 |
Artykuł Pratchetta do przetłumaczenia Ten wątek jest przedawniony Działy Forum » Kultura
| Napisano | Autor | Tytuł | | 25-03-2010 13:41 | Sznajper (1 punktów) | Artykuł Pratchetta do przetłumaczenia | Mam prośbę, czy ktoś sprytniejszy ode mnie w języku angielskim mógłby przetłumaczyć ten artykuł? I create gods all the time - now I think one might exist, says fantasy author Terry Pratchett By Terry Pratchett As a child, Terry Pratchett questioned everything, but didn't always get the answers he craved. The best-selling fantasy author grew up not believing in a supreme deity - until the day the universe opened up to him as he was preparing for another spell on a chat-show. There is a rumour going around that I have found God. I think this is unlikely because I have enough difficulty finding my keys, and there is empirical evidence that they exist. But it is true that in an interview I gave recently I did describe a sudden, distinct feeling I had one hectic day that everything I was doing was right and things were happening as they should. It seemed like the memory of a voice and it came wrapped in its own brief little bubble of tranquillity. I'm not used to this. Terry Pratchett Revelation: Terry Pratchett, pictured at the March premiere of The Colour of Magic, a screen version of the first Discworld novel As a fantasy writer I create fresh gods and philosophies almost with every new book (I'm rather pleased with Annoia, the goddess of Things That Get Stuck In Drawers, whose temple is hung about with the bent remains of bent egg whisks and spatulas. She actually appears to work in this world, too). But since contracting Alzheimer's disease I have spent my long winter walks trying to work out what it is that I really, if anything, believe. I read the Old Testament all the way through when I was about 13 and was horrified. A few months afterwards I read The Origin Of Species, hallucinating very mildly because I was in bed with flu at the time. Despite that, or because of that, it all made perfect sense. As soon as I was allowed out again I borrowed the sequel and even then it struck me that Darwin had missed a trick with the title. If only a good publicist had pointed out to him that The Ascent Of Man had more reader appeal perhaps there wouldn't have been quite as much fuss. Evolution was far more thrilling to me than the biblical account. Who would not rather be a rising ape than a falling angel? To my juvenile eyes Darwin was proved true every day. It doesn't take much to make us flip back into monkeys again. Enlarge David Jason in The Colour of Magic Enchantment: David Jason in Pratchett's The Colour of Magic The New Testament, now, I quite liked. Jesus had a lot of good things to say and as for his father, he must have been highly thought of by the community to work with wood - a material that couldn't have been widely available in Palestine. But I could never see the two testaments as one coherent narrative. Besides, by then I was reading mythology for fun, and had run into Sir James G. Frazer's Folklore In The Old Testament, a velvet-gloved hatchet job if ever there were one. By the time I was 14 I was too smart for my own God. I could never find the answers, you see. Perhaps I asked the wrong kind of question, or was the wrong kind of kid, even back in primary school. I was puzzled by the fact that according to the hymn, there was a green hill far away 'without a city wall'. What was so unusual about a hill not having a wall? If only someone had explained ... And that is how it went - there was never the explanation. I asked a teacher what the opposite of a miracle was and she, without thinking, I assume, said it was an act of God. You shouldn't say something like that to the kind of kid who will grow up to be a writer; we have long memories. But I'd asked the question because my mother had told me about two families she knew in the East End of London. They lived in a pair of semi-detached houses. The daughter of one was due to get married to the son of the other and on the night before the wedding a German bomb destroyed the members of both families who were staying in those houses in one go, except for the sailor brother of the groom, who arrived in time to help scrabble through the wreckage with his bare hands. Like many of the stories she told me, this had an enormous effect on me. I thought it was a miracle. It was exactly the same shape as a miracle. It was just ... reversed. Did the sailor thank his god that the bomb had missed him? Or did he curse because it had not missed his family? If the sailor had given thanks, wouldn't he be betraying his family? If God saved one, He could have saved the rest, couldn't He? After all, isn't God in charge? Why does He act as if He isn't? Does He want us to act as if He isn't, too? As a boy I had a clear image of the Almighty: He had a tail coat and pinstriped trousers, black, slicked-down hair and an aquiline nose. On the whole, I was probably a rather strange child, and I wonder what my life might have been like if I'd met a decent theologian when I was nine. About five years ago that child rose up in me again and I began work on a book, soon to see the light of day as Nation. It came to me overnight, in all but the fine detail. It is set on a world very like this one, at the time of an explosion very like that of Krakatoa, and in the centre of my book, a 13-year-old boy, now orphaned, screams at his gods for answers when he hasn't fully understood what the questions are. He hates them too much not to believe. He has had to bury his own family; he is not going to give thanks to anyone. And I watched him try to build a new nation and a new philosophy. 'The creator gave us the brains to prove he doesn't exist,' he says as an old man. 'It is better to build a seismograph than to worship the volcano.' I agree. I don't believe. I never have, not in big beards in the sky. But I was brought up traditionally Church of England, which is to say that while churchgoing did not figure in my family's plans for the Sabbath, practically all the Ten Commandments were obeyed by instinct and a general air of reason, and kindness and decency prevailed. Belief was never mentioned at home, but right actions were taught by daily example. Possibly because of this, I have never disliked religion. I think it has some purpose in our evolution. I don't have much truck with the ' religion is the cause of most of our wars' school of thought because that is manifestly done by mad, manipulative and power-hungry men who cloak their ambition in God. I number believers of all sorts among my friends. Some of them are praying for me. I'm happy they wish to do this, I really am, but I think science may be a better bet. So what shall I make of the voice that spoke to me recently as I was scuttling around getting ready for yet another spell on a chat-show sofa? More accurately, it was a memory of a voice in my head, and it told me that everything was OK and things were happening as they should. For a moment, the world had felt at peace. Where did it come from? Me, actually - the part of all of us that, in my case, caused me to stand in awe the first time I heard Thomas Tallis's Spem In Alium, and the elation I felt on a walk one day last February, when the light of the setting sun turned a ploughed field into shocking pink; I believe it's what Abraham felt on the mountain and Einstein did when it turned out that E=mc2. It's that moment, that brief epiphany when the universe opens up and shows us something, and in that instant we get just a sense of an order greater than Heaven and, as yet at least, beyond the grasp of Stephen Hawking. It doesn't require worship, but, I think, rewards intelligence, observation and enquiring minds. I don't think I've found God, but I may have seen where gods come from. www.dailym(*)-gods-time--I-think-exist.html | Autor wątku ma uprawnienia do usuwania wypowiedzi, jeżeli łamią regulamin Forum lub znacznie odbiegają od tematu.
3 na 3 | dstr (1474 punktów) | Może nie jest to idealne rozwiązanie, ale niebiegli znajdą tu całkiem wystarczającą protezę znajomości angielskiego: translate.google.com/
|
|
 | 5 na 5 | Meretseger (61860 punktów) | > Może nie jest to idealne rozwiązanieO rety. To jest najgorsze z możliwych rozwiązanie. Kiedyś się zabawiłam w używanie tłumacza google, wrzuciłam kawałek tekstu do przetłumaczenia z angielskiego na polski i kawałek odwrotnie. Jak zobaczyłam rezultat, sturlałam się pod biurko ze śmiechu. Z pojedynczymi słowami google daje sobie radę, ale już przy pojedynczych zdaniach zaczynają się problemy, nie mówiąc o całych akapitach. Edit: zabawiłam się i teraz. Oto rezultat: "It's that moment, that brief epiphany when the universe opens up and shows us something, and in that instant we get just a sense of an order greater than Heaven and, as yet at least, beyond the grasp of Stephen Hawking. It doesn't require worship, but, I think, rewards intelligence, observation and enquiring minds" Po przetłumaczeniu: "To jest ten moment, że krótkie epifanii, kiedy wszechświat otwiera się i pokazuje nam coś, w tej chwili mamy tylko poczucie celu większego niż niebo i jak na razie przynajmniej, poza zasięgiem Stephen Hawking. Nie wymaga kultu, ale myślę, nagród wywiadu, obserwacji i badawczy umysł" Rozbroiły mnie "nagrody wywiadu"...
|
|
2 na 2 | Ojciec Ateusz (9201 punktów) | W skrócie - pomimo niepokojącego tytułu nie ma powodu do obaw, sir Terrence wciąż po stronie rozumu.
|
|
11 na 11 | karolina m. (380 punktów) | Przetłumaczyłam artykuł; starałam się zachować smaczki, Pratchetta czytywałam i po polsku i po angielsku, więc może się udało. Z kilkoma zdaniami miałam problem, zwłaszcza, że interpunkcja i układ artykułu pozostawiają pewne niejasności, a to mój debiut, jako tłumacza  Enjoy. "Ciągle tworzę nowych bogów. Obecnie podejrzewam, że któryś może istnieć" - mówi Terry Pratchett, autor fantasy. Jako dziecko, Terry Pratchett kwestionował wszystko, ale nie zawsze otrzymywał pożądaną odpowiedź. Dorastając, nie wierzył w jakiekolwiek uniwersalne bóstwo, aż do dnia, kiedy wszechświat otworzył się przed nim podczas przygotowań do przemówienia w kolejnym programie dyskusyjnym. "Krąży plotka, że znalazłem Boga. Wydaje mi się to mało prawdopodobne, bo mam problemy ze znalezieniem kluczy, mimo że ich istnienie jest empirycznie udowodnione. Faktycznie, w wywiadzie, którego niedawno udzielałem, opowiadałem o nagłym, wyraźnym uczuciu, pewnego szalonego dnia, kiedy wszystko wydawało się takie, jak trzeba, wszystko działo się tak, jak powinno. Przypominało to niewyraźne wspomnienie, było jak bańka ciasno upakowanego spokoju. Nie przywykłem do tego." Terry Pratchett na marcowej premierze "Koloru Magii", ekranizacji powieści z cyklu o Świecie Dysku: "Jako autor fantasy, w każdej kolejnej książce tworzę nowych bogów i nowe filozofie (jestem raczej zadowolony z Annoi, bogini Rzeczy, Które Utknęły W Szafie (...?).) Odkąd zmagam się z chorobą Alzheimer'a, spędzam swoje długie, zimowe spacery na zastanawianiu się w co właściwie wierzę, jeżeli wierzę w cokolwiek. Mniej więcej do 13 roku życia przeczytałem cały Stary Testament i byłem przerażony. Kilka miesięcy później, leżąc w łóżku z grypą, przeczytałem "O powstaniu gatunków". Miałem wtedy wysoką gorączkę i lekkie halucynacje. Pomimo tego, albo może właśnie dlatego, to wszystko składało się dla mnie wówczas w sensowną całość. Jak tylko wyzdrowiałem, od razu wypożyczyłem sequel; już wtedy uderzyło mnie, że pomysł Darwina z tytułem nie był do końca trafiony. Gdyby tylko jakiś dobry publicysta zasugerował mu, że tytuł "O wzlocie człowieczeństwa" byłby bardziej poczytny, może nie powstałoby tyle zamieszania. Ewolucja była dla mnie o wiele bardziej ekscytująca, niż opis biblijny. Któż nie wolałby być raczej rozwijającą się małpą, niż upadającym aniołem? Dla mojego młodego umysłu, teoria Darwina potwierdzana była każdego dnia. Nie potrzeba wiele, żeby zniżyć się z powrotem do poziomu małpy. (...)David Jason w "Kolorze Magii" Całkiem lubię Nowy Testament. Jezus miał sporo ciekawych rzeczy do powiedzenia. Jak przystało na swego ojca, musiał być trochę zepchnięty na margines społeczeństwa, żeby móc pracować w drewnie - materiale na pewno trudno dostępnym w Palestynie. Nigdy nie widziałem w obu testamentach wspólnej spójnej narracji. Poza tym wtedy rozrywkowo czytałem mitologię, i przechodziłem przez "Folklor w Starym Testamencie" sir Jamesa G. Frazer'a, delikatne ujęcie ciężkiej sprawy, jeżeli kiedykolwiek takowe powstało. Ale zanim skończyłem 14 lat, byłem zbyt bystry na własnego Boga. Widzisz, nigdy nie umiałem znaleźć odpowiedzi. Może zadawałem niewłaściwe pytania, albo byłem niewłaściwym dzieciakiem, nawet w podstawówce. Byłem zakłopotany faktem, że, jak głosił hymn, gdzieś daleko jest zielone wzgórze "pozbawione murów". Co dziwnego miałoby być we wzgórzu bez murów? Gdyby tylko ktoś wtedy wyjaśnił... I tak doszedłem do wniosku, że wyjaśnienia nie ma.
|
|
 | | TyDraniu (6569 punktów) | >(jestem raczej zadowolony z Annoi, bogini Rzeczy, Które Utknęły W Szafie (...?).)
Bogini Rzeczy, Które Utknęły w Szufladzie.
|
|
10 na 10 | karolina m. (380 punktów) | cz.2
Zapytałem nauczycielkę co jest po drugiej stronie cudu. Odpowiedziała bez zastanowienia, że to akt boży. Nie powinno się mówić takich rzeczy dzieciakowi, który, gdy dorośnie, zostanie pisarzem. Mamy cholernie dobrą pamięć. Zadałem to pytanie przez moją matkę, która opowiedziała mi o dwóch rodzinach, które znała, po wschodniej stronie Londynu. Mieszkali w bliźniaczych domach. Córka jednej z tych rodzin miała właśnie wyjść za mąż za syna drugiej z nich. W noc przed ślubem niemiecka bomba zniszczyła oba domy i uwięziła pod gruzami całe rodziny oprócz brata pana młodego - marynarza, który przybył w samą porę i gołymi rękami uwolnił bliskich. Ta historia zrobiła na mnie ogromne wrażenie, jak wiele innych, które opowiadała mi matka. Myślałem, że to cud. To przybrało kształt cudu, tyle że... odwróconego. Czy marynarz dziękował swojemu bogu, że bomba go ominęła? A może przeklinał go, że nie ominęła jego rodziny? Jeżeli dziękował, to czy nie była to zdrada wobec rodziny? Jeżeli Bóg ocalił jedną osobę, mógł ocalić i resztę, czyż nie? W końcu czy to nie Bóg trzyma władzę? Dlaczego zachowuje się tak, jakby tak nie było? Czy chce, żebyśmy też to przyjęli? Jako dziecko miałem przejrzysty obraz Wszechmogącego: miał długi płaszcz i spodnie od garnituru, gładkie włosy i orli nos. Byłem raczej dziwnym dzieckiem; zastanawiam się, jakie mogłoby być moje życie, gdybym w wieku 9 lat spotkał przyzwoitego teologa. Jakieś 5 lat temu to dziecko we mnie odżyło i zacząłem pracę nad książką(...). Naszło mnie to w nocy, co do każdego szczegółu. Dzieje się to w świecie takim, jak ten, podczas wybuchu wulkanu Krakatau. W środku książki, 13-letni chłopiec, osierocony, woła do swoich bogów o odpowiedzi, nie całkiem rozumiejąc, jakie są pytania. Za bardzo ich nienawidzi, żeby nie wierzyć. Musiał pogrzebać własną rodzinę i nie zamierza nikomu dziękować. Obserwowałem go, próbującego zbudować nowe społeczeństwo i nową filozofię. 'Stwórca dał nam umysły, żebyśmy mogli udowodnić, że nie istnieje', mówi, jako stary człowiek. 'Lepiej wybudować sejsmograf, niż czcić górę wulkaniczną'. Zgadzam się. Nie wierzę. Nigdy nie wierzyłem, nie w długą brodę w niebie. Ale wychowywałem się w tradycyjnym angielskim kościele, który wmawiał mi, że dopóki uczęszczanie na msze jest stałym punktem sabatu, wszystkie dziesięć przykazań jest przestrzegane właściwie instynktownie. Wiara nigdy nie była wspominana w domu, ale właściwych zachowań uczono mnie poprzez codziene przykłady. Może dlatego, ze nigdy nie darzyłem religii szczególną niechęcią. Podejrzewam, że ma ona jakiś ewolucyjny cel. Nie mam wyrzutów w stylu 'religia jest przyczyną większości wojen', bo to jest filozofia żądnych władzy manipulantów, którzy swoje ambicje zasłaniają Bogiem. Wielu spośród moich przyjaciół, to wierzący różnych religii. Niektórzy się za mnie modlą. Cieszy mnie, że chcą to robić, choć osobiście stawiałbym jednak na naukę. Co więc powinienem zrobić z głosem, który mówił do mnie, gdy szykowałem się ostatnio do przemówienia w kolejnym programie dyskusyjnym? Właściwie to było jakieś wspomnienie głosu w mojej głowie, który przekonywał mnie, że wszystko jest OK i rzeczy dzieją się tak, jak dziać się powinny. Przez moment świat wydał się spokojny. Skąd to się wzięło? Ja - a właściwie część każdego z nas, która, w moim przypadku, spowodowała stanie w trwodze, kiedy pierwszy raz usłyszałem "Spem in alium" Thomasa Tallis'a, i zachwyt, który poczułem na spacerze ostatniego lutego, kiedy zachodzące słońce oblało rozorane pole intensywnym różem - wierzę, że to jest właśnie to, co czuł Abraham na górze i Einstein, kiedy odkrył, że E=mc2. W tamtym momencie, ta krótka epifania, kiedy wszechświat otwiera się i pokazuje nam coś, w tej chwili, rozumiemy porządek doskonalszy, niż jakiekolwiek Niebo i, jak dotąd, przynajmniej więcej, niż pojęcie Stephena Hawkinga. To nie wymaga oddawania żadnej czci, ale sądzę, że jest nagrodą za inteligencję, umiejętność obserwacji i dociekliwy umysł. Wątpię, jakobym znalazł Boga, ale możliwe, że zobaczyłem, skąd bogowie przybywają."
|
|
 | | Meretseger (61860 punktów) | Wielkie brawa
|
|
Aby pisać w tym wątku, musisz się zalogować
Zaloguj przez OpenID.. Jeżeli nie jesteś zarejestrowany/a - załóż konto..
Szukaj na Forum Przewodnik Regulamin i instrukcja obsługi Forum Kolegium Moderatorów 
|
 |
|