Wywiad z Polakiem mieszkającym w Katarze, właścicielem spółki, która rekrutuje pracowników do branży hotelarskiej.
Aby nie przekroczyć 6000 znaków zamieszczam wersję przeredagowaną i nieco skróconą

Praca w Katarze jest normowana, niezbyt ciężka i dobrze płatna. Sprowadza głównie Polaków, Ukraińców. 3 tysiące riali katarskich (3700 złotych), plus napiwki zwykle przekraczające wartość wynagrodzenia. Szef kuchni od jednego do kilku tysięcy dolarów, menedżer całego hotelu od kilku do kilkunastu tysięcy.
Kobiety w Katarze nie muszą chodzić w burkach, Powinny zasłaniać włosy i nogi, szczególnie powyżej kolan. Ale pole do żonglowania kolorami, dodatkami, biżuterią, makijażem jest szerokie. Mężczyźni dżinsy, koszula, marynarka, lecz większość wybiera tradycyjne stroje. Bo to się wiąże z dumą.
W przestrzeni publicznej krzyża nie uświadczysz, ale krzyżyk wiszący na szyi nie drażni.
Ceny podstawowych produktów są na poziomie polskim, a teraz, przy europejskiej inflacji, nawet niższe. Z tym że ekonomia Kataru jest dwusektorowa. Świat bogaczy, czyli tych 300 tysięcy, oni kupują wyłącznie w sklepach luksusowych. Platynowe lub srebrne rolexy - nie złote, bo katarscy mężczyźni złota nie noszą, ono jest dla kobiet. Ubrania od Armaniego, torebki od Louis Vuittona. Samochody od porsche i mercedesa wzwyż, dla rodziny land cruiser, przy czym te luksusowe marki są w Katarze tańsze niż w Polsce. Obywatel nie płaci podatków, żadnych rachunków za prąd, gaz albo wywóz śmieci - to gwarantuje rząd. A jak zabraknie pieniędzy - dostaniesz jeszcze dotację.
Gastarbeiterzy mają swoje sklepy, zwykle należące także do ekspatów - tanie.
Są kina z amerykańskimi i europejskimi filmami; chodzą rodziny lub grupy młodzieży: koleżanki osobno, koledzy w męskim gronie. Jeżeli wejdą do kina chłopak i dziewczyna, to można się domyślić, że raczej są małżeństwem. Choć nikt tego nie kontroluje administracyjnie.
Publicznie nie piją w ogóle. Jest jednak w stolicy kilkadziesiąt hoteli z restauracjami mającymi licencje na wyszynk. Do tego jeden jedyny sklep, gdzie można się zarejestrować jako rezydent, czyli osoba z zagranicy mająca w Katarze pracę. Odbiera się tam butelkę zawiniętą w papier. Z okazji mundialu władze zrobiły wyjątek: alkohol będzie dostępny w tak zwanych strefach kibica - najczęściej wielkich namiotach. Będą też inne namioty - izby wytrzeźwień. Jak ktoś będzie pijany i głośny, to go tam zawiozą i wypuszczą dopiero, gdy wydmucha zero. Dawanie w szyję w niewyszukanej knajpie 10 dolarów za piwo. W sklepie karton piwa europejskiej marki - 24 małe puszki - kosztuje 300 złotych.
Partii politycznych w Katarze nie ma, rządu nie wyłania parlament, tylko emir - wedle własnego uznania. Więc jeśli mowa o jakichś dysydentach, to mamy wyłącznie tarcia pomiędzy rodami. Kilkanaście większych, z rządzącym klanem Al-Sanich, i kilkaset mniejszych, które konkurują choćby o dopłaty. A państwo je szczodrze daje, by wszystkich ugłaskać. Tak się tutaj rządzi - dzieli i rozdaje.
Religią państwową jest wahabizm. Art. 57 katarskiej konstytucji głosi: "Przestrzeganie [zasad] moralności, tradycji narodowych i ustalonych zwyczajów jest obowiązkiem wszystkich, którzy mieszkają w Katarze lub wjeżdżają na jego terytorium".
Zabroniony jest przywóz alkoholu (także kupionego w sklepie bezcłowym), wieprzowiny, narkotyków i pornografii. W teorii za obrót narkotykami grozi kara śmierci. W praktyce Katar jej nie wykonuje. Osoby przyłapane z narkotykami zwykle karze się grzywną (nawet 200 tysięcy riali, czyli ćwierć miliona złotych) lub wtrąca za kraty (do 10 lat).
Za pojawienie się pijanym w miejscu publicznym grozi grzywna (3 tysiące riali, czyli prawie 4 tysiące złotych), chłosta albo sześć miesięcy więzienia. Według Amnesty International od 2012 r. wychłostano za alkohol co najmniej kilkudziesięciu cudzoziemców. Wymiar kary: od 40 do 100 batów. Przeszkolony policjant bije w pupę (czasem po uprzednim ochronnym zabandażowaniu okolicy nerek) długą na 1,2 metra i grubą na przeszło centymetr elastyczną rózgą zrobioną z naturalnej gałęzi, którą przed chłostą moczy, aby uniknąć skaleczenia karanego drzazgami. Często jednak skóra i tak pęka pod uderzeniami, przez co wychłostani noszą trwałe blizny.
Za świadczenie usług seksualnych, podżeganie do prostytucji i czerpanie z niej korzyści (stręczycielstwo) można dostać rok więzienia, w najlepszym wypadku grzywnę 5000 riali. Akty seksualne między mężczyznami (katarskie prawo nic nie mówi o podobnej relacji między kobietami) zagrożone są - w zależności od ich rodzaju - grzywną od 5 tysięcy wzwyż i pozbawieniem wolności do lat siedmiu.
Maksymalny wymiar kary za cudzołóstwo jest taki sam jak za homoseksualizm - siedem lat. W Katarze nie wolno też uprawiać seksu pozamałżeńskiego, pary nie mogą nawet wspólnie nocować, o ile nie są po ślubie. Z tego powodu na mundialu nie zobaczymy m.in. partnerek duńskich piłkarzy: tamtejsza federacja przerwała wieloletnią tradycję, zgodnie z którą i żony, i dziewczyny zawodników były zapraszane na mistrzostwa świata, a koszty pokrywał związek piłki nożnej.
Kobieta, która zgłasza gwałt, winna poślubić gwałciciela, aby "zmazać winę" obojga. W przeciwnym razie grozi jej do siedmiu lat za cudzołożenie. W czerwcu ub.r. pracująca przy organizacji mundialu Meksykanka Paola Sedas zgłosiła zgwałcenie i wskazała napastnika - również gastarbeitera. Przed sądem szariackim, gdzie zgodnie z procedurą karną zeznanie kobiety ma połowę wartości zeznania mężczyzny, agresor wytłumaczył napaść romantycznym porywem i zadeklarował gotowość ożenku. Przydzielony adwokat doradził poszkodowanej wyrażenie zgody. Gdy odmówiła, skazano ja na sto batów i siedem lat więzienia, ale ostatecznie - chcąc uniknąć skandalu - Katarczycy pozwolili jej wyjechać.

wyborcza.p(*)esz-rolexa-to-platynowego.html

---

Ostatni wychodzący z samolotu nasz piłkarz powiedział do pilota:
- Nie wyłączaj silnika...