Uznaje się, że koszt rocznego wynajmu mieszkania powinien wynieść 5% jego wartości. Tymczasem w Polsce jest to nieco ponad 3%, gdyż na wyższe opłaty większości najemców po prostu nie stać. Dlaczego więc mieszkania są tak drogie?

Po pierwsze budowanie nowych mieszkań idzie niewiele lepiej niż budowanie nowych autostrad.

Po drugie powszechnie panuje przekonanie, że skoro jesteśmy w UE mieszkania w Polsce muszą podrożeć do średniej europejskiej. Dlatego ci których na to stać kupują mieszkania licząc na to, że w przyszłości sprzedadzą je z zyskiem większym, niż gdyby ulokowali pieniądze w banku.

Problem polega na tym, że w efekcie ceny mieszkań rosną kilkukrotnie szybciej niż pensje, w wyniku czego coraz mniej ludzi stać na mieszkania nawet na kredyt.
______
Czy ktoś z was drodzy forumowicze jest w stanie próbować przeprognozować, jak to się wszystko dalej potoczy, i kiedy nastąpi schłodzenie wzrostu cen na rynku nieruchomości?

16 listopada br. zmarł Milton Friedman, liberał, jeden z najwybitniejszych ekonomistów XX wieku, także noblista w tej dziedzinie.

Z prawdziwym zainteresowaniem przeczytałem informację S. Michalkiewicza [*] o tym że w 1989 roku M. Friedman odwiedził Polskę i przemawiał do Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego:

>".. wygłosił wtedy wykład, w którym udzielił polskim politykom rady aktualnej do dzisiaj. Polska - powiedział - nie powinna naśladować bogatych krajów zachodnich, bo nie jest bogatym krajem zachodnim. Polska powinna naśladować rozwiązania, które kraje zachodnie stosowały, gdy były tak biedne jak Polska."

O ileż bardziej rozwojowym krajem byłaby Polska gdyby polscy politycy wzieli sobie te dobre rady głęboko do serca a najlepiej wbili do głowy Na liberalnych reformach Niemcy podniosły się z upadku po II wojnie swiatowej, dzięki liberalnym reformom Estonia stała się najszybciej rozwijającym się krajem byłego ZSRR, nawet Szwecja podawana jako przykład opiekuńczości państwa wzbogaciła się najpierw na liberalnych rozwiązaniach.

Dla Polaków jednak liberalizm to coś czego trzeba się bać. Gdy populiści zarzucają adwersarzowi liberalizm to jest to zarzut, obelga niemalże! Jest to smutna konsekwencja wmówienia ludziom że liberalizm jest tylko dla bogatych a nie że na gospodarce rozwojowej długofalowo korzystają wszyscy, także przecież biedni.

Dalej Michalkiewicz opisuje:
>" Friedman dzieli się spostrzeżeniem, że są cztery sposoby wydawania pieniędzy: pierwszy - gdy wydajemy..

Lem w "Dziennikach gwiazdowych" opisał wojnę na gadżety dwóch producentów pralek, w wyniku której ich pralki potrafiły przeprowadzać analizę snów, śpiewać kołysanki, pisać poematy, a nawet "kusiły do grzechu" seksownymi kształtami, co niestety negatywnie odbijało się na ich funkcjonalności. Choć opowiadanie to powstało w czasach, gdy komputery zajmowały całe hale, a o wolnym rynku można było jedynie pomarzyć, okazało się, że trafnie określiło obecny kierunek rozwoju telefonów komórkowych.

Ja natomiast jeszcze pięć lat temu naiwnie wierzyłem, że producenci skupią się na tworzeniu coraz poręczniejszych, coraz mniejszych i bardziej niezawodnych aparatów. Kto miał rację? Oczywiście Lem, który przewidział powstanie produktów które będą śpiewać i tańczyć, choćby ceną za te gadżety była ich funkcjonalność.

Obecnie miniaturyzacja elektroniki, oraz rozwój w dziedzinie ergonomii i konstrukcji akumulatorów zwyczajnie nie mogą sprostać nawałowi kolejnych gadżetów. W wyniku tego nowe "wszystkomające" komórki stają się coraz mniej wygodne w obsłudze, czas ich działania bez doładowania baterii uległ skróceniu, a ich wymiary w najlepszym razie nie powiększają się. Również prostota obsługi i funkcjonalność wyraźnie cierpi, choćby tylko dlatego, że coraz mniej przestrzeni przypada na jeden przycisk. Starczy wspomnieć telefon N-Gage, na którym całkiem przyjemnie można pograć, ale dzwonienie do wygodnych nie należy.
Co z tego że telefon jest delikatny, krótko działa bez ładowania,..

W "Rzeczpospolitej" pojawił się taki oto tekst:
"Liczba kontroli przeprowadzanych w firmach jest bardzo duża. Odczuwam to na własnej skórze. Najczęściej pojawiają się u nas kontrolerzy z Inspekcji Sanitarnej, Inspekcji Pracy, Inspekcji Handlowej i kontroli skarbowej. Wiąże się to z przygotowywaniem licznych dokumentacji i ze stratą czasu. Z dużą nadzieją oczekuję nowelizacji przepisów. Niezbędna jest racjonalizacja działań inspektorów. Przedsiębiorcy chcą być traktowani jak partnerzy, a nie jak intruzi."
Czy sądzicie że rzeczywiście państwo wylewa dziecko z kąpielą?
A jeżeli tak naprawdę jest to jak temu zapobiec?

www.mises.(*)?id=66&content_id=86&view=full
lub czym Państwo Nie Jest

Są niewątpliwie racje przemawiające za państwem typowo kapitalistycznym ale są też te którymi posługuja się zwolennicy państwa opiekuńczego.
Które jest skuteczniejsze, a które bardziej przyjazne obywatelom? A może da się to pogodzić i stworzyć idealną ekonomię w której wilk syty i owca cała?
A więc do piór: zalety i wady państwa kapit. oraz opiekuńczego.

Witam!
Wydaje mi się, że wiedza o budżecie państwa jest u przeciętnego człowieka niewielka (na własnym przykładzie między innymi to stwierdzam). W środkach informacyjnych co jakiś czas słychać, komu się obniży, komu podwyższy kwoty z budżetu, jakie będą przychody, ale brakuje obrazu całościowego.
Właściwie chodzi mi o to, że ustalając na przykład domowy budżet zasady są proste, że da się ustalić przejrzyste zasady i według nich postępować planując wydatki. Dlaczego wobec tego przy budżecie państwa mamy prawie że wojny krzyżowe?
Pozdrawiam

...zostało otworzone!
Czekam teraz na inspirujące i ciekawe dyskusje na tematy jak wyżej. A w związku z tym, że na szczęście wśród naszych czytelników jest duże zróżnicowanie w poglądach na ten temat liczę na duży potencjał polemiczny i na jak najbardziej merytoryczne (a nie wyłącznie ideologiczne) dyskusje.
W każdym razie powinno być dla wszystkich jasne, że Racjonalista chce z uwagą wysłuchać zarówno merytorycznych racji lewicy, jak i liberalizmu gospodarczo-ekonomicznego.

W np. Stanach Zjed. gdy jest kryzys gospodarczy to obniża się podatki (oczywiście nie wiem wszystkiego i z pewnością bywają wyjątki). U nas wręcz przeciwnie. Rezultaty są widoczne. Oczywiście nie chcę tutaj gloryfikować USA bo to nie o to chodzi.
Że to jest słuszna polityka (obniżanie podatków) to chyba nie muszę mówić. Każdy woli zapłacić mniej niż więcej. A jeżeli przedsiębiorca zapłaci mniejszy podatek to część z tych pieniędzy może przeznaczyć na podwyżki dla pracowników-zjeść może tylko tyle ile może (Ci jeżeli będą zarabiali więcej to mimo że ich podatki, procentowo, będą niższe to będą więcej wpłacali do budżetu państwa), biznesmen może też tworzyć nowe mniejsca pracy albo wspierać organizacje pozarządowe.
Natomiast jeżeli państwo będzie posiadało więcej środków to powinno przeznaczyć je na inwestycje edukacyjne, naukowe, kulturalne itd
Generalnie mówiąc takie podejście do problemu daje korzyści wszystkim: ludziom pracy, naukowcom, uczniom, ludziom kultury, państwu, organizacjom III sektora etc
Ale żeby nie było tak różowo to taki system ma też wady.
Po zmiejszeniu podatków, okresowo, państwo ma mniej pieniędzy na swoje statutowe cele, pracodawcy mogą się "zachłysnąć" większą ilością pieniędzy do wydania i przznaczyć je na swoje potrzeby-a więc nie ma mowy o podwyżkach czy nowych miejscach pracy.
Ale po pewnym czasie system który wyżej opisałem zaczyna działać. Po prostu: nie można w nieskończoność wydawać coraz większej liczby pieniędzy. To zaczyna się nużyć. Nacisk społeczny:..

Wolny rynek, konkurencja itp napędza produkcję a ta jest korzystna dla społeczeństwa-niby jasne jak słońce. Ale musi gdzieś istnieć granica. Pracujemy coraz dłużej, coraz więcej, coraz szybciej. Odbija się to na naszym życiu rodzinnym. Brakuje nam czasu na to żeby np. wybrać się do lekarza, odwiedzić znajomych etc
Czy jest realna szansa żeby pogodzić wolny rynek i konkurencyjność przdsiębiorstw-ogólnie ustrój kapitalistyczny z zapewnieniem praw pracowniczych. I w jaki sposób to zrobić? Takie przejście od drapiżnego kapitalizmu do kapitalizmu typu socjalistycznego (tak to nazwijmy).
Acha, doświadczyłem, na własnej skórze, "dobrodziejstw" ustroju socjalistycznego i za żadne skarby nie chcę do niego wracać.