biznes.int(*)skonczy-sie-katastrofa,1715528

Grecki premier George Papandreu wypowiedział podczas posiedzenia parlamentu kilka słów, które wywołały popłoch. Niby nic takiego; zapowiedział, że druga transza pomocy finansowej i program drakońskich cięć w wydatkach publicznych zostaną przyjęte w drodze referendum.I rynki runęły. Oto jest zagadka: czyżby kapitalizm bał się demokracji? Myślałem, że zachodnia cywilizacja właśnie na tym polega - na połączeniu wolności ekonomicznej i politycznej równości obywateli. Hm, czego wobec tego boją się inwestorzy? A może woleliby, gdyby ktoś wziął Greków "za mordę" i batem zagonił do roboty? I Chiny zaczęły skup euroobligacji (gdyby takie wyemitowano)? I wtedy byłaby "euforia na rynkach" ?!
   Ale dlaczego wydaje mi się, że w tych optymistycznych scenariuszach nie ma miejsca na demokrację?

Czy obywatele Polski i pozostałych nowych krajów członkowskich UE staną się niewolnikami pracującymi na utrzymanie systemu finansowego całej Europy? Przecież nie do pomyślenia jest żeby polski emeryt wyjeżdżał sobie na wakacje do Niemiec. Tradycja nakazuje żeby to niemiecki emeryt przyjeżdżał zwiedzać Gdańsk.

Cytat:
Dwa słowa klucze: "zbliżenie" i "podwyższenie".
Tego drugiego pewnie już nie unikniemy. Uzasadnienie takiego kroku wydaje się dosyć oczywiste. Średnia długość życia się wydłuża, a przyrost naturalny maleje.

Jednak bardziej zastanawia mnie "zbliżenie"...
Czy skończy się tylko na redukcji zbyt dużych różnic czy raczej dojdzie do całkowitego ujednolicenia i ustalenia uniwersalnego europejskiego wieku emerytalnego? Wiele osób obawia się właśnie tego drugiego scenariusza, jednak czy ten strach jest uzasadniony? Przeciętna, oczekiwana długość życia w różnych częściach Europy różni się nawet o 5 lat. Dla przykładu w Hiszpanii i Szwecji wynosi 80,9 lat, we Francji 80,7 lat, we Włoszech 80,5 lat, w Norwegii 80,2 lat, a w krajach takich jak Grecja, Belgia, Holandia, Niemcy, Wielka Brytania, Finlandia - wszędzie tam przekracza 79..

W polskich mediach ciągle słyszy się o zbyt wysokich kosztach pracy, co ma być jedną z ważniejszych barier ograniczających rozwój gospodarki. Czy rzeczywiście koszty pracy są wysokie i z kim mamy się porównywać? Czy w globalnej gospodarce powinniśmy mówić o nominalnych kosztach pracy przeliczając je choćby na euro ( tu jesteśmy jeszcze atrakcyjni dla Zachodu, ale przegrywamy z Chińczykami) czy ważny jest tzw. klin podatkowy czyli procentowa różnica między całkowitym kosztem pracy a wynagrodzeniem netto. W Polsce wynosi ok. 39% i jest to średnia wielkość ( jeżeli jest on za wysoki to mam złośliwą propozycję; obniżmy go do ok. 20% - będzie chyba najniższy w Europie - podwyższając jednocześnie płacę minimalną 2 razy, która teraz jest jedną z niższych w Europie). I w końcu czy można porównywać koszty pracy małych firm z tymi dużymi i "bogatymi"? Może powinniśmy pomyśleć o innym sposobie obliczania składek do ZUS ( np. procent od obrotów, czy dyskutowany tu już wcześniej podatek VAT). I wreszcie na koniec. Czy w dzisiejszych czasach ta filozofia obliczania kosztów pracy jest racjonalna? I w zasadzie dlaczego od maszyny, która zastępuje pracownika nie jest pobierana składka do ZUS ( oczywiście nie na indywidualne konto robota).
Dziękuję za cierpliwość i liczę na racjonalne argumenty

Obejrzałem wywiad z tzw. doradczynią personalną.
Aczkolwiek jestem przyzwyczajony do bełkotu polityków, to wyżyny bełkotu "wywiadowcy" i pani "doradczyni" zaskoczyły mnie kompletnie.
Funduję przysłowiowego konia z rzędem osobie, która po obejrzeniu wzmiankowanego wywiadu będzie w stanie jednoznacznie wykazać jego przesłanie tzn. czy ma sens ukończenie studiów politechnicznych, czy może nie ma to najmniejszego sensu.

Moja uwaga: nie ma to jak być "doradcą" lub "konsultantem". Wciskanie ciemnoty, robienie wody z mózgu, sprzedaż zupełnie niepotrzebnych usług jest najbardziej dochodowym zajęciem.

Na wątku Mayoliny o finansach kościoła zauważyłem że autorka jest za pozostawieniem w spokoju fundacji Kościoła Katolizmu bo niby pomagają.

Tutaj przedstawię Państwu AUTENTYCZNE informacje na temat dobrodziejstwa posiadania fundacji. ( co pozwoli wyrobić ogląd na Caritas i inne fundacyje)

Zapoznam Państwa z mechanizmami i powodami istnienia fundacji na rzecz budowy pomnika na 600-lecie Bitwy pod Grunwaldem. ( dodam że jak łatwo się zorientować nie istnieje ten pomnik -- ale kasa była i się rozlazła )

Fundacja założona przez Warszawskich prawników i ludzi interesu (samych kolegów) kilkanaście lat temu miała za cel główny budowę Pomnika na 600-lecie bitwy pod Grunwaldem . Inne jej statutowe cele to stypendia dla studentów historii czy sponsoring wykopalisk archeologicznych i edukacja historyczna młodzieży.

Pomnik miał przedstawiać zobrazowanie dzieła Matejki w formie rzeżby.
Dla ułatwienia dodam że postać króla Jagiełły na koniu miała mieć wysokość---UWAGA !!!
Pałacu Kultury i Nauki w Wa-wie !!!
Inne postacie miały być w skali stosownej--wymiary pomnika --OGROMNE !!!
Koszt Gigantyczny !!!

Około 2006 roku zbudowano makietę rzeżby z gipsu--rękoma studentów z wszelakich ASP.
Makieta 10 m na bodaj 60 szerokości--wysokość w zmniejszonej skali.

Koszt realny ==materiały + co łaska dla studentów.
Koszt zafakturowany ===3.000.000 zł
Makieta stała pod gołym niebem i.........został się z niej szybko ino wiór....

Fundacja ta na swe własne istnienie--biura (prawnicze i prywatne mieszkania..

Do komisji rolnictwa i rozwoju wsi Parlamentu Europejskiego trafił raport, w którym mówi się o tym, aby cała UE zwiększyła wysiłki w ochronie pszczół miodnych gdyż ich populacja gwałtownie spada nie tylko w uni.

W Polsce też obserwuje się to zjawisko wymierania pszczół, chociaż i tak jest u nas lepiej niż np. Francji czy Włoszech.

Cytat:

Czy taka informacja może znacząco wpłynąć na rynek żywnościowy w końcu pszczoły nie tylko produkują miód ale i zapylają większość roślin uprawnych.

Źródło: www.pb.pl/(*)ruksela-bije-na-pszczeli-alarm

Cytat:Cytat:Cytat:
Przecież rozwiązanie finansowych problemów Krakowa jest banalnie proste: do tej 1/3 zasobów miasta przekazanych KK dorzucić pozostałe 2/3. Wówczas budżet centralny przestanie skąpić kasy na wydatki w Krakowie, wręcz przeciwnie, hojnie wspomoże "dzieła" KK.

Neoliberalizm dokonał w Polsce cudu bez precedensu: ludzie biedni stali się rzecznikami interesu ludzi bogatych. Znam osobiście biedaków bez większych perspektyw, którzy gdy usłyszą cokolwiek o potrzebie ingerencji państwa w gospodarkę lub progresji podatkowej omal nie rzucą sie, by wydrapać oczy głosicielowi takich poglądów. Wolą być biedakami do końca życia, byle tylko bogaczom żyło się coraz lepiej. Powszechność tego zjawiska odbija się m.i.n w wynikach wyborów, w których zdecydowanie wygrywają partie stojące na straży interesu bogatych i wielkiego kapitału. Neoliberalizm jak widać to wyjątkowo złośliwy zestaw memów, które ogłupiają zupełnie swoją ofiarę. Tak jak grzyb Cordyceps unilateralis infekuje mrówki zmuszając je do samobójczych zachowań, by mogły stać się jego pokarmem.

W komentarzach do jednego z artykułów padło następujące zdanie:
>Nie rozumiem,jak regulacja wpływa na zmniejszenie różnic między bogatymi a biednymi? Znam tylko jedna regulację wyrównująca różnice społeczne , jest to system podatkowy, zabrać bogatemu dać biednemu, czyli kradzież rękami urzędnika. <

Bardzo często pada słowo kradzież, gdy mówimy o podwyższeniu podatku dla najbogatszych.
Uważam, że coś jest nie tak.

Załóżmy, że ktoś ma pieniądze na inwestycje i zdecyduje się na założenie firmy produkującej "coś". Ale sam nie potrafi zrobić tego "coś". Zatrudnia więc ludzi, którzy potrafią. Płaci im grosze w stosunku do tego, co otrzyma po sprzedaży lub, jeśli zysk jest niewielki na sztuce, to zatrudnia mnóstwo ludzi.

Przypominam, sam nie stworzyłby nic, bo nie potrafi, lub nie byłby fizycznie w stanie wyprodukować takiej ilości. Wykorzystuje umiejętności i wiedzę innych, którym płaci ułamek tego, co sam zarobi.

Pytanie: dlaczego wtedy nie mówimy o kradzieży? Przeciwnie mamy być wdzięczni za pracę. A czy ta osoba nie powinna być NAM wdzięczna, że mogła coś wyprodukować i zarobić pieniądze? Dzięki nam.

Moim zdaniem nałożenie podatku przez państwo jest w tej sytuacji pilnowaniem interesu społecznego.

Gdyby ktoś wygrał w totka i nałożono by na niego dodatkowy podatek, to wtedy byłaby kradzież, bo nie posługiwał się ludźmi.

Jak wzbogacić się kosztem obywateli przerzucając na nich ryzyko związane z inwestycją, następnie pozbywając ich możliwości korzystania z publicznej własności, zagarniając ich mienie i każąc im jeszcze spłacać cudze długi?
Plan jest banalnie prosty. Inwestor wchodzi w kontakt z przedstawicielami władz i się z nimi "dogaduje". Władze angażują publiczne środki, np. pochodzące z kredytu lub obligacji, w tzw. "inwestycje". Na etapie realizacji inwestycji korzystają jej wykonawcy, powiązani z decydentami i inwestorem (publiczne pieniądze wędrują do prywatnych kieszeni). Zrealizowana inwestycja przynosi straty, powiększone o koszty obsługi długu. Trzeba ją więc sprzedać (sprywatyzować) po cenie nawet kilkakrotnie niższej niż koszty jej pierwotnej realizacji. Odkupuje ją w takiej sytuacji prywatny inwestor, oczywiście po preferencyjnej cenie. Dług zostaje po stronie administracji publicznej, a więc trzeba podnieść podatki i/lub sprzedać kolejną część własności publicznej, dając zarobić pożyczkodawcy na obsłudze długu a innym okazję do taniego nabycia atrakcyjnej części majątku publicznego, a obywatelom wmawiając, że z powodu wysokiego zadłużenia konieczne jest podniesienie podatków i pozbycie się kolejnej części publicznego majątku. Okazuje się jednak, że być może jeszcze lepiej byłoby zrealizować kolejną inwestycję z publicznych pieniędzy...
Nierealne?