Siedziałem sobie niedawno na tapczanie i parując skarpetki – zwyczajem statystycznego Polaka – gapiłem się tępo w TV.
Nie mieszkam sam, więc musząc słuchać telewizora – wypracowałem nawyk myślenia o czym innym. Jest więc najczęściej tak, że słucham nie słysząc.
I pewnie tak właśnie byłoby też tym razem, gdyby nie dotarło do mnie słowo: skarpety.
Skarpety? Podglądają mnie czy jak? Na szczęście nie. Epoka Wielkiego czy Małego Brata jeszcze nie nadeszła.
O częstotliwości zmiany skarpet gadają. Przez statystycznego Polaka. Padła taka wielkość, że zaciekawiony szczerze, liczyć zacząłem wszystkie porozrzucane dookoła i wyszło mi, że wystarczy mi ich na 257 i pół dnia.
Potem powinienem je znowu uprać.
Strategia świetna na lata kryzysu.
Taka dobra bawełniana skarpeta nie tylko dla nogi miła jest, ale też im rzadziej świechtana w pralce – tym wolniej się zużywa. Mam ja więc w czym chodzić przez długie lata a oszczędności na zakupach środków piorących pozwolą mi na zgromadzenie wcale pokaźnego majątku.
Ciekawość mię zaraz w temacie sparła, żem się rzucił na Internet.
Poszukiwania otworzyły przede mną inne sfery i pola, na których nieźle można przyoszczędzić.
Po diabła prać te majtki i prać. Pralka buczy, żre prąd i łyka ten proszek jak kot saszetki, a jest to inwestycja, która w życiu się nie zwróci.
A przecież co piąta rodaczka i 34% rodaków potrafią na drugi dzień założyć tę samą bieliznę, a 7 facetów na 100 – zmienia ją kilka razy w miesiącu.
Kąpiel i mycie
Tutaj trudno Polakowi jeszcze coś przyoszczędzić, bo przywiązany do tradycji we wszystkiem – kąpie się jak za czasów I Rzeczp.: na Boże Narodzenie, Wielkanoc i w lecie dla ochłody.
W każdym razie – 2,6 raza na tydzień.
Niemcy to w porównaniu z nami – brudny naród jest, bo potrzebują kąpać się aż 4,4 raza a Hiszpany nawet 4,7.
Włosi i Anglicy są porównywalnie tak samo czyści jak my: kąpią się odpowiednio: 3,8 i 3,7 w tygodniu.
Strasznymi brudasami są Amerykanie. Zużywają przeciętnie 11 kg mydła rocznie. Nam wystarcza 7.
Papiery higieniczne
Nasi zachodni sąsiedzi muszą być strasznymi obesr.cami, skoro zużywają 3 razy więcej papieru toaletowego.
W 2% polskich gospodarstw w ogóle nie kupuje się tego artykułu, co jest dobrą podstawa do ćwiczeń małego Jasia w logicznym rozumowaniu:
Mamo! Nasza sąsiadka idzie do kibla.
Jak to? Idzie przez podwórko. Skąd wiesz, że do kibla?
A bo niesie pod pachą New York Timesa, a przecież nie zna angielskiego. Znaczy, idzie s..ć, mamusiu.

To wszystko jednak dzieje się w domach.
W instytucjach, szpitalach nie będziemy już narażeni na dyskomfort patrzenia na coś takiego.
Schludny personel, białe kitle. Higieniczni tak, że nawet do macania górnej części brzucha zakładają rękawiczki.
Sala trzyosobowa. Sanitariat na 2 sale.
Się umyć idziemy na tak miłe rozpoczęcie dnia.
Zapach w nim taki, że staram się niczego nie dotykać. Szczoteczkę z nałożoną pastą ściskam kurczowo w zębach, podświadomie czując, że nie mogę jej położyć na zlewie. Wiem, że jak spadnie na podłogę – to koniec.
Na łóżku obok staruszek biedny i już na pierwszy rzut oka – w bardzo złym stanie. Co zje to rzyga. Na prawo, na lewo i przed siebie. Zwłaszcza to na prawo jest dla mnie niepokojące. W końcu pielęgniarki zmęczone bezustannym prześcielaniem łóżka – wkładają mu do nosa rurkę z podczepionym workiem. Teraz rzyga przez nią nosem.
Żeby była równowaga, w jego odbytnicy umieszczają drugą rurkę, przez którą wchłania coś z zawieszonego wysoko worka.
No i nadchodzi moment kiedy worek staje się pusty. Przychodzi pielęgniarka.
Kątem oka widzę, jak wyciąga rurkę z odbytnicy i niesie ją przez salę a z rurki: kap, kap, kap…
Po wizycie ordynatora na salę wpada zmieszany i jakoś dziwnie pośpieszny niższy personel ze szmata w ręku.
I jedzie tą szmata kolejno: po umywalce, po pierwszej szafce, po zarzyganej szafce staruszka i nie wymieniając jej, ani nawet w niczym nie płucząc - zabiera się za przetarcie mojej szafki.
Porywam pośpiesznie leżącą tam ulubioną książkę i nachodzi mnie smutna refleksja, że starość niechybnie kiedyś nadejdzie, a z nią być może konieczność częstego przebywania w szpitalach wśród takich ludzi.
Ludzi, dla których częstotliwość zmiany majtek czy skarpet w domu jest ich prywatną sprawą. Ale tutaj są przecież w pracy, gdzie obowiązują pewne procedury. Których z pewnością się uczyli.
Co robić w obronie własnej godności? Drzeć mordę na każdym kroku, czy pokornie poddać się i zawczasu pomyśleć o fiolce cyjanku?