił we Francji swoich następców, a kiedy wrócił do kraju, pracował jako taksówkarz. Zmarł w Wałbrzychu w 2015 r. w wieku 73 lat.

wyborcza.p(*)uer.html#S.MT-K.C-B.2-L.1.duzy