Natomiast (tak w ramach wymiany grzeczności) służbowy islamofob racjonalisty, propaguje starą jak instytucja państwa propagandę podziału i zastraszenia:
Nie chce mu się napisać nic na temat bijących w oczy przez zasłonę wspomnianej propagandy, głównych przyczyn ekstremizmu w miejsce propagowania efektów dysonansu poznawczego na temat cywilizowanego Zachodu, który jest cywilizowany przede wszystkim kosztem wyzysku terytoriów i ludności bynajmniej nie europejskiej.
W tym konkretnym przypadku zajmę się propagowaniem idei, że nie należy kierować się współczuciem do Arabów z powodu tego, że wygnani przez nas - cywilizowanych Europejczyków z naszej cywilizowanej Europy Żydzi osiedlili się i stosują terror wobec barbarzyńców na ich terytorium. Za to wypada pałać sympatią do syjonistów, szastających na lewo i prawo wyświechtanym już do stopnia tragikomedii antysemityzmem i fundamentalizmem islamskim oraz do prowadzonej przez nich polityki kłamstw i terroru bo w innym wypadku wspomniany, służbowy autor przyklei etykietkę upartych służbowych antysemitów. Natomiast mile widziane są nie mające nic wspólnego z rzeczywistością, puste slogany jak demokratyczne państwo, prawo do obrony i powalające bzdury o cywilizowanym początku jego istnienia skutkiem ekspansji zakłamania własnej historii, stosowanej do indoktrynacji dzieci po to by chętniej zakładały mundur.
Początki tego "cywilizowanego" państwa to terroryzm, dzięki któremu sprawują w nim władzę byli terroryści zaczynający karierę w zwalczających i na przemian bratających się: Irgun, Haganah i Lehi. Wsławionych min. takimi sukcesami jak np.: zamach na Hotel King Dawid, rzeź w Deir Yassin czy wypędzenia ludności arabskiej: 994 osoby z Chirbet-Azun, 620 osób z Ad Dumejra, 910 osób z Arab an-Nufejat, 340 osób z Arab al-Fogara, 650 osób z Miska, 600 osób z Nadżd, 1200 osób z Samsum, czy zabicie mediatora ONZ dla Palestyny Folke Bernadotte w 1948 r..
Autor tytułowego cytatu lubi pisać na forum* o statkach, więc przypomnę o "Altalenie", którą to "ojciec Izraela" Ben Gurion w myśl bratniej miłości bardziej pomiędzy elitami niż Izraelitami kazał ostrzelać powodując pożar, grożący eksplozją ton amunicji znajdującej się na statku. Żołnierze Irgunu skakali do wody i ginęli (66) od ostrzału a ci którzy dopłynęli trafili do więzienia (200) i premier Begin musiał czekać prawie 30 lat na swoją kolejkę do stołka.
Przedstawmy więc ten "demokratyczny" system terrorystycznej oligarchii, która to jeszcze jako Tymczasowa Rada Państwa odrzuciła koncepcję napisania konstytucji, na rzecz uchwalania Praw Fundamentalnych: \Kneset\ (1958), \Ziemie Izraela\ (1960), \Prezydent Państwa\ (1964), \Rząd\ (1968), \Gospodarka Państwa\(1975), \Izraelskie Siły Zbrojne\(1976), \Jerozolima stolicą Izraela\ (1980), \Sądownictwo\ (1984), \Urząd Kontrolera Państwa\ (1988), \Prawa Człowieka\ (1995). Kolejność pokazuje najlepiej, jaką pozycję zajmuje człowiek w polityce tej demokratycznej hunty. Władza ustawodawcza w Izraelu należy do jednoizbowego parlamentu, wybieranego na 4 lata w wyborach powszechnych i proporcjonalnych, składającego się ze 120 członków. Prezydent ma w zasadzie tyle do gadania co Palestyńczyk. Ma obowiązek podpisywania ustaw i nie może on odmówić podpisania ustawy przyjętej przez Kneset, nie może rozwiązać rządu bo może to zrobić tylko Kneset, a Rząd kontroluje porządek obrad parlamentu i rozpatrywanie projektów ustaw zgłaszanych przez parlamentarzystów. Najistotniejszą cechą systemu politycznego Izraela jest przestrzeganie dyscypliny partyjnej. Jeżeli poseł nie głosuje według dokładnych wytycznych swojej partii, to zostanie przesunięty w dół na liście partyjnej w następnych wyborach albo usunięty z prac komisji Knesetu. Dlatego, gdy nie zgadza się ze stanowiskiem ugrupowania to w czasie obrad idzie do bufetu zamiast głosować, bo i tak Prawo Fundamentalne: Kneset nie określa żadnej liczby deputowanych, która stanowiłaby kworum. Co znaczy, że każda liczba posłów obecnych w izbie stanowi kworum, bez względu na to, czy jest ich 120 czy 20, więc po co ryzykować ciepłą posadkę. Natomiast Izraelski system wyborczy członków Knesetu polega na jednym głosowaniu, braku podziału na okręgi wyborcze i na proporcjonalnej reprezentacji. Oznacza to, że cały kraj stanowi jeden okręg wyborczy, w którym każdy wyborca oddaje swój głos na partię, więc to partia, a nie wyborcy, decyduje o tym, kto będzie reprezentował ją w Knesecie i cała walka wyborcza w Izraelu to praktycznie populistyczny pojedynek pomiędzy Haganh'ą i Irgun, przemalowanymi na dawne Mapai czyli Partię Pracy i Likud z drobnymi wyjątkami w postaci przetasowań początków terrorystycznej działalności przywódców. Nie zapominajmy też o tym, że: np. w 2007 na 5,5 mln Palestyńczyków tylko 1,5 mln miało obywatelstwo Izraela i prawo głosu w wyborach co daje dopełnienie obrazu tego demokratycznego państwa za sterami którego stają z dwoma wyjątkami, byli terroryści, ewentualnie zbyt młodzi na klasyczny terroryzm dowódcy oddziałów specjalnych, tudzież obyci z widokiem przerobionego mięsa armatniego generałowie.