Gdy będziecie wrzucali kiełbaski na grilla niech może przypomni się wam, że starożytni Rzymianie też lubili to co my: z grilla boczek (nazywali go petaso) podawany z figami, winem i pieprzem. Zajadali się też gorącymi wieprzowymi kiełbaskami z Lukanii (na południu Italii) obsypanymi ziołami i uwędzonymi w ostrym, aromatycznym dymie z ogniska. Z jakością było różnie - niektóre kiełbaski tylko nazwą różniły się od organicznych prezerwatyw wypchanych gałkami ocznymi i mielonymi wnętrznościami. Mógł to być jeden z powodów, dla których w IV wieku w miastach rzymskich zakazano produkcji kiełbas, uznając je za barbarzyńskie jadło nienadające się na chrześcijańskie stoły. Inny problem z kiełbasą wynikał z tego, że klient nigdy nie mógł być pewien, jaki organ ani nawet jakie zwierzę spożywa. Na długo przed tym, jak hot dogi opanowały amerykańskie stadiony, słynny ateński filozof Sokrates wyrażał podejrzenia, że zawartość kiełbaski jeszcze niedawno szczekała na podwórku.
A skoro już o tego typu klimatach mowa - Egipcjanie, którzy wędzenie wieprzowiny i przygotowywanie ciała do podróży w zaświaty określali tym samym słowem, raczyli się świnką od czasu do czasu, odkąd odkryli, że nawet w ich parnym klimacie wędzoną szynkę można przechowywać i spożywać przez cały rok. To, że ten naród doskonale znał się na konserwowaniu żywności, nie powinno nikogo dziwić, w końcu Egipcjanie przez wieki doskonalili sztukę mumifikacji.

---

W związku z obecnie panującą drożyzną bądźcie podejrzliwi jak Sokrates.