Wydawałoby się, że granice kompromisu między świeckim państwem a Kościołem w kwestiach związanych z obecnością religii katolickiej w polskiej szkole są w miarę trwale wyznaczone, i - choć nie w pełni zadowalające dla obu stron, a więc i zwolenników świeckości publicznego szkolnictwa, i środowisk kościelnych - dobrze odpowiadają warunkom bezkonfliktowej kohabitacji.
   Warunki tego kompromisu są dobrze znane. Kościół m.in. może prowadzić lekcje religii w szkołach, katecheci opłacani są ze środków państwowych na takich samych zasadach jak inni nauczyciele i mają podobne prawa do awansu zawodowego, nadzór pedagogiczny nad nauczycielami religii sprawują odpowiednie instytucje kościelne, które decydują również o kształcie programu nauczania i podręczników do przedmiotu; ocena z religii obecna jest na świadectwie szkolnym, itp. Z drugiej strony - lekcje religii nie są obowiązkowe, katecheci nie mogą być wychowawcami klas, a organizacja rekolekcji pozostaje w wyłącznej gestii proboszcza.
   Warto wprawdzie zauważyć, że sytuacja przedstawicieli mniejszości religijnych i światopoglądowych w szkole, a chodzi tu zarówno o uczniów, jak nauczycieli, i tak jest na tle uprzywilejowanej katolickiej większości znacznie gorsza, biorąc choćby pod uwagę wszechobecność krzyża czy utrudniony dostęp do lekcji etyki, trudno jednak było się spodziewać, że ze strony Kościoła padać będą kolejne żądania. W wielu przypadkach współpraca szkoły i Kościoła na poziomie społeczności lokalnych jest przecież o wiele bliższa, niż przewidują to przepisy prawa. W związku z tym wydawałoby się, że Kościół zaspokoił już swoje apatyty. Jest to jednak wrażenie mylne, a jak bardzo mylne, dają pojęcie ostatnie wystąpienia przewodniczącego Komisji Episkopatu ds. Wychowania.
   Sztandar, pod jakim rozgrywa się ta kolejna krucjata Kościoła przeciw świeckiemu państwu, nosi miano "nowej ewangelizacji". Samo hasło nie jest do końca typowym produktem kościelnej nowomowy, ponieważ tym razem idzie za nim nowa filozofia działania, skrywająca jednakże stare pretensje i roszczenia realizowane za pomocą bardziej współczesnych i bardziej agresywnych środków. Rodzina, społeczność lokalna, a w niej również szkoła, odgrywają w filozofii "nowej ewangelizacji" rolę kluczową, a mniejszości religijne i światopoglądowe (w kościelnej nomenklaturze mowa jest raczej o osobach "poszukujących" lub "niewierzących") mają się stać jedną z jej głównych grup docelowych.
   Z wypowiedzi biskupa Marka Mendyka, przewodniczącego Komisji Episkopatu Polski ds. Wychowania, przedstawionych w dniu 25 czerwca br. na 355. zebraniu plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Licheniu wynika, że Kościół szykuje nową ofensywę w celu zdobycia kolejnych dogodnych przyczółków w polskiej szkole.
Można się z niej m.in. dowiedzieć, że Kościół wywiera naciski na Ministerstwo Edukacji Narodowej w kwestiach:
   - umożliwienia zdawania matury z religii;
   - zobowiązania szkół do pomocy w organizacji rekolekcji
   - umożliwienia katechetom sprawowania wychowawstwa w klasach.
   Czy ministerstwo się ugnie?