Z powodów o których traktuje wątek zatytułowany : „Kto i dlaczego obrzezał Amerykę” (www.racjonalista.pl/forum.php/s,756761) – w USA są dziesiątki milionów mężczyzn, którzy zostali w okresie niemowlęctwa pozbawieni napletków. W związku z powyższym jest też bardzo duża liczba mężczyzn – liczy się co najmniej w setkach tysięcy – którzy są, z różnorakich względów zainteresowani rekonstrukcją napletka. Najważniejszy to wzgląd zdrowotno – seksualny ( przy niezbyt precyzyjnie wykonanej operacji obcięcia napletka – penis w stanie wzwodu boleśnie naciąga pozostałą na nim skórę) oraz kulturowo – psychologiczny czyli – chęć odzyskania kompletności ciała, które zostało „zdekompletowane” bez zgody jego właściciela oraz uzyskania satysfakcji rekompensującej przynajmniej częściowo traumę wywołaną gwałtem na ciele w okresie niemowlęctwa. Są dwie podstawowe metody rekonstrukcji jak wyżej. Pierwsza, znana od starożytności, polega na naciąganiu pozostałego fałdu skórnego na końcówkę penisa, druga, to zabieg operacyjny, polegający na przeszczepieniu do końcówki penisa płata skóry z worka mosznowego.
W czasie okupacji, polski chirurg Feliks Kanabus, członek Ak, zaangażowany w pomoc niesioną Żydom, opracował metodę przeszczepu jak wyżej i dokonał co najmniej kilkudziesięciu udanych operacji jak wyżej. Robił to – oczywiście – w celu zakamuflowania żydowskiej tożsamości osób, które poddawały się zabiegowi. Warto przy okazji nadmienić, iż dokonywał także – ze względów jak wyżej – operacji plastycznych zmieniających charakterystyczny semicki kształt nosa, poddającego się zabiegowi.
Wracając do dzisiejszych USA, wypada tylko stwierdzić, iż skoro jest popyt, to jest także podaż – czyli są chirurdzy, którzy nieświadomie lub świadomie stosują metodę analogiczną do tej opracowanej przez Polaka, – rekonstruując napletki amerykańskich mężczyzn.
O tym jakie mogły być konsekwencje zabiegu rekonstrukcji napletka w czasie okupacji, traktuje fragment z książki pt. "Złote serca czy złote żniwa", który tutaj dla zainteresowanych zamieszczam. Warto w nim zwrócić uwagę nie tylko na pikantne – natury erotyczno – seksualnej - okoliczności z nimi związane – ale także, przede wszystkim, na fakt, iż Żyd który poddał się takiemu zabiegowi był „na przechowniu” i był wspomagany przez środowisko „enszetowskie” – które bardzo często ex definitione jest traktowane jako to środowisko, które w czasie okupacji Żydów wydawało Niemcom lub ich mordowało.

""Ze strony warszawskich NSZ pomoc otrzymywał także Feliks Pisarewski - Parry (Żyd). Jesienią 1942 roku został uwolniony z Pawiaka przez oddział dywersyjny NSZ Okręgu Warszawa - miasto kpt. Piotra Zacharewicza i wszedł w skład tej grupy. Parry brał udział w akcjach oddziału, wyrabianiu fałszywych dokumentów oraz planowaniu odbicia więźniów z Pawiaka. Dzięki NSZ-owskim kontaktom, został on skierowany na zabieg doszycia napletka. Z tym zabiegiem łączyło się zabawne wydarzenie.

"Nazajutrz (po zabiegu) umówione pukanie i asystentka...wfrunęła do pokoju. Trudno teraz inaczej opisać jej pojawienie się. Złote pukle włosów nad niebieskimi oczami, zaokrąglone obnażone ramiona, piersi zarysowujące się ostro pod batystową bluzką, a nogi jak marzenie! Wiośniana zjawa! Popatrzyła na mnie porozumiewawczo i niepokojącym altem Marleny Dietrich szepnęła: "wyjmiemy szwy". Ja zrozumiałem i przytaknąłem ale mój głupi przyjaciel..nie. Gdy lakierowane długie palce odpakowywały pacjenta z zimnych okładów, biedny wierny druh nie zdzierżył. Szwy pękły. Asystentka początkowo speszona, a może raczej rozbawiona, szybko przykładała zimną wodę i lód. Po kilku dniach nowe szwy zakończyły ten smutny etap (F. Pisarewski - Parry "Orły i reszki", Warszawa 1984)

pl.wikipedia.org/wiki/Feliks_Kanabus