Boli?
Bo to szósty już z rzędu raz, że ją Panu wyborcy skopali...

No, dobra...
Jaja sobie robię.
Przecież wiem, że Prezes podskórnie cieszy się z przegranej, choć trudno powiedzieć, na ile to u niego świadome. Prezes, jego towarzysze partyjni i jego elektorat w istocie nie są stworzeni do wygrywania, o życiu na wolności nie mówiąc. By Mirosława Czecha przywołać:
Najtwardszy elektorat PiS nie zna innego opisu położenia własnego kraju niż stan permanentnego uciemiężenia przez jawnych i niejawnych wrogów. Cierpiącego za swoją wielkość, wierność Bogu, Honorowi i Ojczyźnie.
Nie zna i znać nie chce.
Dość wspomnieć, jak szaleńczo miotał się Prezes mając ongiś pełnię realnej władzy, a w końcu decydując się własny rząd obalić, byle odetchnąć od bólu zajmowania się rzeczywistymi sprawami. Teraz może dalej taplać się w bezpiecznym ciepełku Krzywdy i Prześladowania za Prawdę, Honor i Polskę. Jak to - najprostoduszniej na bosaka - napisał jakiś BERT na Frondzie (poniedziałek, 10 października 2011, 09:38): cierpienie Narodu Polskiego w najlepszym tego słowa wydaniu . Być zwyciężonym, a nie ulec, to zwycięstwo - rytualnym już aforyzmem poleciał Prezes po ogłoszeniu wyników. I takich właśnie Zwycięstw życzę mu Najserdeczniej, póki piekło nie zamarznie, nie odtaje i znów nie zamarznie .

Platforma. Jedno trzeba stwierdzić bezdyskusyjnie: Donald Tusk okazał się najwybitniejszym politykiem w historii III RP, o czym przekonuje obiektywny i jasny wskaźnik - jako jedyny zdołał swój rząd w wyborach obronić. Reelekcja udała się, co prawda, kiedyś Kwaśniewskiemu - ale prezydentowi jednak jest bez porównania łatwiej. Prezydent w Polsce może niewiele, więc i niewiele się od niego wymaga - w gruncie rzeczy starczy, by samolotów nie rozbijał. Premierowanie to jednak wyższa szkoła jazdy. Pewnie, że Tusk miał z górki, bo jakąś połowę wyborców napędził mu PiS, ale miał i pod górkę - Smoleńsk, powodzie, światowy kryzys - więc to w sumie na zero wychodzi.

SLD. Sprawdza się stara mądrość, że w demokracji stronnictwo polityczne winno jednak dbać o zachowanie jakiegoś minimum ideowości. Nawet z czysto już pragmatycznych powodów wypada w wyraźnie widoczny dla wyborców sposób różnić się od konkurencji. Cynizm, oportunizm i pieczeniarstwo SLD, tudzież pozwolenie na narzucenie sobie postsolidarnościowej opowieści o historii zemściło się w końcu, jak musiało - Palikot z łatwością, tanecznym krokiem, obszedł ich z lewej . Długie lata solidnie Sojusz na swoją klęskę pracował. Dobrze mu tak.

PSL. Swój do swego po swoje.

Ruch Palikota w końcu. Cóż tu gadać - brawo . Powiem tyle, że po raz pierwszy w życiu czuję się wreszcie reprezentowany w Sejmie.
Chociaż... jak to będzie, to życie pokaże, ale teraz nie pora się martwić na zapas.
Cokolwiek przyszłość przyniesie - Palikotowi udały się jak dotąd przynajmniej dwie rzeczy:
na pewno przesunął już "środek ciężkości" polityki w nowym Sejmie - to jedno;
drugie - ważniejsze i, mam nadzieję, trwałe - obalił Centralny Dogmat polskiej polityki że z proboszczem, biskupem, papieżem zadzierać, to, panie, politycznie nie opłaca się.
No, to właśnie zaczęło się opłacać .

W sumie wychodzi na to, że powody do zadowolenia mają dziś wszyscy, poza SLD.
No, i Kościołem Udręczonym, że odwołam się do Jarosława Makowskiego, szefa Instytutu Obywatelskiego, think tanku PO: W kościele kac po przegranej batalii prezydenckiej trwa. Wtedy po raz pierwszy na taką skalę zignorowano głos biskupów. Wygrał Komorowski. Potem zignorowano głos Kościoła w sprawie krzyża pod Pałacem Prezydenckim. Do trzech razy sztuka. Jeśli w tych wyborach wyborcze sugestie kościelne znów nie przełożą się na wygraną, politycy zaczną się zastanawiać, czy mają dalej liczyć się z Kościołem.

Amen .