>Yos
>Wiesz, nie chodzi mi o matematykę, ale o sprawiedliwość. O jej szczególne rozumienie, które mówi, że ten kto dostaje więcej od społeczeństwa, winien oddać więcej społeczeństwu, znacząco więcej, a nie liniowo więcej.
>Co dostaje przedsiębiorca od społeczeństwa? Drogi i takie tam, kwalifikacje pracowników, pracowników samych w sobie.
Dostaje? Chyba klienci ośrodków pomocy społecznej coś dostają. Za wszystko płacimy, nawet za jeżdżenie po drogach.

>Ciekawe, że zabieranie wszystkich zysków jest przez Ciebie akceptowalne, a płacenie wyższych podatków jest już nieakceptowalne. A Państwo przecież tylko chce potraktować was, przedsiębiorców, jak wy traktujecie pracowników. Zostawić tyle, żeby przyszli jutro do pracy.
-Zabieranie? O czym ty piszesz, Zarabianie! Po to firmę się zakłada. Nie jestem przedsiębiorcą, ale gdyby ich nie było gdzie bym pracował w PGR, kołchozie? Zapewne jakaś Rosa L. (Luxenburg niewątpliwie) byłaby tam kierownikiem lub co najmniej sekretarzem POP. Marksa się naczytałaś i innych leninowskich bzdetów i masz wypaczone pojęcie sprawiedliwości. A może to druga część seksmisji i tym razem kobietę odmrożono po 50 latach.

---

"Smutne to czasy gdy łatwiej rozbić atom niż pokonać przesąd" - Albert Einstein

Zgłosiłem tą wypowiedź do moderacji z powodu naruszenia §25 Regulaminu.

>Zgłosiłem tą wypowiedź do moderacji z powodu naruszenia §25 Regulaminu.
-Aha, jesteś facetem, wybacz,że ta Rosa mnie zmyliła.
-Tą wypowiedź? Chyba tę wypowiedź. Kilka poszło więc konkretnie o co chodzi, jakie zdanie, wyrażenie. Tu można swobodnie rozmawiać, paragrafami straszysz, może sądem jeszcze? Wyluzuj człowieku!

---

"Smutne to czasy gdy łatwiej rozbić atom niż pokonać przesąd" - Albert Einstein

>Zapewne jakaś Rosa L. (Luxenburg niewątpliwie) byłaby tam kierownikiem lub co najmniej sekretarzem POP. Marksa się naczytałaś i innych leninowskich bzdetów i masz wypaczone pojęcie sprawiedliwości. A może to druga część seksmisji i tym razem kobietę odmrożono po 50 latach.
Nie używaj w dyskusji argumentów ad personam.

---

Nie wiadomo, dlaczego wszyscy mówią do kotów "ty", choć jako żywo żaden kot nigdy z nikim nie pił bruderszaftu.

>nie chodzi mi o matematykę, ale o sprawiedliwość. O jej szczególne rozumienie
(podkr. moje)

I wszystko jasne.

>Bardzo często pada słowo kradzież, gdy mówimy o podwyższeniu podatku dla najbogatszych.
>Uważam, że coś jest nie tak.

Ja też. Gdy chodzi o opiekę medyczną, to każdy ma mieć zapewniony taki sam pakiet, gdy chodzi o edukację, to każdy ma mieć zapewniony taki sam dostęp, ale gdy chodzi o podatki, to już różni ludzie mają płacić różną ilość pieniędzy. Jeżeli mają płacić więcej za tyle samo, to czy to jest sprawiedliwość czy kradzież (=sprawiedliwość społeczna)?

>Załóżmy, że ktoś ma pieniądze na inwestycje i zdecyduje się na założenie firmy produkującej "coś". Ale sam nie potrafi zrobić tego "coś". Zatrudnia więc ludzi, którzy potrafią. Płaci im grosze w stosunku do tego, co otrzyma po sprzedaży lub, jeśli zysk jest niewielki na sztuce, to zatrudnia mnóstwo ludzi. Przypominam, sam nie stworzyłby nic, bo nie potrafi, lub nie byłby fizycznie w stanie wyprodukować takiej ilości. Wykorzystuje umiejętności i wiedzę innych, którym płaci ułamek tego, co sam zarobi.

To dlaczego Ci ludzie, którzy umieją to zrobić sami nie założą takiej firmy? Z tego co jest tutaj napisane, to bardzo dobrze poradziliby sobie bez pracodawcy i zarabiali znacznie większe pieniądze.

>Pytanie: dlaczego wtedy nie mówimy o kradzieży?

Jeżeli gdzieś się zatrudniam, to podpisuje DOBROWOLNIE umowę, która mówi za co dostaję określoną kwotę pieniędzy. Ta osoba PŁACI za moją pracę. Im więcej pracuję (godzinowo), tym więcej mam pieniędzy. Nie można mówić o kradzieży, jeżeli zgadzam sie na to, że wiem co robię i ilę za to dostanę pieniędzy.

>Przeciwnie mamy być wdzięczni za pracę. A czy ta osoba nie powinna być NAM wdzięczna, że mogła coś wyprodukować i zarobić pieniądze? Dzięki nam.

I właśnie wdzięczność TEJ osoby wyraża się w pieniądzach, czyli pensji.

>Moim zdaniem nałożenie podatku przez państwo jest w tej sytuacji pilnowaniem interesu społecznego.

Co rozumiesz przez "interes społeczny"?

>To dlaczego Ci ludzie, którzy umieją to zrobić sami nie założą takiej firmy? Z tego co jest tutaj napisane, to bardzo dobrze poradziliby sobie bez pracodawcy i zarabiali znacznie większe pieniądze.<

Właśnie o to chodzi, że nie poradziliby sobie bez pracodawcy, a pracodawca bez nich. To jest wzajemna zależność. Ale podział zysków z tej zależności jest nierównomierny. Na chwile obecną on musi taki być, bo ludzkość nie wymyśliła nic lepszego, ale można próbować coś z tym robić.
Czy mamy rozłożyć ręce i powiedzieć: "nie da się"? To jak to, w kosmos mogliśmy polecieć, a tu nic się nie da zrobić?

>>To dlaczego Ci ludzie, którzy umieją to zrobić sami nie założą takiej firmy? Z tego co jest tutaj napisane, to bardzo dobrze poradziliby sobie bez pracodawcy i zarabiali znacznie większe pieniądze.
>Właśnie o to chodzi, że nie poradziliby sobie bez pracodawcy, a pracodawca bez nich. To jest wzajemna zależność. Ale podział zysków z tej zależności jest nierównomierny.

Ludzie mają różne umiejętności, za umiejętności rzadsze i potrzebne płaci się więcej niż za częstsze, ale również potrzebne. To nie komunizm, że każdy będzie dostawał tyle samo za godzinę pracy.

>Na chwile obecną on musi taki być, bo ludzkość nie wymyśliła nic lepszego, ale można próbować coś z tym robić.

Musi się tylko umrzeć, wszystko inne jest do negocjacji.

> To nie komunizm, że każdy będzie dostawał tyle samo za godzinę pracy.<
To troszkę histeryczny argument.
Nie wiem jak w komunizmie, ale w PRL ludzie nie dostawali tyle samo za godzinę pracy.
To śmieszne. Tak jak powtarzany do znudzenia argument o jednakowych żołądkach.
Oczywiście, że wynagrodzenie musi być różne, zależnie od wiedzy, umiejętności, wkładu pracy i talentu.
Nie operujmy banałami.

>> To nie komunizm, że każdy będzie dostawał tyle samo za godzinę pracy.
>To troszkę histeryczny argument.

Ale to nie ja narzekam na to, że ludzie nie zarabiają takich samych pieniędzy.

>Oczywiście, że wynagrodzenie musi być różne, zależnie od wiedzy, umiejętności, wkładu pracy i talentu.

Najpierw nie pasuje to, że jedni zarabiają więcej a inni mniej, a teraz to jest oczywiste?

> Ale podział zysków z tej zależności jest nierównomierny.

Jest nierównomierny bo każdy zarabia tyle ile warta jest jego praca.

>> Ale podział zysków z tej zależności jest nierównomierny.
>Jest nierównomierny bo każdy zarabia tyle ile warta jest jego praca.
>
Zgadza się. To jest sedno sprawy. Czy praca właściciela firmy plus jego kapitał,jest tyle warta, ile dostaje on przy podziale wspólnie wypracowanych pieniędzy.

>Zgadza się. To jest sedno sprawy. Czy praca właściciela firmy plus jego kapitał,jest tyle warta, ile dostaje on przy podziale wspólnie wypracowanych pieniędzy.

Tak. Klienci jego firmy, czyli jego pracodawcy na tyle właśnie wycenili jego pracę, a więc właśnie tyle jest warta.

A czy ta
>osoba nie powinna być NAM wdzięczna, że mogła coś wyprodukować i zarobić pieniądze? Dzięki nam.
A jak interes nie wypali to czy pracownicy analogicznie poniosą koszty takiej katastrofy? Będą spłacali uczciwie kredyty, lizingi, zaległe podatki, zusy itp? Czy raczej podziękują i pójdą gdzie indziej szukać "sprawiedliwości społecznej"?

>A jak interes nie wypali to czy pracownicy analogicznie poniosą koszty takiej katastrofy? Będą spłacali uczciwie kredyty, lizingi, zaległe podatki, zusy itp? Czy raczej podziękują i pójdą gdzie indziej szukać "sprawiedliwości społecznej"?

To są wszystko koszty uzyskania przychodu i są uwzględniane PRZED obliczeniem dochodu. My mówimy o czystym zysku.

>To są wszystko koszty uzyskania przychodu i są uwzględniane PRZED obliczeniem dochodu. My mówimy o czystym zysku.

Jak interes nie wypali to nie ma zysku .

>>To są wszystko koszty uzyskania przychodu i są uwzględniane PRZED obliczeniem dochodu. My mówimy o czystym zysku.
>Jak interes nie wypali to nie ma zysku .

I nie ma podatku.

>>A jak interes nie wypali to czy pracownicy analogicznie poniosą koszty takiej katastrofy? Będą spłacali uczciwie kredyty, lizingi, zaległe podatki, zusy itp? Czy raczej podziękują i pójdą gdzie indziej szukać "sprawiedliwości społecznej"?
>To są wszystko koszty uzyskania przychodu i są uwzględniane PRZED obliczeniem dochodu. My mówimy o czystym zysku.
>
A ja mówię o sytuacji gdy "czystego zysku" nie ma, przychodu nie ma, koszty są i góra zainwestowanych pieniędzy, czasu, nerwów itp. To jest ryzyko przedsiębiorcy a nie pracowników. I min. za to ryzyko przedsiębiorca sobie placi więcej niż pracownikom. Oni prawie nic nie ryzykują.

>W komentarzach do jednego z artykułów padło następujące zdanie:
>>Nie rozumiem,jak regulacja wpływa na zmniejszenie różnic między bogatymi a biednymi? Znam tylko
>jedna regulację wyrównująca różnice społeczne , jest to system podatkowy, zabrać bogatemu dać
>biednemu, czyli kradzież rękami urzędnika. <
>Bardzo często pada słowo kradzież, gdy mówimy o podwyższeniu podatku dla najbogatszych.

Kradzież to niewłaściwe słowo, zamiast tego można powiedzieć - "nadmierne obciążenie podatkowe". Ale to wszystko są oczywiście kwestie subiektywnych odczuć, bo nie ma czegoś takiego jak wzorzec "sprawiedliwych podatków". Podatki mogą być tylko zapłacone albo nie zapłacone.

>Uważam, że coś jest nie tak.
>Załóżmy, że ktoś ma pieniądze na inwestycje i zdecyduje się na założenie firmy produkującej "coś".
>Ale sam nie potrafi zrobić tego "coś". Zatrudnia więc ludzi, którzy potrafią. Płaci im grosze w
>stosunku do tego, co otrzyma po sprzedaży lub, jeśli zysk jest niewielki na sztuce, to zatrudnia
>mnóstwo ludzi.
>Przypominam, sam nie stworzyłby nic, bo nie potrafi, lub nie byłby fizycznie w stanie wyprodukować
>takiej ilości. Wykorzystuje umiejętności i wiedzę innych, którym płaci ułamek tego, co sam zarobi.

Ale ci którzy są zatrudnieni nie mają kapitału i pomysłu, który posiada przedsiębiorca. Gdyby było inaczej, to sami by byli przedsiębiorcami i zarabiali więcej niż jako pracownicy najemni.

>Pytanie: dlaczego wtedy nie mówimy o kradzieży? Przeciwnie mamy być wdzięczni za pracę. A czy ta
>osoba nie powinna być NAM wdzięczna, że mogła coś wyprodukować i zarobić pieniądze? Dzięki nam.
>Moim zdaniem nałożenie podatku przez państwo jest w tej sytuacji pilnowaniem interesu społecznego.
>Gdyby ktoś wygrał w totka i nałożono by na niego dodatkowy podatek, to wtedy byłaby kradzież, bo nie posługiwał >się ludźmi.

W prywatnym przedsiębiorstwie również pracownicy posługują się pracodawcą we własnych celach - ktoś organizuje im pracę i płaci za nią. To jest układ wzajemny.

>Wykorzystuje umiejętności i wiedzę innych, którym płaci ułamek tego, co sam zarobi.
Ale ten ułamek jest i tak dla tych ludzi więcej wart (jest bardziej dla nich użyteczny), niż ich praca - inaczej by się nie wymienili.

>Pytanie: dlaczego wtedy nie mówimy o kradzieży?
Dlatego, że owi ludzie zgodzili się na taką zapłatę dobrowolnie. Jak możesz mówić o kradzieży, jak ktoś się dobrowolnie godzi na transakcję?

Twój błąd opiera się na wierze w pewną naiwną teorię, właściwą socjalistom, mianowicie: laborystyczną teorię wartości:
pl.wikiped(*)rystyczna_teoria_wartości
libertaria(*)laborystycznej_teorii_wartosci

Laborystyczna teoria wartości i socjalizm są tak naiwne, jak kreacjonizm w biologii.

Zakłada ona, że dobra ekonomiczne mają pewną wewnętrzną, obiektywną wartość. To oczywiście bzdura, teoria ta nie potrafi wyjaśnić, dlaczego ludzie w ogóle się wymieniają dobrami. Żadne dobro ekonomiczne nie ma obiektywnej wartości, ma zawsze wartość "dla kogoś". To dlatego pracownik oddaje swoją pracę za kwotę, którą uważa w danych okolicznościach za uzasadnioną - sądzi bowiem, że kwota ta jest więcej dlań warta, niż jego praca. Pracodawca - odwrotnie: uważa, że to praca jest więcej warta niż zapłata za nią. Dzięki temu, obydwaj mogą się wymienić i każdy sądzi, że po transakcji jego położenie jest lepsze niż przed nią.

To dlatego pracodawca nie dokonuje kradzieży: położenie pracownika jest lepsze po transakcji niż przed nią, choć oczywiście sam wolałby, by było jeszcze lepsze.

Wedle jednego z biografów Marksa on sam pod koniec życia miał wątpliwości co do laborystycznej teorii wartości: wynikało z niej, że robotnicy będą coraz biedniejsi, bo są od lat "wyzyskiwani". Ku jednak zdumieniu socjalistów położenie robotników stawało się coraz lepsze. Rewolucja socjalistyczna mogła mieć miejsce jedynie w kraju, w którym nie było kapitalizmu.

Pozdrawiam

Dziękuję za te linki i za to, że tak szybko zorientował się Pan o co mi chodziło ( nie mam wiedzy ekonomicznej). Na to liczyłam, że ktoś zechce podzielić się z nami swą wiedzą na ten temat.

Ogólnie zgadzam się z tym, co tam napisane. Rozbawiło mnie tylko kilka końcowych zdań.

Mianowicie:
"W przeciwieństwie do tego, wolny rynek opiera się na dobrowolnym obrocie. Jeśli pracownicy chcą pracować w fabrykach zamiast na swoich farmach czy produkować wyroby rzemieślnicze, to dzieje się tak z powodu tego, że wolą płace i warunki pracy w fabrykach."

I: "Prawdziwy wolnorynkowy kapitalizm, wolny od interwencjonizmu państwowego, zakazów, subsydiów i protekcjonizmu, oznacza ekonomiczne powodzenie i wolność dla wszystkich."

Gdy jest bezrobocie to każdy chwyta się każdej pracy, by przetrwać. O wyborze i wolności można tylko pomarzyć.
Ciekawe, czy młodzież w Hiszpanii (ponad 40% bezrobocia) też uważa, że "prawdziwy wolnorynkowy kapitalizm oznacza ekonomiczne powodzenie".

>Ciekawe, czy młodzież w Hiszpanii (ponad 40% bezrobocia) też uważa, że "prawdziwy wolnorynkowy kapitalizm oznacza ekonomiczne powodzenie".

Może gdyby w Hiszpanii był prawdziwy wolnorynkowy kapitalizm a nie "prawdziwy wolnorynkowy kapitalizm" bezrobocie byłoby mniejsze?

>Gdy jest bezrobocie to każdy chwyta się każdej pracy, by przetrwać. O wyborze i wolności można tylko pomarzyć.
>Ciekawe, czy młodzież w Hiszpanii (ponad 40% bezrobocia) też uważa, że "prawdziwy wolnorynkowy kapitalizm oznacza ekonomiczne powodzenie".

Wiesz, nigdy w życiu nie masz absolutnej wolności wyboru. W tej sytuacji radzę jednak nie uciekać się do utopii fundowanej przez polityków.

Kilka miesięcy temu pomagałem znajomemu rozkręcić biznes. Z racji tego, że kończę studia prawnicze znajomy miał nadzieję, że z moją pomocą szybko przebrnie przez administracyjne formalności. W jego biznesie chodziło - z grubsza - o dystrybucję niepasteryzowanego mleka. Gdy przeczesałem już stan prawny regulujący taką działalność po prostu ciężko westchnąłem - zebrało się kilka stron A4, a na samym końcu czyhał wymóg uzyskania zezwolenia. Spełnienie niektórych zupełnie absurdalnych wymogów (np. regulacje ile cm od ściany może być położony grzejnik w lokalu) jest zbyt kosztowne, by początkujący człowiek sobie z tym poradził - trzeba góry pieniędzy na remonty itp. Tu szukaj problemów tych 40% bezrobotnych z Hiszpanii. Zapytaj też o ich wykształcenie - obawiam się, że zamiast stolarką, inżynierią, dekarstwem czy budownictwem zajęli się literaturą piękną, socjologią, zarządzaniem bądź też historią idei. Niech nie mają jednak pretensji, że nikt im nie chce płacić za hobby - manifestami Che Guevary jeszcze nikt dzieci nie nakarmił.

Jeśli ktoś nie ma praktycznego wykształcenia (np. skończył studia humanistyczne, artystyczne itp) to powinien, moim zdaniem, celować w biznes. W Europie nie jest to jednak łatwe ze względu na gigantyczną biurokrację. Ktoś, kto nie działa w biznesie - nawet malutkim - nie ma pojęcia jak wiele prawnych obowiązków należy spełnić, by osiągnąć sukces.

Pozdrawiam

Czy prowadziłaś kiedyś jakąkolwiek firmę? Czy wiesz ile się ryzykuje na starcie i potem, gdy już uruchomisz biznes? Wiesz jaki to stres być "głównodowodzącym" i strategiem w jednym? Z mojego doświadczenia: wstaje rano i idę do mojego sklepu, nie wiem jaki utarg będzie, zalezy to od wielu czynników, nawet od głupiej pogody, ale rachunki za wynajem lokalu i inne muszę płacić wedle ustalonej stawki w umowie, a nie procentowo od mojego przychodu, tak samo jak ubezpieczenia, opłaty za posiadanie terminala do kart płaticzych itp. Nikt mi nie płaci za urlopy, zasada jest taka, że jak nie odłożę czegoś, to mogę zapomnieć o urlopie, bo rachunki się same nie popłacą.
Na stracie musiałem zaryzykować wszystkimi oszczędnościami jakie miałem i jeszcze dopożyczyć kasę z banku, nikt nie dał mi gwarancji, że firma wypali i bedzie przynosić zyski, raczej pierwszy rok to i tak starty, bo ciągle inwestuje się w rozwój/rozbudowę/przebudowę/poszerzanie oferty produktów/reklamy, dopiero potem przychodzi czas, gdy zaczynasz brać coś z utargu dla siebie... pracowałaś kiedyś rok za friko, od rana do nocy? Po pracy w sklepie, mój drugi etat to serwisowanie komputerów, gdyby nie ta "fucha", pierwszy biznes nie miałby prawa bytu, bo nie miał bym z czego inwestować w sklep, albo co jeść i gdzie mieszkać. Typowy robotnik idzie na 8h pracy i wie ile zarobi, wie ile będzie miał wolnego i wie, że mu za to zapłacą, ja pracuje tak długo, aż wykonam zadanie i osiągne postawione sobie cele, dopiero wtedy otrzymam zapłatę (w UK zleceniodawca ma 3 tygodnie na uiszczenie zapłaty za wykonaną usługę, więc czasami sobie poczekam na mój "szmal", tyczy się to głownie firm, nie "cywili"). Gdy coś idzie nie tak, na mnie spoczywa ciężar winy, to ja ryzykuje majątkiem prywatnym, w przypadku gdybym stał się jako "sklep" nie wypłcalny i nie spłacał kredytu, a nie pracownik, który przychodzi odbębnić 8h i spokojnie wraca do domu, wiedząc że już zarobił dniówkę. Czasem myślę, że aby nauczyć się szanować pracę i przełożonych, trzeba samemu popracowac na własny rachunek, bo punkt widzenia zmienia się w zależności od punktu siedzenia.

Ja nie mówię o małych firmach, lecz o wielkich. Małe firmy nie wypracują takiego dochodu, by zapłacić większy podatek.
Jeśli chodzi o pytanie czy prowadziłam kiedyś jakąkolwiek firmę, to odpowiem: tak, prowadziłam małą firmę, zatrudniałam kilku (w porywach do kilkunastu) pracowników i znam problemy z tym związane aż do bólu.

Zamiast podnosić podatek dla zamożnych i dużych firm, lepiej wprowadzać regulacje które nie pozwolą na zmonopolizowanie rynku przez kilku potentatów., wtedy każda mała firma, będzie miała "równe" szanse wypracować sobie uczciwie zyski.

>Zamiast podnosić podatek dla zamożnych i dużych firm, lepiej wprowadzać regulacje które nie pozwolą na zmonopolizowanie rynku przez kilku potentatów., wtedy każda mała firma, będzie miała "równe" szanse wypracować sobie uczciwie zyski.

Masz 100 % racji. Problem z tzw. neoliberalizmem jest taki, że wielkie koncerny wycierają sobie gębę wolnym rynkiem, a tym czasem de facto walczą ze słabszą konkurencją przy pomocy państwa, lobbując za korzystnymi dla siebie przywilejami. Natomiast prawdziwie liberalne państwo powinno właśnie dbać o zachowanie równych szans dla wszystkich podmiotów gospodarczych, a nie tylko dla tych "strategicznych", które zapewniają politykom finansowanie kampanii wyborczych.

>Masz 100 % racji. Problem z tzw. neoliberalizmem jest taki, że wielkie koncerny wycierają sobie gębę wolnym rynkiem, a tym czasem de facto walczą ze słabszą konkurencją przy pomocy państwa, lobbując za korzystnymi dla siebie przywilejami.

Wyjąłeś mi to z ust.

George Stigler dostał Nobla za badania nad tym, w jaki sposób duże korporacje niszczą mniejszą konkurencję lobbując za różnymi regulacjami w przemyśle. Wolny rynek jest o tyle niebezpieczny, że duży, nieefektywny moloch zostaje po prostu pożarty przez drobne, bardziej ruchliwe i mniej obciążone biurokracją podmioty. Najlepszym przykładem jest General Motors, które już w latach 80. powinno zostać rozkupione przez mniejsze, agresywne firmy. No ale opatrzność rządu (stąd nazywa się ich ostatnio " Government Motors") USA nad nimi czuwa, dzięki czemu do dziś cała sterta korporacyjnych urzędników może czerpać zyski za nicnierobienie.

Pozdrawiam

Rozumiem Cię. Masz rację, że w mikroprzedsiębiorstwach wszystkie obciążenia są bardziej stresujące.

Jednak z drugiej strony, czy Twój stres nie jest wyolbrzymiony? Czy nie za bardzo boisz się o przyszłość? Widzisz, zapewne wiedziałeś, że tak będzie, gdy otwierałeś sklep. Myślę, że kalkulowałeś swoje ryzyko, swoje koszty i swój potencjalny dochód.
Jak sam zauważasz, prowadzenie sklepu musi być racjonalne, trzeba planować, pilnować, pracować.

Wydaje mi się, że Twoje kalkulacje wskazały, że na końcu to Ty będziesz miał pracę, dochody ze sklepu itd. Wydaje się, że Twój post jest specjalnie taki emocjonalny, żeby wykazać wyższość Twoich racji i Twojego wysiłku nad pracą pracownika na etacie.

A przecież tamten pracownik nie zna dnia ani godziny, gdy nie starczy dla niego pieniędzy. Może planuje urlop, a może także go nie stać. Może po pracy nie idzie do domu napić się piwa, tylko jedzie uczyć się wieczorowo. Może jego życie nie jest usłane różami.

WNIOSEK:
Ustrój kapitalistyczny wymusza pracę ponad siły, zarówno drobnego przedsiębiorcy, jak i pracownika najemnego. Pierwszy z nich musi walczyć o klienta, być konkurencyjny itp, a i tak jego sukces zależy od stanu gospodarki. Drugi z nich zależy od stanu gospodarki, od oceny pracodawcy, od lokalnego rynku pracy. Słowem, pracownicy i mikroprzedsiębiorcy wszystkich krajów łączcie się!!!!

Miałem okazję być pracownikiem i mam okazję zaznać na własnej skórze czym jest prowadzenie własnej firmy, komfort psychiczny jest nieporównywalnie większy, gdy pracuje się dla kogoś. Mylisz się, co do tego, że planowałem otwarcie sklepu, życie mnie do tego zmusiło, recesja i utrata pracy (głównie spowodowana pazernością i głupota związków zawodowych) popchnęła mnie do świadczenia usług w zakresie serwisowania komputerów, oczywiście nie trzeba być mega strategiem, ani wróżką, aby wiedzieć, że w takiej sytuacji (kryzys), 1 osobowych firm o podobnym charakterze się namnoży tyle, że nie będzie potem szansy na godziwe wynagrodzenie i ciągłość zleceń (szara strefa świadcząca te same usługi za pół ceny, kilkutygodniowe szkolenia z pośredniaka, tworzące na potegę "specjalistów" IT itp). To był powód, aby wdrożyć plan "B" i otworzyć coś, co potencjalnie ma większe szanse na wygenerowanie przyzwoitego dochodu i przetrwanie na rynku, tak powstał sklep z narzędziami itp asortymentem, który prowadzę wspólnie z brytyjskim kolegą. Osobiście widziałem i doświadczyłem tego, jak pazerność i brak wiedzy o mechanizmach rządzących "biznesem", ze strony klasy robotniczej, zniszczyła jeden z większych i lepszych zakładów pracy w Doncaster, typowy robotnik nie interesował się nadchodzacym kryzysem, on chiał tylko brać mamonę, za nie koniecznie wydajną pracę (spędzanie całych godzin w kibelkach na żyganiu, albo paleniu ziela bywało norma pośród wielu pracowników), nie potrafili iśc na kompromis z pracodawcą i w rezultacie upiłowali gałaź na której siedzieli wszyscy i ci dobrzy i ci źli, efekt taki, że aby nie zamknąć firmy i utrzymać się na rynku, szef musiał zlikwidować 1 z 3 fabryk, a zamknął tą, której załoga była najmniej elastyczna, nie wydajna i najbardziej pazerna na kasę. Ktoś powie, że źle dobierał sobie ludzi do pracy, ale czy miał większy wybór? Moim zdaniem nie, bo o ile wymienił sporą część załogi, na Polaków z doświadczeniem w zawodzie i zapałem do pracy, to nie mógł przeskoczyć brytyjskich związków zawodowych, które utrzymywały taki chory stan rzeczy i nie pozwalały na rozprawienie się z nieróbstwem i fuszerką, "wymuszając" przyjmowanie przećpanych małolatów bez odpowiedniego wykształcenia i praktyki, byle by się legitymowali brytyjskim obywatelstwem. Ci którzy prowadzą firmy winni mieć ulgi i wszelaką pomoc ze strony państwa, aby rozwijać się i móc tworzyć miejsca pracy, a nie obarczać ich wyższymi podatkami, bo zarabiają więcej niż przeciętny Kowalski. To nierobom i leniom winno się odbierać zasiłki i przywileje, aby ich zmotywować w końcu do pracy. W PL nie ma tak rozbudowanego socjala jak w UK, ale to może i dobrze, bo rozdawnictwo mieszkań socjalnych i wszelakich benefitów, nie powoduje rozwoju społeczeństwa, tylko jego degradacje i coraz większe roszczenia wobec państwa, a ktoś na to musi pracować, przecież rząd nie dodrukowuje kasy, tylko podnosi podatki tym, którzy jeszcze jakoś przędą, aby zatkać gęby niezadowolonym "beneficiarzom". Niedawne wydarzenia z Londynu i kilku innych miast tylko potwierdzaja to co powyżej napisałem.

A to jest ciekawa konsekwencja brytyjskiego systemu społecznego. Warto byłoby otworzyć nowy wątek w tej sprawie.

Między stabilnością społeczną i stabilnością indywidualną zachodzi do pewnego stopnia sprzężenie zwrotne. Biorąc to pod uwagę, można powiedzieć, że ani kradzież, ani sprawiedliwość, a przede wszystkim zdrowy rozsądek, który nie powinien pozwolić na narastanie nadmiernych napięć w systemie społecznym.
W XX w. mieliśmy okazje obserwować na kilku bardzo dobrze znanych przykładach, czym to się może skończyć, gdy wypadki wymkną się spod kontroli. Zawsze w takich przypadkach najwięcej tracili ci, co posiadali najwięcej. Gdy ktoś ma niewiele lub nic, to ma również niewiele do stracenia.
Taka jest logika dziejów. Ani mnie to ziębi, ani grzeje. Po prostu tak jest.

>Kradzież czy sprawiedliwość społeczna?

Ja z kolei nie rozumiem czemu sprawiedliwość jest taka ważna? Mnie tam ani trochę nie obchodzi sprawiedliwość czy to społeczna czy jakaś inna. Co do kradzieży to też nie jest tak że sama kradzież zawsze jest zła. Ja tam lubię Robin Hooda.

>W komentarzach do jednego z artykułów padło następujące zdanie:
>>Nie rozumiem,jak regulacja wpływa na zmniejszenie różnic między bogatymi a biednymi? Znam tylko
>jedna regulację wyrównująca różnice społeczne , jest to system podatkowy, zabrać bogatemu dać
>biednemu, czyli kradzież rękami urzędnika. <
>Bardzo często pada słowo kradzież, gdy mówimy o podwyższeniu podatku dla najbogatszych.

A jakich podatków? Bo w Polsce mamy degresywny system podatkowy. Więc raczej jak kradzież to przez tych bogatych, jak niesprawiedliwość to na rzecz tych biednych.
Ponieważ podatki PIT, CIT, VAT i akcyza są razem silnie degresywne to progresywność stawki PIT zbliża, a nie oddala nas od idei systemu podatku liniowego czyli takiego gdy po zsumowaniu wszystkich podatków, każdy podatnik płaci taki sam procent swojego dochodu.

---

Jest nie do pomyślenia, by miłość naszego życia miała być czymś lekkim, czymś bez wagi.

>Ja z kolei nie rozumiem czemu sprawiedliwość jest taka ważna?

Powód jest trywialny. Mamy w klatce małpę, która ma 10 bananów, i jeszcze 9 małp, które nie mają żadnego banana. Małpa z bananami nie chce się podzielić z innymi małpami, bo jest liberalną indywidualistką. Proszę rozważyć wszelkie możliwe scenariusze rozwoju wydarzeń w klatce.

>>Ja z kolei nie rozumiem czemu sprawiedliwość jest taka ważna?
>Powód jest trywialny. Mamy w klatce małpę, która ma 10 bananów, i jeszcze 9 małp, które nie mają żadnego banana. Małpa z bananami nie chce się podzielić z innymi małpami, bo jest liberalną indywidualistką. Proszę rozważyć wszelkie możliwe scenariusze rozwoju wydarzeń w klatce.

Zbyt uproszczony model, gospodarka nie działa w ten sposób.

>Zbyt uproszczony model, gospodarka nie działa w ten sposób.

www.theatl(*)ed-to-turn-out-the-lights/286/

Amerykanie mają w tej chwili tak niskie podatki, że ich miast nie stać na rachunki za oświetlenie na ulicach. Ciekawe, jak długo bogatszym mieszkańcom Highland Park uda się w takich warunkach utrzymać swój stan posiadania...

>Amerykanie mają w tej chwili tak niskie podatki, że ich miast nie stać na rachunki za oświetlenie na ulicach. Ciekawe, jak długo bogatszym mieszkańcom Highland Park uda się w takich warunkach utrzymać swój stan posiadania...

Bogatsi mieszkańcy Highland Park zapewne już dawno przenieśli się w inne miejsce, gdzie świateł nie brakuje...

Zapewne do tego miasta, w którym nawet interwencja straży pożarnej jest już w 100% odpłatna. Biedacy, których nie stać na wezwanie straży pożarnej lub wykupienie polisy, mogą się smażyć w blasku ognia, w którym sami płoną ze swoim majątkiem, swoimi krewnymi i ulubionymi zwierzakami. No a jak już straż pożarna ich uratuje, to i tak długi będą spłacać do końca życia. Dziś niełatwo w USA zarobić kilkadziesiąt tysięcy USD. W końcu taki jest świat, w jakim żyjemy.

www.msnbc.(*)ay-firefighters-let-home-burn/

>Zapewne do tego miasta, w którym nawet interwencja straży pożarnej jest już w 100% odpłatna. Biedacy, których nie stać na wezwanie straży pożarnej lub wykupienie polisy, mogą się smażyć w blasku ognia, w którym sami płoną ze swoim majątkiem, swoimi krewnymi i ulubionymi zwierzakami. No a jak już straż pożarna ich uratuje, to i tak długi będą spłacać do końca życia. Dziś niełatwo w USA zarobić kilkadziesiąt tysięcy USD. W końcu taki jest świat, w jakim żyjemy.

To o czym piszesz nie wynika z tego, że bogaci płacą za małe podatki (bo w USA obowiązuje skala progresywna) tylko z tego co jest w Stanach uznawane za usługi użyteczności publicznej (najwyraźniej władze tego miasta uznały, moim zdaniem niesłusznie, że gaszenie pożarów do nich nie należy). To nie jest właściwe rozumienie liberalizmu, bo ta ideologia opiera się na równości praw obywateli i poszanowaniu własności prywatnej, a nie na tym aby wszystkie aspekty życia ludzkiego były skomercjalizowane.

>To o czym piszesz nie wynika z tego...

Próbuję dać do zrozumienia, jak zdegenerowany (muszę to przyznać nawet zachowując do Ameryki dużo sympatii) jest w tej chwili amerykański system. To pozwala inaczej spojrzeć na to, co dzieje się na Wall Street. USA to kraj naprawdę wielkich kontrastów społecznych, a jak na standardy kraju zachodniego - po prostu niepojętych.

Jakie konsekwencje?
www.racjonalista.pl/index.php/s,38/d,1/t,39339

Pomyśleć, ze po drugiej stronie Atlantyku jest Szwecja, Norwegia, Dania, Niemcy, Francja, gdzie sprawy wyglądają nieco inaczej. Amerykańscy Demokraci są szwedzkim modelem społecznym po prostu zauroczeni, ale zatwardziali konserwatyści nigdy się na coś takiego nie zgodzą.

>Próbuję dać do zrozumienia, jak zdegenerowany (muszę to przyznać nawet zachowując do Ameryki dużo sympatii) jest w tej chwili amerykański system. To pozwala inaczej spojrzeć na to, co dzieje się na Wall Street. USA to kraj naprawdę wielkich kontrastów społecznych, a jak na standardy kraju zachodniego - po prostu niepojętych.
>Jakie konsekwencje?
>www.racjonalista.pl/index.php/s,38/d,1/t,39339
>Pomyśleć, ze po drugiej stronie Atlantyku jest Szwecja, Norwegia, Dania, Niemcy, Francja, gdzie sprawy wyglądają nieco inaczej. Amerykańscy Demokraci są szwedzkim modelem społecznym po prostu zauroczeni, ale zatwardziali konserwatyści nigdy się na coś takiego nie zgodzą.

Trudno porównywać takie kraje jak USA i Szwecja, liczba ludności Szwecji jest równa liczbie mieszkańców aglomeracji Chicago, gospodarka Szwecji to 1/35 gospodarki USA. To oczywiste, że taka mała gospodarka (bądź co bądź gospodarka Szwecji to niecała połowa gospodarki Polski) jak szwedzka, siłą rzeczy nie bedzie miała takich kontrastów jak amerykańska. Proponuję jednak przyjrzeć się liczbom, a nie subiektywnym opiniom.
Oczywiście wiadomo, że PKB per capita w USA jest wyższy niż w Szwecji o jakieś 8 tysięcy dolarów, ale wszyscy miłośnicy modelu szwedzkiego twierdzą, że korzystają na tym nieliczni. Ale wcale tak nie jest, bo jeżeli chodzi o rozwój społeczny (mierzony współczynnikiem HDI - Do obliczenia syntetycznego miernika HDI wykorzystane zostały następujące dane: średnia długość życia, analfabetyzm, poziom edukacji oraz standard życia w państwach w skali światowej) to w USA (miejsce 4.), jest on wyższy niż w Szwecji (miejsce 9.) a to oznacza, że przy skali potencjalnych problemów w USA i w Szwecji, to co widzimy w Stanach to gospodarcze mistrzostwo świata. Jedynym z krajów europejskich, który ma wyższy wskaźnik HDI od USA jest Norwegia, ale to jest gospodarka wielkości gospodarki Rumunii, poza tym Norwegowie sfinansowali swój rozwój z wydobycia surowców naturalnych, których mają bardzo dużo w przeliczeniu na liczbę mieszkańców.
O innych krajach europejskich przez Ciebie wymienionych nie piszę, bo są jeszcze niżej od Szwecji, jeśli chodzi o rozwój społeczny.

Są to jakieś argumenty, co nie zmienia faktu, że mimo nominalnego wzrostu PKB poziom życia w USA znacznie się ostatnio pogorszył.
Co do wielkości amerykańskiej gospodarki, to rzeczywiście istnieją całkiem sensowne koncepcje, że nie jest to wcale jedna gospodarka, lecz wielki konglomerat mniejszych ośrodków. Nie jest to jednak tylko amerykańska specyfika.

forsal.pl/(*)uja_nierownosci_spoleczne.html

>Są to jakieś argumenty, co nie zmienia faktu, że mimo nominalnego wzrostu PKB poziom życia w USA znacznie się ostatnio pogorszył.

To prawda, ale znów patrząc na liczby, to w krajach europejskich także się pogorszył.

>Co do wielkości amerykańskiej gospodarki, to rzeczywiście istnieją całkiem sensowne koncepcje, że nie jest to wcale jedna gospodarka, lecz wielki konglomerat mniejszych ośrodków. Nie jest to jednak tylko amerykańska specyfika.
>forsal.pl/(*)uja_nierownosci_spoleczne.html

Świetnie, to już przynajmniej wiadomo, że to nie przez bogaczy.

>>Ja z kolei nie rozumiem czemu sprawiedliwość jest taka ważna?
>Powód jest trywialny. Mamy w klatce małpę, która ma 10 bananów, i jeszcze 9 małp, które nie mają żadnego banana. Małpa z bananami nie chce się podzielić z innymi małpami, bo jest liberalną indywidualistką. Proszę rozważyć wszelkie możliwe scenariusze rozwoju wydarzeń w klatce.

A rozumiem, bo naczelne nie znoszą jak inni mają więcej.

---

Jest nie do pomyślenia, by miłość naszego życia miała być czymś lekkim, czymś bez wagi.

>A rozumiem, bo naczelne nie znoszą jak inni mają więcej.

Bądźmy realistami - to znaczy etologami, niekoniecznie od razu socjalistami.

www.racjonalista.pl/index.php/s,38/d,13/t,39266

Trzeba by przypomnieć również, że człowiek jest istotą społeczną (tzn. stadną). Wybujały indywidualizm z perspektywy dobra stada to dewiacja.

PS.
Hołduję raczej dewizie "stabilność i postęp" niż "każdemu wg potrzeb", a zbyt wielkie kontrasty społeczne to przepis na katastrofę, której - z różnych względów - należałoby uniknąć.

Całkowicie się zgadzam co do obserwacji. Wbrew obiegowej opinii, podatek progresywny jest powiązany z interesem społecznym. Również jestem za takim podatkiem.

Proszę zauważyć, jak racjonaliści prezentują prawicowe idee poniżej. Ciekawe, czy jest korelacja pomiędzy byciem racjonalistą, lub byciem ateistą, a uznawaniem takich poglądów.

A może w dzisiejszym dyskursie brak jest odniesień innych niż prawicowe???

>Proszę zauważyć, jak racjonaliści prezentują prawicowe idee poniżej. Ciekawe, czy jest korelacja pomiędzy byciem racjonalistą, lub byciem ateistą, a uznawaniem takich poglądów.
-Naprawdę myślałaś, że ateista i racjonalista to automatycznie lewicowiec? Na dodatek idee te są po prostu liberalne i całkiem racjonalne, a nie prawicowe.

---

"Smutne to czasy gdy łatwiej rozbić atom niż pokonać przesąd" - Albert Einstein

>>Proszę zauważyć, jak racjonaliści prezentują prawicowe idee poniżej. Ciekawe, czy jest korelacja pomiędzy byciem racjonalistą, lub byciem ateistą, a uznawaniem takich poglądów.
>-Naprawdę myślałaś, że ateista i racjonalista to automatycznie lewicowiec? Na dodatek idee te są po prostu liberalne i całkiem racjonalne, a nie prawicowe.
>

---

"Smutne to czasy gdy łatwiej rozbić atom niż pokonać przesąd" - Albert Einstein

Naprawdę myślałem, że rozkład prawicy i lewicy pośród racjonalistów, lub pośród ateistów (ja tych kategorii nie łączę) będzie normalny (większość centrowa, i odpowiednio dzwon gaussa). Zdziwienie moje budzi silne wychylenie na prawo.

Co do racjonalności poglądów, komunizm też jest racjonalnym poglądem (wyprzedzająco, nie totalitaryzm, nie stalinizm, nie PRL, tylko idea komunistyczna).

>Co do racjonalności poglądów, komunizm też jest racjonalnym poglądem (wyprzedzająco, nie totalitaryzm, nie stalinizm, nie PRL, tylko idea komunistyczna).

Communism - good idea, wrong species. (Edward O. Wilson, entomolog)

>Naprawdę myślałem, że rozkład prawicy i lewicy pośród racjonalistów, lub pośród ateistów (ja tych kategorii nie łączę) będzie normalny (większość centrowa, i odpowiednio dzwon gaussa). Zdziwienie moje budzi silne wychylenie na prawo.
-Wychylenie jest stanowczo w lewo, zdecydowanie. Zawsze obrywam minusami za krytykę PRLu, socjalizmu, komunizmu i jego "bohaterów".

>Co do racjonalności poglądów, komunizm też jest racjonalnym poglądem (wyprzedzająco, nie totalitaryzm, nie stalinizm, nie PRL, tylko idea komunistyczna).
-To masz kłopot z racjonalnym myśleniem. Racjonalizm polega na tym co można jakoś sprawdzić. Komunizm sprawdzano wielokrotnie i zawsze prowadził do katastrof ekonomicznych, kryzysów, wypaczeń i zbrodni. To kompletna utopia.

---

"Smutne to czasy gdy łatwiej rozbić atom niż pokonać przesąd" - Albert Einstein

>Co do racjonalności poglądów, komunizm też jest racjonalnym poglądem (wyprzedzająco, nie totalitaryzm, nie stalinizm, nie PRL, tylko idea komunistyczna).

Postulat intronizacji Jezusa na Króla Polski, też jest racjonalnym poglądem, bo przecież jest najpewniej efektem procesów myślowych, a nie nadprzyrodzonego objawienia.

>>Co do racjonalności poglądów, komunizm też jest racjonalnym poglądem (wyprzedzająco, nie totalitaryzm, nie stalinizm, nie PRL, tylko idea komunistyczna).
>Postulat intronizacji Jezusa na Króla Polski, też jest racjonalnym poglądem, bo przecież jest najpewniej efektem procesów myślowych, a nie nadprzyrodzonego objawienia.

Przede wszystkim ważne jest jak i na co państwo uzyskane z podatków dochody wydaje.
Mogą być one marnotrawione, rozkradane albo np. jak u nas, dawane w dużych ilościach kościołowi.
Dawniej w Szwecji było tak , że ci którzy dużo zarabiali płacili bardzo duże podatki, nawet Bergmana oskarżono kiedyś, że miał się migać z uiszczaniem owych.
Ale za to w każdej prawie szkole w Szwecji był basen i szkółka jeździecka, i tzw. socjal był, że daj Panie Boże zdrowie.
Do dzisiaj dnia bogaci ludzie w Szwecji nie budują sobie pałaców i nie konsumują nieprzytomnie bo to tam jest uważane za nieeleganckie zachowanie.

---

Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość, z nich największa jest miłość.

>>Do dzisiaj dnia bogaci ludzie w Szwecji nie budują sobie pałaców i nie konsumują nieprzytomnie bo to tam jest uważane za nieeleganckie zachowanie.

W Szwecji to nawet eksperyment więzienny Zimbardo się nie udał.
Ale właściciela Ikei złapano na wyprowadzaniu forsy na Bahamy (zresztą nie tylko jego).

>W Szwecji to nawet eksperyment więzienny Zimbardo się nie udał.
A propos tego eksperymentu.
Wydaje mi się on sztuczny.
Nie znam osobiście takiego więzienia gdzie by oddziałowi przebywali 24 godziny na dobę z osadzonymi.
Oddziałowi są osobami co najmniej około 40 stki.
Przeszli przed tem różne funkcje w służbie więziennej oraz dobierani są ludzie sprawdzeni o odpowiednich cechach osobowości.
Równie niemiły efekt mógłby osiagnąć Zimbardo unieruchamiając w windzie między piętrami kilka osób na kilka dni dni. Ale wtedy to by się nazywał eksperyment windowy (Stanford Elevator Experiment).

---

Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość, z nich największa jest miłość.

>
>W Szwecji to nawet eksperyment więzienny Zimbardo się nie udał.
>A propos tego eksperymentu.
>Wydaje mi się on sztuczny.

Zgadzam się. Profesorowi Zimbardo udało się osiągnąć w kilkanaście dni efekt, którego latami nie udaje się osiągnąć komendantom więzień w których przebywają prawdziwi przestępcy.

A takiego efektu jak ostatnio w Sztumie to chyba Zimbardo nigdy by nie uzyskał!

---

Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość, z nich największa jest miłość.

> A takiego efektu jak ostatnio w Sztumie to chyba Zimbardo nigdy by nie uzyskał!

Zimbardo jest zapewne przekonany, że by uzyskał, tak gdzieś około 40. dnia eksperymentu.

Ale to nie Ci ludzie, którzy są pracownikami mieli pomysł na biznes i nie oni ryzykują. Tak, biznes związany jest z ryzykiem i to jest to, co odróżnia pracodawcę od pracownika.

Z podobnego powodu doświadczony inżynier, czy kierownik projektu może i powinien zarabiać więcej niż doświadczony robotnik (nie znaczy to, że robotnik nie powinien zarabiać godnie). To ci pierwsi ponoszą odpowiedzialność (znowu ryzyko).

Poza tym, nikt nie zabrania pracownikom rzucić wszystkiego i zacząć swój własny biznes. Jakoś większość się nie pali do tego. Boją się ryzyka?

PS.
Jeżeli już poszukujemy sprawiedliwości społecznej (cokolwiek to znaczy), to może przyjrzeć się należy zyskom z operacji finansowych. Np. gra na giełdzie jest działalnością bezproduktywną, ale często zyskowną. Skąd te pieniądze? Czy nie jest tak, że w ostatecznym rozrachunku "ja płacę, pan płaci"?
A kto ponosi ryzyko? Raczej nie te instytucje finansowe, które potem są dokapitalizowane z naszych podatków, ani ich szefowie, którzy potrafią jeszcze dać sobie premię?
Myślę, że to ten problem leży u podstaw ruchu 15 maja i protestów w Nowym Yorku.

---

Thank God, I'm an atheist

>Ale to nie Ci ludzie, którzy są pracownikami mieli pomysł na biznes i nie oni ryzykują. Tak, biznes związany jest z ryzykiem i to jest to, co odróżnia pracodawcę od pracownika.
>Z podobnego powodu doświadczony inżynier, czy kierownik projektu może i powinien zarabiać więcej niż doświadczony robotnik (nie znaczy to, że robotnik nie powinien zarabiać godnie). To ci pierwsi ponoszą odpowiedzialność (znowu ryzyko).
>Poza tym, nikt nie zabrania pracownikom rzucić wszystkiego i zacząć swój własny biznes. Jakoś większość się nie pali do tego. Boją się ryzyka?
>PS.

Bardzo przeszkadza nadmierna regulacja rynku (koncesje, zezwolenia, restrykcyjne prawo budowlane) która bardzo utrudnia wejście na rynek (znacząco podnosi wielkość kapitału początkowego).
A kapitał jest trudno dostępny bo państwo obligacjami wysysa go z rynku.

Myślisz że takie Apple I miały przeprowadzone badanie i posiadały certyfikaty: CE,ESD,EMC,EMI,RoHS,WEEE + kilka o których nie pamiętam ?

Regulacje są lobbowane przez duże korporacje albo spółki państwowe właśnie po to żeby ograniczyć konkurencję.

Generalnie można założyć garażową firmę i zarabiać ciut więcej niż na etacie, ale do firmy średniej z własnym budynkiem (halą produkcyjną itp.) strasznie ciężko przeskoczyć.

>Wykorzystuje umiejętności i wiedzę innych, którym płaci ułamek tego, co sam zarobi.
Po pierwsze płaci tyle, na ile się pracownik zgodził z własnej woli, bez przymusu.
Po drugie, to jest oczywiste (i tak powinno być), że pracodawca chce zapłacić jak najmniej. Tak samo, jak ty chcesz zapłacić jak najmniej w sklepie.
W sklepie chcesz kupić jak najtańszy produkt, a będzie on najtańszy, gdyż wszyscy ludzie, którzy pracowali na ten produkt zarobili jak najmniej. Koło się zamyka. Im mniej pieniędzy zostawisz w sklepie, tym więcej pieniędzy wydasz na inne towary, co wygeneruje większy popyt na inne produkty (miejsca pracy).

Wszystko reguluje wolny rynek, które określa, jaka praca jest warta wysiłku, a jaka nie. Co warto produkować samemu, a co warto kupić od kogoś innego, np. od Chińczyka.

>Moim zdaniem nałożenie podatku przez państwo jest w tej sytuacji pilnowaniem interesu społecznego.
W interesie społecznym jest jak najmniej zarobionych pieniędzy oddawać państwu, aby i wydać je w maksymalnym stopniu na rynku lub zaoszczędzić (kapitał).
Już nie mów o podatkach, bo są już one dzisiaj tak wysokie, że wszyscy na tym tracimy.
Świadczy o tym np. bezrobocie. Przy 100% podatkach, bezrobocie również wyniesie 100%, gdyż nikt nie podejmie pracy, gdy wszystko będzie musiał oddać państwu.

>Bardzo często pada słowo kradzież, gdy mówimy o podwyższeniu podatku dla najbogatszych.
>Uważam, że coś jest nie tak.
>Załóżmy, że ktoś ma pieniądze na inwestycje i zdecyduje się na założenie firmy produkującej "coś".
>Ale sam nie potrafi zrobić tego "coś". Zatrudnia więc ludzi, którzy potrafią. Płaci im grosze w
>stosunku do tego, co otrzyma po sprzedaży lub, jeśli zysk jest niewielki na sztuce, to zatrudnia
>mnóstwo ludzi.
>Przypominam, sam nie stworzyłby nic, bo nie potrafi, lub nie byłby fizycznie w stanie wyprodukować
>takiej ilości. Wykorzystuje umiejętności i wiedzę innych, którym płaci ułamek tego, co sam zarobi.

Ja tu widzę wielki błąd. Ten przedsiębiorca coś potrafi. Potrafi być przedsiębiorcą. On inwestuje, on zakłada/buduje fabrykę, bądź zatrudnia ludzi, którzy zrobią to za niego. To dzięki jego pieniądzom, decyzji i woli, przedsiębiorstwo powstanie, a ludzie będą mieli pracę. Karanie kogoś wyższym podatkiem z tytułu wyższych zarobków, jest dla mnie idiotyczną ideą. Ktoś okazał się sprytniejszy, mądrzejszy, albo po prostu miał więcej szczęścia niż reszta społeczeństwa, więc lud go za to ukarze. A jakże, przywalić mu podatkiem. Z jakiego tytułu, z zazdrości?

>Pytanie: dlaczego wtedy nie mówimy o kradzieży? Przeciwnie mamy być wdzięczni za pracę. A czy ta
>osoba nie powinna być NAM wdzięczna, że mogła coś wyprodukować i zarobić pieniądze? Dzięki nam.
>Moim zdaniem nałożenie podatku przez państwo jest w tej sytuacji pilnowaniem interesu społecznego.

Przecież nikt nikogo nie zmusza do pracy. W ramach buntu przeciwko temu jakże złemu systemowi, można się zwolnić, a jakże, dokopmy przedsiębiorcy Ciekawe kto na tym straci. Jestem pewien, że to nie będzie przedsiębiorca.

>Gdyby ktoś wygrał w totka i nałożono by na niego dodatkowy podatek, to wtedy byłaby kradzież, bo
>nie posługiwał się ludźmi.

Jak to nie? Przecież pieniądze na nagrody nie biorą się z niczego. Ktoś pracuje, część swoich zarobków w postaci trzech złotych polskich za dużego lotka przeznacza na kupon, a ktoś inny wygrywa miliony... Gdzie tu jest sprawiedliwość? Nie ma żadnej. Tysiące łosi marnuje trzy złote, a jeden szczęśliwy się bogaci.

Mnie to odpowiada, mimo tego, że jestem tym łosiem który ciągle wykłada trzy złote