Szkoda, że nad kołem tak się nie pastwisz. Usiadł Archytas z Tarentu, który żył w V wieku przed naszą erą inaczej niż ty te swoje teorie tu snujesz, i je wymyślił nieteoretycznie. Swoje Teorie wiejskiego proboszcza Alsora, który nie wiadomo dlaczego pisze tu anonimowo, bo gdyby nie to, już dawno zostałby doceniony, promuje co jakiś czas. Widać bardzie woli hejtować naukowe dokonania. Nie mam się za naukowca, ale też nie lubię napuszonych debili udających naukowców. "Śladami Pitagorasa" byłem zafascynowany jeszcze w trzeciej klasie podstawówki i nie zamierzam z tego tytułu nikogo uczyć, ani niczyjej wiedzy dyskredytować... No może z wyjątkiem wiejskich zadufanych, bufoniastych proboszczy.

Biorę, wyliczam matematycznie, czyli z solidnej teorii, no i cześć.

I nie ma na to siły, niezależnie z czym mamy do czynienia:
obwód okręgu, prędkość światła, czy tam... sam sobie wymyśl.

'Teoria relatywistyczna' jest tyle samo warta co.. tzw. wiedza ludowa,
w tym i ta wielka teoria ewolucji gatunków.

Wiedza oparta na gadce-szmatce i serii iluzji jest być może niekiedy użyteczna,
no ale to jest i tak symptom ciemnoty - trzeba sobie zdawać sprawę co i jak... jaki jest cel, a nie udawać wielkiego mędrca na pokaz... ośmiesza taki młodych, a sam głupszy od szczeniaka.

... odnoście że anonimowo piszę:
nie chcę nikogo straszyć moim nazwiskiem - pochodzeniem, itd., bo wtedy dopiero byłby szok!

Alsor to troll z Frondy rodem, który sprytnie ośmiesza dział Nauka wpisując takie bzdury i pseudo wzorki za co już dawno by wyleciał z normalnego portalu społecznościowego.

Ten wątek nawet w dziale Bazgroły byłby nadużyciem bo to jest nic.
Walenie w klawiaturę chama i trolla.

Alsor Jezus to nie jest bóg - uwierz mądrzejszemu!

Nauka obaliła tego boga:

Paradoks siostry obala religię. Nieba i piekła nie ma bo siostra osoby skazanej na cierpienia w piekle nie mogłaby czuć się szczęśliwa mimo przebywania w niebie.

Żenujące zachowania Papieży i kleru dowodzą, że nie są oni obserwowani ani kierowani przez żadnego boga i bardzo omylni (torturowanie i palenie żywych ludzi - nawet masowe - w Ameryce Środkowej; wprowadzenie obowiązku spowiedzi dopiero po 10 wiekach papiestwa jakby Jahwe był sklerotykiem i dopiero wtedy nagle sobie o tym przypomniał i natchnął papieża).

'Słowo Bóg jest dla mnie niczym więcej niż wyrazem i wytworem ludzkiej słabości, a Biblia zbiorem dostojnych, ale jednak prymitywnych, legend, które są ponadto dość dziecinne.' Einstein.

Wszystkie cuda Jezusa miały charakter nieanatomiczny. Wybudzał pozornie zmarłych z letargu albo uczył pacjentów poruszać bezwładną rzekomo wcześniej ręką.

Najnowsze eksperymenty z polem magnetycznym wykazały, że magnetyzmem można skłonić ludzi do grzesznych, amoralnych myśli, co oznacza, że dusza jest materialna i tworzą ją komórki mózgu.

Cesarz Konstantyn z przyczyn politycznych wylansował wiarę w Jezusa czyli chrześcijaństwo. "Dostrzegł w nim siłę" mogącą wzmocnić cesarstwo. Tak piszą dość konserwatywni redaktorzy Wikipedii.

Kara piekła jest zbyt okrutna. Wiekuiste męki za skończoną ilość przestępstw jakie najgorszy nawet człowiek może popełnić to jakieś patologiczne okrucieństwo.

Bóg aby panować nad światem musiałby być wszechwiedzący, a więc też znający całą przyszłość już jak stwarzał świat. Wiedziałby zatem już wtedy kto jaki grzech popełni. Karanie za grzechy byłoby nonsensem.

Czasami rodzi się dziecko mniej sprawne umysłowo od szympansa. Tak samo zdarzało się, że pierwsze Homo Erectusy nieraz wydawały na świat dzieci mniej inteligentne niż żyjące wtedy jeszcze na świecie Australopiteki, od których pochodzimy. To ośmiesza koncepcję duszy nieśmiertelnej bo w niebie musiałyby być też pra-małpy.

Biblia jest dramatycznie niezgodna z nauką. Nie tylko o ewolucji ale też o powstaniu Słońca i planet (obecna Ziemia i Księżyc powstały ze zderzenia dwóch planet) i o wielkim wybuchu.

Człowiek całe życie się zmienia, miewa mikrowylewy, zatrucia aluminium, itp. Dlatego na starość może być bardzo innym człowiekiem. Nie ma sensu zatem kontynuacja jego istnienia w postaci duszy bo dusza w chwili śmierci może być infantylna poglądowo i emocjonalnie. Nie można natomiast cofnąć jej do czasu świetności bo wtedy odebrałoby się człowiekowi jego tożsamość, ważne wspomnienia i poglądy z dalszych lat.

Zalecenia religijne odnośnie seksu są sprzeczne z biologią człowieka, a zatem prawdziwy bóg takich by nie podpowiedział prorokom. Brak częstych ejakulacji u mężczyzn zwiększa znacząco prawdopodobieństwo raka prostaty, a z oczywistych względów, trudno im w pewnych sytuacjach lub na pewnych etapach posiadać żonę.

Praktycznie wszyscy wybitni uczeni (90%) są niewierzący (ankieta wśród wiodących uczonych amerykańskich - Świat Nauki 1999/11)

Pytanie skąd się wziął nasz wszechświat jest zasadne ale rzekomy Jahwe nie jest odpowiedzą bo wtedy pojawi się pytanie, skąd się wziął Jahwe. Może zresztą wszechświat był zawsze.

Nawet jeśli jakiś super osobnik ustawił prawa mechaniki kwantowej czyli reguły naszego świata to na pewno nie wyróżnia on ludzi od szympansów, orek czy kosmitów.

Na świecie dzieje się wiele zła. Małe dzieci zapadają na straszne choroby jak nowotwory i pewne wady wrodzone. Kanalie bezkarne torturują ludzi, gwałcą dzieci - latami. Bóg obserwujący to wszystko częściej by interweniował gdyby był.

Biblijne zalecenia płodzenia i rodzenia jak największej liczby dzieci są ewidentną, szkodliwą bzdurą bo planeta nie urośnie i musi to prowadzić do katastrofalnej sytuacji ekologicznej prędzej czy później.

Zachowania w sferze erotyki wielu księży (w Australii oszacowano samą pedofilię na 7%, a mamy jeszcze nieformalne związki z dorosłymi mężczyznami lub kobietami) pokazują, że wiedza teologiczna nie skłania ich do faktycznej wiary w boga. Wielu papieży, mimo obowiązującego ich zakazu, kopulowało z mężczyznami lub kobietami i miało dzieci. To oznacza ich brak wiary w Jahwe mimo znakomitej dostępności do najstarszych materiałów o wierze.

Siema
Wszystkie wszechświaty są wieczne

>1. siada facet i mierzy prędkość światła,
>no i zawsze uzyskuje: c = 300 tys. km/s

Załóżmy hipotetycznie, że grupa ludzi porozumiewa się na forum dyskusyjnym i wspólnie wykazują błąd takiego założenia, że mierząc prędkość światła zawsze uzyskuje się: c = 300 tys. km/s
Co powinno stać się dalej, aby inni w nieskończoność nie ogłupiali młodzieży powtarzając ten fałsz?

>>1. siada facet i mierzy prędkość światła,
>>no i zawsze uzyskuje: c = 300 tys. km/s
>Załóżmy hipotetycznie, że grupa ludzi porozumiewa się na forum dyskusyjnym i wspólnie wykazują błąd takiego założenia, że mierząc prędkość światła zawsze uzyskuje się: c = 300 tys. km/s
>Co powinno stać się dalej, aby inni w nieskończoność nie ogłupiali młodzieży powtarzając ten fałsz?

Chyba nic na to nie poradzisz.

Sytuacja identyczna z geocentryzmem:
trwało to sobie bezkarnie przez wiele wieków,
no i co mogli z tym zrobić... Galileusz, czy Kopernik?

Jakimś cudem zostało to porzucone z czasem,
przestało być popularne, no ale trudno powiedzieć dlaczego tak się stało,
bo w sumie taki stan mógł sobie trwać spokojnie do dzisiaj.

Być może rozpowszechnienie edukacji tak zaowocowało...
no ale obecnie edukacja jest akurat w tym punkcie wykolejona, więc ja raczej nie widzę szans na... kolejne oświecenie.

Przykładowo: weźmy elektromagnetyzm w wersji relatywistycznej, bo w zasadzie to jest podstawa.
No i co tu mamy?

Same bzdury tu wypisują, że niby pole magnetyczne jest względne,
i np. przewodnik z prądem, co daje B, i siłę Lorentza:
F = ev x B

raptem zmienia się w naładowany drut gdy się poruszamy, i wtedy mamy:
F = e*E,

to są przecież totalne fanaberie, a nie żadna nauka.

>>Co powinno stać się dalej, aby inni w nieskończoność nie ogłupiali młodzieży powtarzając ten fałsz?

>Chyba nic na to nie poradzisz.
>Sytuacja identyczna z geocentryzmem:
>trwało to sobie bezkarnie przez wiele wieków,
>no i co mogli z tym zrobić... Galileusz, czy Kopernik?

Geocentryzm?
Chodzi o taką teorię która zakłada, że nieważne JAK JEST, ale ważne co się komu wydaje patrząc, a nie widząc...
Zgoda.
Sytuacja w tzw. naukach teoretycznych jest tożsama z geocentryzmem. Teoretyk oczyma wyobraźni patrzy na dwa zapalające się światełka i mówi, że równoczesność jest względna. Nie potrafi jednak skonkretyzować, czy chodzi mu o równoczesność zdarzenia czy może równoczesność uświadomienia sobie.
Koniowi nie da się wytłumaczyć na czym polega różnica, gęsiom też nie, małpom, muchom i innym stworzeniom bożym także nie da się tego wytłumaczyć. Ale co z ludźmi...? Czy ludzi już nie ma ?

To jest w sumie normalne - zwyczajne:
ludzie pracują na schematach, nikt tu nie tworzy na bieżąco.

Samo to myślenie jest przereklamowane,
o czym kiedyś już pisałem:

doświadczony mistrz, majster, murarz, spawacz, nie ma znaczenia - nawet kierowca, i narciarz,
zawsze tak samo krytykuje nowicjusza:

co ty robisz, popełniasz stale błędy, bo ty nie myślisz w ogóle!

No ale faktycznie cała sztuka polega właśnie na tym, że ci zawodowcy nie myślą,
bo to jest zwyczajny automatyzm - i na tym to polega:
tu nie ma czasu na myślenie!

Zawodowiec to taki automat, który jedzie schematami,
i tylko dlatego on nie popełnia błędów, i działa szybko - momentalnie.

Natomiast młody - niewytrenowany w danej dziedzinie, stale ma problemy,
więc myśli - traci czas... no i wtedy musi popełniać błędy, bo nie wyrabia się w czasie zwyczajnie!

Po opanowaniu schematów, co zwykle wymaga kilku tygodni, miesięcy, czy nawet lat,
on tak samo będzie gadał do swoich uczniów: ty w ogóle nie myślisz, gamoniu, i przez to robisz błędy!

Jaki z tego morał?

Ano taki że myślenie to nieunikniony etap nauki, z czego sobie fachowcy nie zdają sprawy:
oni tu wcale nie myślą, bo już nie muszą a nie odwrotnie!

I dalej: co się stanie gdy zostanę fachowcem, ale źle wyuczonym... bo złe - gorsze schematy opanowałem?

Wtedy jest masakra. Taki fachowiec będzie robił nadal swoje,
choćby cały świat mu na łeb się walił!

Stereotypy są bardzo trudne do przezwyciężenia... no ale śmierć wszystko leczy.

>>Teoretyk oczyma wyobraźni patrzy na dwa zapalające się światełka i mówi, że równoczesność jest względna.
>>Nie potrafi jednak skonkretyzować, czy chodzi mu o równoczesność zdarzenia czy może równoczesność uświadomienia sobie.

>To jest w sumie normalne - zwyczajne:
> ludzie pracują na schematach, nikt tu nie tworzy na bieżąco.

A może ludzie nie rozumieją pytań?
Przykład:
do teoretycznego oka prawdziwego teoretyka dociera z założenia światło z wielu różnych kierunków.
Pytanie:
Czy jakikolwiek teoretyk potrafi określić w jakim położeniu jednocześnie te promienie znajdowały się w chwilach poprzedzających?

>Stereotypy są bardzo trudne do przezwyciężenia... no ale śmierć wszystko leczy.

To chyba tak jest, że śmierć hamulcowych ułatwia rewolucje.

>>>Teoretyk oczyma wyobraźni patrzy na dwa zapalające się światełka i mówi, że równoczesność jest względna.
>>>Nie potrafi jednak skonkretyzować, czy chodzi mu o równoczesność zdarzenia czy może równoczesność uświadomienia sobie.
>>To jest w sumie normalne - zwyczajne:
>> ludzie pracują na schematach, nikt tu nie tworzy na bieżąco.
>A może ludzie nie rozumieją pytań?
>Przykład:
>do teoretycznego oka prawdziwego teoretyka dociera z założenia światło z wielu różnych kierunków.
>Pytanie:
>Czy jakikolwiek teoretyk potrafi określić w jakim położeniu jednocześnie te promienie znajdowały się w chwilach poprzedzających?

Teoria nie ma żadnych problemów, bo jest z definicji poprawna - w matmie to się formalnie dowodzi, a nie gada dookoła... aż do znudzenia i osrania - jak w relatywie, czy innych tych przegadanych kiszkach.

Podejrzewam że to ludowe przekonanie o wyższości praktyki nad teorią
jest konsekwencją tej żałosnej serii pomyłek z historii:
geocentryzm, relatywizm, nielokalne bajki z kwantowej, big bang, itp.
No, ale to są typowe pseudoteorie, czyli takie tylko doraźne.. niedorobione schematy, niestety.
...

Pytasz jak odróżnić ziarno od... gówna?
Dla mnie to fikcyjny problem i zapewne nikt inny, jak relatywiści go stworzyli.

Automat nie kłamie, bo nie ma w tym żadnego interesu.

>>Pytanie:
>>Czy jakikolwiek teoretyk potrafi określić w jakim położeniu jednocześnie te promienie znajdowały się w chwilach poprzedzających?

>Teoria nie ma żadnych problemów, bo jest z definicji poprawna - w matmie to się formalnie dowodzi, a nie gada dookoła... aż do znudzenia i osrania - jak w relatywie, czy innych tych przegadanych kiszkach.

Przecież nawet nie próbują określić w jakim położeniu jednocześnie te promienie znajdowały się w chwilach poprzedzających. Wystarczy założenie, że równocześnie nie mogły być i to fałszywe założenie ma nazwę "formalny dowód z definicji poprawny".
Tak.

>A może ludzie nie rozumieją pytań?
>Przykład:
>do teoretycznego oka prawdziwego teoretyka dociera z założenia światło z wielu różnych kierunków.
>Pytanie:
>Czy jakikolwiek teoretyk potrafi określić w jakim położeniu jednocześnie te promienie znajdowały się w chwilach poprzedzających?

Jeśli prawdziwy teoretyk znajduje się w próżni, to światło, które dotarło do jego teoretycznego oka, sekundę wcześniej znajdowało się około 300 000 km od tego oka.

>>A może ludzie nie rozumieją pytań?
>>Przykład:
>>do teoretycznego oka prawdziwego teoretyka dociera z założenia światło z wielu różnych kierunków.
>>Pytanie:
>>Czy jakikolwiek teoretyk potrafi określić w jakim położeniu jednocześnie te promienie znajdowały się w chwilach poprzedzających?
>Jeśli prawdziwy teoretyk znajduje się w próżni, to światło, które dotarło do jego teoretycznego oka, sekundę wcześniej znajdowało się około 300 000 km od tego oka.

Nie 300000 km, lecz 1 ls, dokładnie!

a dystans = 1 light second to taka odległość, którą światło pokonuje w czasie 1 sekundy...
a 1 sekunda to takie coś, co zegar pokazuje.

>>>A może ludzie nie rozumieją pytań?
>>>Przykład:
>>>do teoretycznego oka prawdziwego teoretyka dociera z założenia światło z wielu różnych kierunków.
>>>Pytanie:
>>>Czy jakikolwiek teoretyk potrafi określić w jakim położeniu jednocześnie te promienie znajdowały się w chwilach poprzedzających?
>>Jeśli prawdziwy teoretyk znajduje się w próżni, to światło, które dotarło do jego teoretycznego oka, sekundę wcześniej znajdowało się około 300 000 km od tego oka.
>Nie 300000 km, lecz 1 ls, dokładnie!
>a dystans = 1 light second to taka odległość, którą światło pokonuje w czasie 1 sekundy...
>a 1 sekunda to takie coś, co zegar pokazuje.
>

Teraz 1ls definiuje sie przez odleglosć, to jest czas w jakim swiatlo pokonuje jakas tam odleglosć. A ta odległosć to jak rozumiem jest to co jaka taką odleglosć zmierzymy, a ze przymiar nam sie skraca czy wydluża to już nie ma znaczenia, tak jak kiedys w wypadku zmiany taktowania zegara.

>>>>A może ludzie nie rozumieją pytań?
>>>>Przykład:
>>>>do teoretycznego oka prawdziwego teoretyka dociera z założenia światło z wielu różnych kierunków.
>>>>Pytanie:
>>>>Czy jakikolwiek teoretyk potrafi określić w jakim położeniu jednocześnie te promienie znajdowały się w chwilach poprzedzających?
>>>Jeśli prawdziwy teoretyk znajduje się w próżni, to światło, które dotarło do jego teoretycznego oka, sekundę wcześniej znajdowało się około 300 000 km od tego oka.
>>Nie 300000 km, lecz 1 ls, dokładnie!
>>a dystans = 1 light second to taka odległość, którą światło pokonuje w czasie 1 sekundy...
>>a 1 sekunda to takie coś, co zegar pokazuje.
>>
>Teraz 1ls definiuje sie przez odleglosć, to jest czas w jakim swiatlo pokonuje jakas tam odleglosć. A ta odległosć to jak rozumiem jest to co jaka taką odleglosć zmierzymy, a ze przymiar nam sie skraca czy wydluża to już nie ma znaczenia, tak jak kiedys w wypadku zmiany taktowania zegara.

Może być.

Wtedy teoretyk bierze wzorek - ten od Lorentza:

dystans mierzony lokalnie = r' = ct' = ck(t-xv/c^2)

z szkolnej geometrii wiemy że: r = ct, oraz cosf = x/r,
zatem podstawiamy:

dystans = ck t(1 - v/c cosf);

aby to wyrazić w lokalnych parametrach należy tu podstawić t' i f' zgodnie z teorią...

co finalnie daje:
dystans = t' c/(1 + v/c cosf')

słynna elipsa Poincarego, oczywiście.

>Teoretyk oczyma wyobraźni patrzy na dwa zapalające się światełka i mówi, że równoczesność jest względna. Nie potrafi jednak skonkretyzować, czy chodzi mu o równoczesność zdarzenia czy może równoczesność uświadomienia sobie.

Jeśli mówimy o względności równoczesności w STW, to chodzi tu o czas zajścia zdarzeń, a nie o czas dotarcia do obserwatora informacji o zdarzeniach. Np. jeśli klasnę w dłonie i w tym samym momencie zaobserwuję rozbłysk na Słońcu, to te zdarzenia nie są dla mnie równoczesne, bo rozbłysk wydarzył się ponad osiem minut temu, a tylko informacja o nim dotarła do mnie w momencie klaśnięcia.

>Jeśli prawdziwy teoretyk znajduje się w próżni, to światło, które dotarło do jego teoretycznego oka, sekundę wcześniej znajdowało się około 300 000 km od tego oka.

>>Teoretyk oczyma wyobraźni patrzy na dwa zapalające się światełka i mówi, że równoczesność jest względna. Nie potrafi jednak skonkretyzować, czy chodzi mu o równoczesność zdarzenia czy może równoczesność uświadomienia sobie.

>Jeśli mówimy o względności równoczesności w STW, to chodzi tu o czas zajścia zdarzeń, a nie o czas dotarcia do obserwatora informacji o zdarzeniach. Np. jeśli klasnę w dłonie i w tym samym momencie zaobserwuję rozbłysk na Słońcu, to te zdarzenia nie są dla mnie równoczesne, bo rozbłysk wydarzył się ponad osiem minut temu, a tylko informacja o nim dotarła do mnie w momencie klaśnięcia.

Łatwo sobie wyobrazić uniwersalną Naukę Ogólnoświatową, w której nie ma STW, a są fale elektromagnetyczne emitowane przez materię o temperaturze powyżej zera bezwzględnego, odbijające się od ciał, załamywane na granicach, zakrzywiane w kierunku skupisk masy;
a więc łatwo sobie wyobrazić odwzorowanie fizycznej rzeczywistości w psychicznej świadomości.
W takim odwzorowaniu nie ma "względności równoczesności" jest natomiast BEZWZGLĘDNOŚĆ równoczesności.
Słowa: "w tym samym momencie" są dowodem na potwierdzenie "sekundę wcześniej znajdowało się" i odwrotnie też.

>>Teoretyk oczyma wyobraźni patrzy na dwa zapalające się światełka i mówi, że równoczesność jest względna. Nie potrafi jednak skonkretyzować, czy chodzi mu o równoczesność zdarzenia czy może równoczesność uświadomienia sobie.
>Jeśli mówimy o względności równoczesności w STW, to chodzi tu o czas zajścia zdarzeń, a nie o czas dotarcia do obserwatora informacji o zdarzeniach. Np. jeśli klasnę w dłonie i w tym samym momencie zaobserwuję rozbłysk na Słońcu, to te zdarzenia nie są dla mnie równoczesne, bo rozbłysk wydarzył się ponad osiem minut temu, a tylko informacja o nim dotarła do mnie w momencie klaśnięcia.

To raczej chodzi o sytuacje jak jedziesz kolejka i obserwujesz zapalajace sie w niej, jednoczesnie z przodu i tylu wagonika lampki, a nastepnie zmieniasz kierunek jazdy i okazuje sie ze lampki nie zapalaja sie juz dla ciebie jednocześnie, albo jak w tym przykladzie z obserwacja lampek w wagonie i na peronie. Wg np mnie nie oznacza to zadnej wzglednoscinjednoczesnosci a jedynie niemoznosć jej wskazania bo z powodu kontrakcji materii nie wiemy w jakim stanie ruchu znajdujemy sie wsgledem eteru, nie wiemy w zwiazku z tym co zachodzi jednoczesnie.

>Chyba nic na to nie poradzisz.
>Sytuacja identyczna z geocentryzmem:
>trwało to sobie bezkarnie przez wiele wieków,
>no i co mogli z tym zrobić... Galileusz, czy Kopernik?

Tak, Ty i Robak jesteście Galileuszem i Kopernikiem XXI wieku.

>Jakimś cudem zostało to porzucone z czasem,
>przestało być popularne, no ale trudno powiedzieć dlaczego tak się stało,

Nie tak trudno.

>bo w sumie taki stan mógł sobie trwać spokojnie do dzisiaj.

Raczej nie.

>Być może rozpowszechnienie edukacji tak zaowocowało...
> no ale obecnie edukacja jest akurat w tym punkcie wykolejona, więc ja raczej nie widzę szans na... kolejne oświecenie.

Tobie się wydaje, że fizycy są tak zadowoleni z teorii względności, że dali sobie spokój z poszukiwaniem lepszego modelu. Jesteś w błędzie - ta teoria nikogo w pełni nie zadowala, ale żaden z alternatywnych modeli (a jest ich całkiem sporo) nie daje takiej zgodności z obserwacjami jak teoria względności.
youtu.be/rIykoZOSE5E

>>Sytuacja identyczna z geocentryzmem:
>>trwało to sobie bezkarnie przez wiele wieków,
>>no i co mogli z tym zrobić... Galileusz, czy Kopernik?

>Tak, Ty i Robak jesteście Galileuszem i Kopernikiem XXI wieku.

>> no ale obecnie edukacja jest akurat w tym punkcie wykolejona, więc ja raczej nie widzę szans na... kolejne oświecenie.

>Tobie się wydaje, że fizycy są tak zadowoleni z teorii względności, że dali sobie spokój z poszukiwaniem lepszego modelu. Jesteś w błędzie - ta teoria nikogo w pełni nie zadowala, ale żaden z alternatywnych modeli (a jest ich całkiem sporo) nie daje takiej zgodności z obserwacjami jak teoria względności.
>youtu.be/rIykoZOSE5E

Nie bardzo rozumiem co może mieć wspólnego ogólna teoria względności (teoria grawitacji) Einsteina z teoretycznym (bez uzasadnienia prawdziwości założeniem), że jednoczesność nie istnieje i przypisywanie tego twierdzenia Einsteinowi jakoby z innej szczególnej teorii (STW).
www.youtube.com/watch?v=rIykoZOSE5E
Przecież jedno z drugim nie ma nic wspólnego...

OTW jest uogólnieniem STW, więc związek między jedną i drugą istnieje. Zresztą to była odpowiedź skierowana do Alsora, który zdaje się uważać, że współcześni fizycy, to jakieś zgnuśniałe towarzystwo wzajemnej adoracji, zamknięte na nowe pomysły.

Jednoczesność zdarzeń istnieje, tylko nie jest bezwzględna. Jeśli w układzie A zdarzenia są równoczesne, to w układzie B (który porusza się względem układu A) te same zdarzenia nie mogą być równoczesne.

>Jednoczesność zdarzeń istnieje, tylko nie jest bezwzględna. Jeśli w układzie A zdarzenia są równoczesne, to w układzie B (który porusza się względem układu A) te same zdarzenia nie mogą być równoczesne.

Jeśli wyłączymy z tych rozważań obserwatora w układzie A i obserwatora w układzie B, to jednoczesność zdarzeń jest bezwzględna. Świat równocześnie JEST w danej chwili w każdej możliwej
lokalizacji.

>Jeśli wyłączymy z tych rozważań obserwatora w układzie A i obserwatora w układzie B, to jednoczesność zdarzeń jest bezwzględna.

Jeśli wyłączymy z tych rozważań układy, względem których stwierdzamy równoczesność (lub nierównoczesność), to takie rozważania tracą sens.

>Świat równocześnie JEST w danej chwili w każdej możliwej lokalizacji.

Przecież elementy świata są względem siebie w ciągłym ruchu, więc każdy z tych elementów stwierdzi inną odległość w czasie między zdarzeniami. Nie da się obliczyć tej odległości w czasie dla całego Wszechświata.

>>Jeśli wyłączymy z tych rozważań obserwatora w układzie A i obserwatora w układzie B, to jednoczesność zdarzeń jest bezwzględna.
>Jeśli wyłączymy z tych rozważań układy, względem których stwierdzamy równoczesność (lub nierównoczesność), to takie rozważania tracą sens.
>>Świat równocześnie JEST w danej chwili w każdej możliwej lokalizacji.
>Przecież elementy świata są względem siebie w ciągłym ruchu, więc każdy z tych elementów stwierdzi inną odległość w czasie między zdarzeniami. Nie da się obliczyć tej odległości w czasie dla całego Wszechświata.

Od "nie da sie obliczyc" do >obiektywna jednoczesność nie istniej< jest daleka droga.

>>Jeśli wyłączymy z tych rozważań obserwatora w układzie A i obserwatora w układzie B, to jednoczesność zdarzeń jest bezwzględna.

>Jeśli wyłączymy z tych rozważań układy, względem których stwierdzamy równoczesność (lub nierównoczesność), to takie rozważania tracą sens.

>>Świat równocześnie JEST w danej chwili w każdej możliwej lokalizacji.

>Przecież elementy świata są względem siebie w ciągłym ruchu, więc każdy z tych elementów stwierdzi inną odległość w czasie między zdarzeniami. Nie da się obliczyć tej odległości w czasie dla całego Wszechświata.

Proszę pomyśleć:
ja nie piszę o elementach świata będących w ciągłym ruchu, lecz o świecie w bezruchu.
Taki stan ma nazwę: STOP-klatka = chwila zatrzymana w kadrze.
Łatwo to sobie uzmysłowić wyobrażając sobie natychmiastowe zamrożenie jakiegokolwiek ruchu.
Taką chwilę można nazwać dt₀ i jest ona tożsama (jednoczesna) dla wszystkich punktów realnego (rzeczywistego) wszechświata.

>Proszę pomyśleć:
>ja nie piszę o elementach świata będących w ciągłym ruchu, lecz o świecie w bezruchu.

Czyli o czymś, co nie istnieje.

>Taki stan ma nazwę: STOP-klatka = chwila zatrzymana w kadrze.

Zdarzenia w czasoprzestrzeni nie są ciągiem klatek filmowych.

>Łatwo to sobie uzmysłowić wyobrażając sobie natychmiastowe zamrożenie jakiegokolwiek ruchu.

No właśnie nie sposób sobie tego wyobrazić, mając na uwadze logiczną konsekwencję STW, jaką jest niemożliwość bezwzględnej równoczesności.

Próbujesz udowodnić tezę przy pomocy jej samej. Zakładasz (bez uzasadnienia), że da się równocześnie zatrzymać cały Wszechświat, by wykazać, że bezwzględna równoczesność istnieje. Krótko mówiąc: zakładasz, że bezwzględna równoczesność istnieje, by udowodnić, że bezwzględna równoczesność istnieje.

Krótko mówiąc: zakładasz, że bezwzględna równoczesność istnieje, by udowodnić, że bezwzględna równoczesność istnieje.

Bo to jest logiczna koniecznosć, tak jak i eter dla fal e-m.

Nikt nie wykazał istnienia eteru.
Logiczną konsekwencją STW, czyli teorii bez eteru, jest względność równoczesności. Teorie trzeba konstruować w oparciu o to, czym dysponujemy, a nie o jakieś nieweryfikowalne twory jak eter.

>Nikt nie wykazał istnienia eteru.

No to czym jest ośrodek dla fal e-m? Faluje co?

>Nikt nie wykazał istnienia eteru.
>Logiczną konsekwencją STW, czyli teorii bez eteru, jest względność równoczesności. Teorie trzeba konstruować w oparciu o to, czym dysponujemy, a nie o jakieś nieweryfikowalne twory jak eter.

To jest metoda synchronizacji a nie żadna nowa wersja jednoczesności.

Patrz jak GPS działa - z synchronizacją z STW (którą Poincare wymyślił):

t = L/(c-v)

tak to wygląda dla UFO, które zna v - prędkość Ziemi (~500km/s), i L - odległość do satelity

ale to jest robione lokalnie, znaczy w tym ruchomym = ziemskim układzie,
zatem masz tu:
1. zegarek zwalnia k razy
2. długość L się skraca k razy (UFO też to widzi)

co należy załadować w to równanie:

t * k = L/k / (c-v); gdzie teraz mamy t i L w lokalnych jednostkach

i sprawdzamy, znaczy synchronizujemy te zegary w GPS z ziemskimi:

t = L/k^2 / (c-v) = L/c (1-v^2/c^2) / (1-v/c) = L/c (1+v/c)

no i co to jest?

To jest Lorentz: t = L/c + Lv/c^2 = t' + xv/c^2

gammy tu nie ma bo zegary mają już zrównany chód - te słynne korekty...
.........

No i to już prawie koniec baki:
taki czas wrzucamy to satelitów, znaczy błędny, bo zamiast t = t',
tu mamy t = t' + b; b od bias, czyli błąd: b = xv/c^2
----------

A teraz GPS pracuje normalnie, czyli nadaje w dół - do odbiorników na ziemi:

t = L/(c+v); tu jest odwrócony kierunek, stąd c+v, zamiast c-v.

i to samo robisz... otrzymując finalnie:
t = t' - b,

no ale tam było +b, co się znosi dokładnie, no więc na ziemi odbiorniki odzyskują dobry czas - wzorcowy:
t = t'

i o to tu chodzi.
Gdyby było inaczej GPS nie działałby poprawnie.

Jak widać nie ma w tym żadnych relatywistycznych czarów - nie ma c = const, ani względnych czasów, itd.

Wiem że algebra jest żmudna i trudna, no ale co ja na to poradzę - wpierdzielasz się w fizykę no to licz, zamiast gadać bajki o względności!

Sprawę istnienia eteru pozostaw fachowcom - nie martw się tym.

>Sprawę istnienia eteru pozostaw fachowcom - nie martw się tym.

A co mówią fachowcy w sprawie istnienia eteru?

>>Sprawę istnienia eteru pozostaw fachowcom - nie martw się tym.
>A co mówią fachowcy w sprawie istnienia eteru?

Chyba z grubsza to samo, co w sprawie: z czego jest zrobiona materia?

>>Proszę pomyśleć:
>>ja nie piszę o elementach świata będących w ciągłym ruchu, lecz o świecie w bezruchu.

>Czyli o czymś, co nie istnieje.

Geometria jest idealizacją świata w bezruchu. Geometria istnieje.

>>Taki stan ma nazwę: STOP-klatka = chwila zatrzymana w kadrze.

>Zdarzenia w czasoprzestrzeni nie są ciągiem klatek filmowych.

Nikt nie pisał o klatkach filmowych. Kadr o którym mowa nie jest płaską ramką lecz nieograniczoną objętością.

>>Łatwo to sobie uzmysłowić wyobrażając sobie natychmiastowe zamrożenie jakiegokolwiek ruchu.

>No właśnie nie sposób sobie tego wyobrazić, mając na uwadze logiczną konsekwencję STW, jaką jest niemożliwość bezwzględnej równoczesności.

Znów jakaś fałszywa teza o niemożliwości bezwzględnej równoczesności. Proszę czytać ze zrozumieniem. Niech pan sobie wyobrazi wszechświat w coraz krótszych przedziałach czasu, aż dojdzie pan do chwili nieskończenie krótkiej. Dla każdego wyróżnionego punktu można wyznaczyć współrzędne. Tego też pan nie rozumie?

No dobra panie Robak. Ma pan ten swój nieruchomy wszechświat - każdy jego element jest nieruchomy względem innych elementów. Wszystkie elementy tego wszechświata są częścią tego samego układu inercjalnego. Jeśli w takim wszechświecie zajdą równocześnie jakieś zdarzenia, to oczywiste jest, że zajdą one równocześnie dla wszystkich elementów tego wszechświata, bo wszystkie te elementy są względem siebie w bezruchu (wszystkie znajdują się w tym samym układzie inercjalnym). W jaki sposób miałoby to dowodzić, że istnieje bezwzględna równoczesność dla układów inercjalnych poruszających się względem siebie?

>No dobra panie Robak. Ma pan ten swój nieruchomy wszechświat - każdy jego element jest nieruchomy względem innych elementów. Wszystkie elementy tego wszechświata są częścią tego samego układu inercjalnego. Jeśli w takim wszechświecie zajdą równocześnie jakieś zdarzenia, to oczywiste jest, że zajdą one równocześnie dla wszystkich elementów tego wszechświata, bo wszystkie te elementy są względem siebie w bezruchu (wszystkie znajdują się w tym samym układzie inercjalnym).
>W jaki sposób miałoby to dowodzić, że istnieje bezwzględna równoczesność dla układów inercjalnych poruszających się względem siebie?

Proszę spróbować wyobrazić sobie aktorkę mrugającą powiekami i kręcącą noskiem. Tej aktorce można zrobić fotografię telefonem komórkowym, można też zrobić foto 3D, zdjęcie rtg, a nawet hologram.
Na jednej fotografii (pojedyncze nieruchome zdjęcie) widać jednocześnie m.in obie powieki, parę uszu, dwa oka i jeden nos przekrzywiony w grymasie focha i utrwalony na mapie bitowej na wieczność. Czas upływa a liczba wyrażająca sekwencję kolejnych bajtów tworzących ten obraz pozostaje niezmienna (01100101110010101011010101011010010011101010110...)
Na drugiej fotografii zrobionej po chwili Δt niektóre wyróżnione punkty zmieniły współrzędne. Są już w innym miejscu. Można ustalić w jakim przestrzennym kierunku dokonał się RUCH.
Pana pytanie rozumiem tak:
"W jaki sposób pojedyncza fotografia dowodzi, że istnieje bezwzględna równoczesność dla układów inercjalnych poruszających się względem siebie, w szczególności utrwalonych na fotografii mrugających powiek i kręcącego się nosa będących układami inercjalnymi zatrzymanymi w bezruchu?"
Odpowiem pytaniem na pytanie:
A w jaki sposób FAKT, że obraz na zdjęciu się nie rusza dowodzi, że się nie rusza?
Zakładając, że to pytanie jest gramatyczne można odpowiedzieć wspomnianą mapą bitową, która pozostaje niezmienna mimo, że obserwatorowi patrzącemu na ten obraz z wyższego wymiaru czas na zegarku zmienia się.
STOP-klatka = chwila zatrzymana w kadrze. Czas migawki jest nieskończenie krótki. To eksperyment myślowy, a skanowana jest cała objętość penetrowanej przestrzeni wraz z obiektami tę przestrzeń wypełniającą (tu: oczy, uszy, nos itd) oraz niegeometryczne parametry punktów przestrzeni (gradienty pól, "zapach", ciepło), czyli rzeczy nie odbijające się w lustrze fizycznym, ale rozpoznawane w lustrze psychiki.

Skupmy się może na powiekach tej aktorki.

Wyobraźmy sobie, że ma pan taki czarodziejski aparat (kamerę), który potrafi zrobić zdjęcie obiektów (w tym przypadku powiek aktorki) w czasie rzeczywistym (zwykły aparat tego nie potrafi, bo on rejestruje fotony, które docierają do obiektywu aparatu z opóźnieniem i rejestruje w tej samej chwili fotony, które zostały wysłane wcześniej, z większej odległości, i fotony, które zostały wysłane później, z mniejszej odległości). No więc ma pan taki czarodziejski aparat i robi pan zdjęcie twarzy aktorki w momencie, gdy ta równocześnie mrugnęła obiema powiekami (kąt, z jakiego robi pan to zdjęcie nie ma znaczenia, bo aparat jest czarodziejski i nawet jak jedno oko aktorki znajduje się w innej odległości od pana niż drugie, to i tak aparat zarejestruje równoczesne mrugnięcie obu powiek). Dla ścisłości dodajmy jeszcze, że pan i aktorka znajdujecie się w tym samym układzie inercjalnym (nie poruszacie się względem siebie).

Wyobraźmy sobie teraz drugiego obserwatora, który porusza się (np. rakietą) z jakąś prędkością względem układu inercjalnego pana i aktorki. Przyjmijmy, że obserwator ten nadlatuje (tzn. zbliża się do was) z takiego kierunku, że "widzi" twarz aktorki obróconą pod jakimś kątem, czyli np. prawa powieka znajduję się dalej od niego niż lewa powieka. Obserwator ów również ma taki sam czarodziejski aparat jak pan (chociaż w tym przypadku lepsza będzie kamera). Obserwator w rakiecie filmuje zatem (czarodziejską kamerą) mrugnięcie powiek aktorki. Co zobaczy na takim filmie? Zobaczy, że mrugnięcie powiek aktorki nie było równoczesne - prawa powieka (która znajduje się dalej) mrugnęła wcześniej niż lewa powieka (która znajduję się bliżej niego). Obserwator w rakiecie może sobie zatrzymać swój film w dowolnym momencie, ale na żadnej stop-klatce nie zobaczy obu powiek zamkniętych, bo w jego układzie te zdarzenia nie były równoczesne.

Można rozpatrywać to zagadnienie w jeszcze inny sposób.
Wyobraźmy sobie, że ten pana czarodziejski aparat, to nie jest taki zwykły czarodziejski aparat, ale taki super nadzwyczajny czarodziejski aparat, który w momencie naciśnięcia migawki sprawia, że wszystkie obiekty we Wszechświecie, które poruszają się względem pana i aktorki, natychmiast się zatrzymują. Ale w takim przypadku te obiekty musiałyby doświadczyć nieskończonego przyspieszenia - nastąpiłby natychmiastowy przeskok z ich układów do waszego układu, co wiązałoby się także z natychmiastowym skokiem w czasie. No ale wtedy dostajemy sytuację, którą opisałem w poprzednim komentarzu - czyli wszystkie obiekty we Wszechświecie znajdują się w tym samym (pana i aktorki) układzie inercjalnym.

To co pan próbuje zrobić tymi akrobacjami z zatrzymywaniem ruchu, to zjeść ciastko i mieć ciastko - a tak się nie da. Albo rozważamy sytuację, w której obiekty poruszają się względem siebie, albo taką, w której się nie poruszają - musi się pan zdecydować.

>Obserwator w rakiecie filmuje zatem (czarodziejską kamerą) mrugnięcie powiek aktorki. Co zobaczy na takim filmie? Zobaczy, że mrugnięcie powiek aktorki nie było równoczesne - prawa powieka (która znajduje się dalej) mrugnęła wcześniej niż lewa powieka (która znajduję się bliżej niego).
>Obserwator w rakiecie może sobie zatrzymać swój film w dowolnym momencie, ale na żadnej stop-klatce nie zobaczy obu powiek zamkniętych, bo w jego układzie te zdarzenia nie były równoczesne.

Czyli pan twierdzi, że ktoś kto patrzy na równoczesne zdarzenia i wydaje mu się, że nie są równoczesne - to nie są równoczesne z założenia, a więc biada prawdzie, chwała kłamstwom, konfabulacjom i urojeniom.

>Można rozpatrywać to zagadnienie w jeszcze inny sposób.
>[...]Ale w takim przypadku te obiekty musiałyby doświadczyć nieskończonego przyspieszenia - nastąpiłby natychmiastowy przeskok z ich układów do waszego układu, co wiązałoby się także z natychmiastowym skokiem w czasie.

Więc pańskim zdaniem podczas wykonywania rysunku technicznego (modelowanie rzeczywistości) występują nieskończone przyśpieszenia i przeskoki w przestrzeni i w czasie. To się nazywa bujna wyobraźnia.

>No ale wtedy dostajemy sytuację, którą opisałem w poprzednim komentarzu - czyli wszystkie obiekty we Wszechświecie znajdują się w tym samym (pana i aktorki) układzie inercjalnym.
>To co pan próbuje zrobić tymi akrobacjami z zatrzymywaniem ruchu, to zjeść ciastko i mieć ciastko - a tak się nie da. Albo rozważamy sytuację, w której obiekty poruszają się względem siebie, albo taką, w której się nie poruszają - musi się pan zdecydować.

Używa pan po raz kolejny słów "układ inercjalny".
Wikisłownik podaje znaczenie słowa 'inercja':
(1.1) bierne poddawanie się, niechęć do czynu, brak woli podjęcia własnej inicjatywy
(1.2) fiz. zob. bezwładność
Po co panu ta mantra o układach inercjalnych? Przecież mrugające powieki aktorki i nos skrzywiony na focha nie są skutkiem bezwładności, lecz aktywności. Nie jest pan w stanie przewidzieć w której chwili czasowej dt o długości 1/∞ to nastąpi.

>Czyli pan twierdzi, że ktoś kto patrzy na równoczesne zdarzenia i wydaje mu się, że nie są równoczesne - to nie są równoczesne z założenia, a więc biada prawdzie, chwała kłamstwom, konfabulacjom i urojeniom.

Tyle się naprodukowałem. Stworzyłem nawet czarodziejski aparat, który robi zdjęcia zdarzeń w czasie rzeczywistym, nie czekając aż informacja (fotony) o tych zdarzeniach dotrą do obiektywu - i wszystko na nic.

>>Czyli pan twierdzi, że ktoś kto patrzy na równoczesne zdarzenia i wydaje mu się, że nie są równoczesne - to nie są równoczesne z założenia, a więc biada prawdzie, chwała kłamstwom, konfabulacjom i urojeniom.
>Tyle się naprodukowałem. Stworzyłem nawet czarodziejski aparat, który robi zdjęcia zdarzeń w czasie rzeczywistym, nie czekając aż informacja (fotony) o tych zdarzeniach dotrą do obiektywu - i wszystko na nic.

Na nic bo to nieprawda. Takie aparaty zrobia zdjecie z tym samym stanem powiek, wcale nie jest pewnym czy akurat ze stanem zamknietym bo nie jest uklad inercjalny powiek moze poruszac sie wzgledem UUO.

>>Czyli pan twierdzi, że ktoś kto patrzy na równoczesne zdarzenia i wydaje mu się, że nie są równoczesne - to nie są równoczesne z założenia, a więc biada prawdzie, chwała kłamstwom, konfabulacjom i urojeniom.

>Tyle się naprodukowałem. Stworzyłem nawet czarodziejski aparat, który robi zdjęcia zdarzeń w czasie rzeczywistym, nie czekając aż informacja (fotony) o tych zdarzeniach dotrą do obiektywu - i wszystko na nic.

W eksperymencie myślowym jedynym narzędziem jest logika. Ustalamy, że te same zdarzenia rejestrowane są za pomocą dwóch metod pomiarowych.
Pierwsza metoda działa na zasadzie natychmiastowej informacji, a więc prędkość przenoszenia informacji jest nieskończenie wielka.
Druga metoda działa za pośrednictwem promieni światła, a więc informacja o zdarzeniach jest opóźniona tym bardziej im dłuższa drogę pokonuje światło.
Zdarzenia są jednoczesne a to potwierdza pierwsza metoda, lecz druga metoda wykazuje niejednoczesność rejestracji zdarzeń.
Ma pan możliwość wypowiedzieć się na temat samego faktu jednoczesnych zdarzeń i niejednoczesność aktu rejestracji.
Co tu jest bezwzględne, a co względne i zależne?

Pan wciąż nie rozumie istoty zagadnienia. Nie rozumie pan z czego wynika względność równoczesności. Na początek niech pan sobie obejrzy (i zrozumie) tę króciutką lekcję.
youtu.be/JDF-3H_m3TQ
Tylko niech pan nie bierze dosłownie takich określeń jak "obserwator", czy "wygląda", bo tu nie chodzi o obserwację tych zdarzeń.

Edward Robak*
>>W eksperymencie myślowym jedynym narzędziem jest logika. Ustalamy, że te same zdarzenia rejestrowane są za pomocą dwóch metod pomiarowych.
>>Pierwsza metoda działa na zasadzie natychmiastowej informacji, a więc prędkość przenoszenia informacji jest nieskończenie wielka.
>>Druga metoda działa za pośrednictwem promieni światła, a więc informacja o zdarzeniach jest opóźniona tym bardziej im dłuższa drogę pokonuje światło.
>>Zdarzenia są jednoczesne a to potwierdza pierwsza metoda, lecz druga metoda wykazuje niejednoczesność rejestracji zdarzeń.
>>Ma pan możliwość wypowiedzieć się na temat samego faktu jednoczesnych zdarzeń i niejednoczesność aktu rejestracji.
>>Co tu jest bezwzględne, a co względne i zależne?

>Pan wciąż nie rozumie istoty zagadnienia. Nie rozumie pan z czego wynika względność równoczesności. Na początek niech pan sobie obejrzy (i zrozumie) tę króciutką lekcję.
>youtu.be/JDF-3H_m3TQ
>Tylko niech pan nie bierze dosłownie takich określeń jak "obserwator", czy "wygląda", bo tu nie chodzi o obserwację tych zdarzeń.

Powtórzę pytanie:
Co tu jest bezwzględne, a co względne i zależne?
Jeśli pan nie wie, lub boi się odpowiedzieć - to proszę zamilknąć. OK?

>Powtórzę pytanie:
>Co tu jest bezwzględne, a co względne i zależne?
>Jeśli pan nie wie, lub boi się odpowiedzieć - to proszę zamilknąć. OK?

Dobra. Odpowiadam. Posłużę się może tą lekcją, do której wrzuciłem linka (żeby nieco naświetlić sytuację), a następnie odpowiem na pana pytanie.

Jeśli przyjmijmy, że to światło, które leci w kierunku ścian (lewej i prawej) ma nieskończoną prędkość, to oczywiście równoczesność zdarzeń będzie bezwzględna (czyli światło dotrze równocześnie do obu ścian zarówno w układzie S jak i S', oraz w każdym innym).
Proszę jednak zauważyć, że to światło, które leci w kierunku ścian (L i P) nie niesie ze sobą informacji o zdarzeniach, tylko powoduje te zdarzenia. Dopiero w chwili zajścia tych zdarzeń mogą zostać wysłane informacje o tych zdarzeniach do obserwatorów. Jeśli informacje o zdarzeniach zostaną wysłane sygnałem o nieskończonej prędkości, to dotrą do wszystkich obserwatorów jednocześnie (czyli obserwator w układzie S odbierze te sygnały jednocześnie i obserwator w układzie S' również odbierze je jednocześnie). Jeśli informacje zostaną wysłane zwykłym światłem (takim, które ma skończoną prędkość), to to, czy zostaną odebrane jednocześnie, czy nie, zależy od pozycji (położenia) obserwatorów względem ścian, w chwili zajścia obu zdarzeń. Obserwator, który znajdował się w równej odległości od obu ścian zarejestruje zdarzenia równocześnie. Obserwator, który w czasie zajścia zdarzeń nie znajdował się w równej odległości od obu ścian, najpierw zarejestruje zdarzenie, które zaszło bliżej niego, a dopiero później te, które zaszło dalej od niego.

Odnosząc się teraz do pana eksperymentu myślowego - nie da się odpowiedzieć na pana pytanie jednoznacznie, bo w swoim eksperymencie nie uwzględnił pan bardzo istotnej informacji: Z jaką prędkością porusza się sygnał, który powoduje zdarzenia? Z prędkością nieskończoną, czy skończoną? Pan podał tylko prędkości sygnałów niosących informacje o zdarzeniach - jeden z prędkością nieskończoną, a drugi z prędkością skończoną. Jeśli przyjmiemy, że sygnał powodujący zdarzenia propaguje z prędkością nieskończoną, to sytuacja przedstawia się tak jak to opisałem wyżej.

A zatem, odpowiadając na pana pytanie:
>Co tu jest bezwzględne, a co względne i zależne?

Odpowiadam (przy domyślnym założeniu, że prędkość propagacji sygnału powodującego zdarzenia jest nieskończona):
Bezwzględna jest równoczesność zdarzeń.
Bezwzględna jest równoczesność dotarcia informacji o zdarzeniach do obserwatorów, w przypadku sygnałów poruszających się z prędkością nieskończoną.
Względne ... nie jest tu nic, bo sygnał powodujący zdarzenia miał prędkość nieskończoną (tak domyślnie przyjąłem - pan tej informacji nie podał, a ona jest tu najważniejsza).
Natomiast, to czy sygnały (niosące informację o zdarzeniach) propagujące ze skończoną prędkością (zwykłe światło) dotarły do obserwatorów jednocześnie, czy nie, zależy od ich położenia względem miejsc, w których zdarzenia zaszły.

Znowu się naprodukowałem ale obawiam się, że znowu nadaremnie.
Cały kłopot z pana rozumowaniem polega na tym, że skupia się pan niepotrzebnie na czasie odbioru informacji o zdarzeniach, a nie na rzeczywistym czasie ich zajścia. To są dwie odrębne kwestie i mieszanie ich ze sobą powoduje zagmatwanie rozpatrywanego zagadnienia.

>>Ma pan możliwość wypowiedzieć się na temat samego faktu jednoczesnych zdarzeń i niejednoczesność aktu rejestracji.
>>Co tu jest bezwzględne, a co względne i zależne?

>Dobra. Odpowiadam.[...]
>Znowu się naprodukowałem ale obawiam się, że znowu nadaremnie.

Też uważam, że naprodukował się pan nadaremnie, bowiem tyle samo pan nie wie po napisaniu tego tekstu ile pan nie wiedział przed jego napisaniem.
Zademonstruję panu poprawną odpowiedź na cytowane pytanie.

Jednoczesność zdarzeń jest FAKTEM potwierdzonym, bowiem impulsy z prędkością nieskończona docierają równocześnie do odbiorców.
Odbiorca już wie, że dotrą do niego dwa sygnały świetlne i czeka. Odbiorniki mogą zdeszyfrować różnicę w czasie pomiędzy oboma sygnałami.
Mamy tu dwa wskazania stoperów:
t1= czas jaki upłynął od zdarzenia do rejestracji jednego sygnału świetlnego i
t2= czas jaki upłynął od zdarzenia do rejestracji drugiego sygnału świetlnego.
Pytanie:
Czy zrozumiał pan, że czym innym są zdarzenia a czym innym rejestracja zdarzeń?
Porównaj:
czym innym jest żywa aktorka mrugająca powiekami nieinercjalnie, a czym innym fotografia aktorki. 🐛
I

>Jednoczesność zdarzeń jest FAKTEM potwierdzonym, bowiem impulsy z prędkością nieskończona docierają równocześnie do odbiorców.

Ale tak będzie tylko w przypadku, gdy sygnały powodujące zdarzenia również propagowały z prędkością nieskończoną. W sytuacji gdy sygnały powodujące zdarzenia (czyli te, które lecą do ścian L i P, z lekcji, którą podlinkowałem) są zwykłym światłem, to te zdarzenia nie zajdą równocześnie dla wszystkich (zajdą równocześnie tylko w jednym układzie), więc ich odbiór przez pozostałych obserwatorów również nie będzie równoczesny, nawet wtedy gdy informacje o tych zdarzeniech rozejdą się z prędkością nieskończoną. Dostaniemy wtedy dokładnie taką samą sytuację jak w tym moim przykładzie z czarodziejskimi aparatami, bo te aparaty rejestrowały zdarzenia w czasie rzeczywistym, czyli informacja docierała do nich z prędkością nieskończoną.

>Czy zrozumiał pan, że czym innym są zdarzenia a czym innym rejestracja zdarzeń?

Ależ ja to doskonałe rozumiem, dlatego powtarzam po raz kolejny, by nie skupiał się pan na sygnałach niosących informacje o zdarzeniach, tylko na sygnałach powodujących zdarzenia. Proszę sobie dokładnie przeanalizować tę lekcję, do której wrzuciłem linka. Tam nie ma żadnych sygnałów niosących informacje o zdarzeniach. Są tam tylko sygnały świetlne, które są przyczyną zdarzeń. To w tym tkwi całe sedno zagadnienia.

>>Jednoczesność zdarzeń jest FAKTEM potwierdzonym, bowiem impulsy z prędkością nieskończona docierają równocześnie do odbiorców.

>Ale tak będzie tylko w przypadku, gdy sygnały powodujące zdarzenia również propagowały z prędkością nieskończoną.

>>Czy zrozumiał pan, że czym innym są zdarzenia a czym innym rejestracja zdarzeń?

>Są tam tylko sygnały świetlne, które są przyczyną zdarzeń. To w tym tkwi całe sedno zagadnienia.

Aktorka jest zdarzeniem i mrugnięcie jest zdarzeniem, ale nie zobaczy pan aktorki, ani nie zobaczy pan mrugnięcia jeśli informacja od aktorki=nadajnik nie dotrze do pana=odbiornik.
Im szybciej przemieszcza się sygnał=informacja tym mniejsze opóźnienie pomiędzy wysłaniem sygnału z nadajnika, a wykryciem sygnału przez odbiornik. Gdy prędkość przemieszczania się sygnału jest nieskończona, to informacja o mrugnięciu dociera natychmiast: w tej samej chwili czasowej dt=1/∞ w której została wysłana.
Zamiast potwierdzić, że rozumie pan o czym piszę - wymyśla pan jakieś teksty o sygnałach powodujących zdarzenie. Tworzy pan fikcyjne byty ponad potrzebę.
JEST mrugnięcie powiek, JEST informacja o mrugnięciu propagująca do potencjalnych odbiorców, NIE MA sygnałów powodujących mrugnięcie. Decyzje psychiczne poprzedzające FAKT mrugnięcia nie są tematem rozmowy.
Pańskie "sygnały powodujące zdarzenia" to ściemnianie, niestety.

>Aktorka jest zdarzeniem i mrugnięcie jest zdarzeniem,

Aktorka jest obiektem, a nie zdarzeniem (tak gwoli ścisłości).

>ale nie zobaczy pan aktorki, ani nie zobaczy pan mrugnięcia jeśli informacja od aktorki=nadajnik nie dotrze do pana=odbiornik.

No to co, że nie zobaczę? Nie widzę większości zdarzeń, które zachodzą we Wszechświecie. Czy to znaczy, że one nie zachodzą?

>Im szybciej przemieszcza się sygnał=informacja tym mniejsze opóźnienie pomiędzy wysłaniem sygnału z nadajnika, a wykryciem sygnału przez odbiornik. Gdy prędkość przemieszczania się sygnału jest nieskończona, to informacja o mrugnięciu dociera natychmiast: w tej samej chwili czasowej dt=1/∞ w której została wysłana.

No przecież wiem. Moje czarodziejskie aparaty tak działają.

>Zamiast potwierdzić, że rozumie pan o czym piszę - wymyśla pan jakieś teksty o sygnałach powodujących zdarzenie. Tworzy pan fikcyjne byty ponad potrzebę.
>JEST mrugnięcie powiek, JEST informacja o mrugnięciu propagująca do potencjalnych odbiorców, NIE MA sygnałów powodujących mrugnięcie. Decyzje psychiczne poprzedzające FAKT mrugnięcia nie są tematem rozmowy.
>Pańskie "sygnały powodujące zdarzenia" to ściemnianie, niestety.

Przeanalizował pan lekcję, którą podlinkowałem? Sygnały świetle docierają do ścian (lewej i prawej) powodując zdarzenia. Wszystkie zdarzenia da się przedstawić w ten sposób. Nie znaczy to, że wszystkie zdarzenia są faktycznie powodowane przez takie sygnały świetlne, ale da się je w ten sposób przedstawić (opisać). Jeśli przyjmujemy (a tak jest w STW), że światło porusza się z taką samą prędkością względem wszystkich układów inercjalnych, to logiczną konsekwencją tego jest m.in. względność równoczesności. Prościej, niż w tej podlinkowanej lekcji nie da się tego przedstawić, więc jeśli pan tego nie zrozumiał, to ja już nic więcej nie mogę zrobić.

>>Aktorka jest zdarzeniem i mrugnięcie jest zdarzeniem,

>Aktorka jest obiektem, a nie zdarzeniem (tak gwoli ścisłości).

Obiekt "aktorka" jest zdarzeniem, które przytrafiło się rodzicom aktorki w tym czasie, gdy niektóre promienie światła w próżni były jednocześnie odległe o ten sam dystans.
Jednocześnie? Tak. Zna pan takie słowo jednoczesność?

---

>>ale nie zobaczy pan aktorki, ani nie zobaczy pan mrugnięcia jeśli informacja od aktorki=nadajnik nie dotrze do pana=odbiornik.

>No to co, że nie zobaczę? Nie widzę większości zdarzeń, które zachodzą we Wszechświecie. Czy to znaczy, że one nie zachodzą?

No właśnie. Żeby zobaczyć zdarzenia jednoczesne albo nierównoczesne, to musi pan otrzymać od nich informację o zdarzeniu. A więc są w wszechświecie nieskończone ilości zdarzeń jednoczesnych o których pan nic nie wie, bo wydają się panu niejednoczesne.

---

>>Im szybciej przemieszcza się sygnał=informacja tym mniejsze opóźnienie pomiędzy wysłaniem sygnału z nadajnika, a wykryciem sygnału przez odbiornik. Gdy prędkość przemieszczania się sygnału jest nieskończona, to informacja o mrugnięciu dociera natychmiast: w tej samej chwili czasowej dt=1/∞ w której została wysłana.

>No przecież wiem. Moje czarodziejskie aparaty tak działają.

A wie pan czym zmierzyć upływ czasu od zdarzenia do detekcji? Skąd wiadomo, że to mierzy się stoperem, który uruchamiany jest sygnałem o prędkości nieskończonej, wyemitowanym w chwili powstania zdarzenia, a zatrzymywany jest sygnałem świetlnym wyemitowanym w tym samym momencie dt=1/∞, bo te dwa sygnały są równoczesne.

---

>>Zamiast potwierdzić, że rozumie pan o czym piszę - wymyśla pan jakieś teksty o sygnałach powodujących zdarzenie. Tworzy pan fikcyjne byty ponad potrzebę.
>>JEST mrugnięcie powiek, JEST informacja o mrugnięciu propagująca do potencjalnych odbiorców, NIE MA sygnałów powodujących mrugnięcie. Decyzje psychiczne poprzedzające FAKT mrugnięcia nie są tematem rozmowy.
>>Pańskie "sygnały powodujące zdarzenia" to ściemnianie, niestety.

>Przeanalizował pan lekcję, którą podlinkowałem? Sygnały świetle docierają do ścian (lewej i prawej) powodując zdarzenia. Wszystkie zdarzenia da się przedstawić w ten sposób. Nie znaczy to, że wszystkie zdarzenia są faktycznie powodowane przez takie sygnały świetlne, ale da się je w ten sposób przedstawić (opisać). Jeśli przyjmujemy (a tak jest w STW), że światło porusza się z taką samą prędkością względem wszystkich układów inercjalnych, to logiczną konsekwencją tego jest m.in. względność równoczesności. Prościej, niż w tej podlinkowanej lekcji nie da się tego przedstawić, więc jeśli pan tego nie zrozumiał, to ja już nic więcej nie mogę zrobić.

Ależ może pan zrobić. Wystarczy, że będzie pan czytał to co piszę i próbował zrozumieć zamiast cytować jakieś samozaprzeczające się teksty o "sygnałach powodujących zdarzenia".
Pan dalej nie próbuje ogarnąć, że w bitwie pod Grunwaldem w 1410 roku brało udział około 29 tys. żołnierzy jednocześnie. Pan chciałby tę jednoczesność zaprzeczyć wymachując słowem STW, chciały pan zaklęciem "abra kadabra STW" zmienić historię, bo układ inercjalny czyli nieinercjalny spadł na obserwatora z prędkością relatywistyczną... ech...

>Obiekt "aktorka" jest zdarzeniem,

Właściwie można ją traktować jak zdarzenie - jej istnienie zachodzi w jakimś miejscu i czasie.

>No właśnie. Żeby zobaczyć zdarzenia jednoczesne albo nierównoczesne, to musi pan otrzymać od nich informację o zdarzeniu.

Ale ja wcale nie muszę widzieć tych zdarzeń. Nie muszę nawet wiedzieć o ich istnieniu. Zdarzenia zachodzą w danym układzie równocześnie lub nie, niezależnie od tego, czy ktoś lub coś je obserwuje. Pan wciąż nie rozumie, że zobaczenie (obserwacja) nie ma tu żadnego znaczenia.

>A wie pan czym zmierzyć upływ czasu od zdarzenia do detekcji? Skąd wiadomo, że to mierzy się stoperem, który uruchamiany jest sygnałem o prędkości nieskończonej, wyemitowanym w chwili powstania zdarzenia, a zatrzymywany jest sygnałem świetlnym wyemitowanym w tym samym momencie dt=1/∞, bo te dwa sygnały są równoczesne.

Tak, te sygnały (o prędkości nieskończonej i skończonej z pana eksperymentu myślowego), które informują o zajściu zdarzenie (jednego zdarzenia) są wysłane w tym samym momencie (równocześnie). I ta akurat równoczesność jest bezwzględna. A wie pan dlaczego jest bezwzględna? Bo te zdarzenia (wysłanie sygnałów) zaszły w tym samym miejscu. Jeśli jakieś zdarzenia zajdą w jednym miejscu i w jednym czasie w jakimś układzie, to zajdą również w jednym miejscu i w jednym czasie w każdym innym układzie. A dlaczego? Bo te zdarzenia są właściwie jednym zdarzeniem - mają te same współrzędne przestrzenne i tą samą współrzędną czasową.

>

---

>>Zamiast potwierdzić, że rozumie pan o czym piszę - wymyśla pan jakieś teksty o sygnałach powodujących zdarzenie. Tworzy pan fikcyjne byty ponad potrzebę.
>>>JEST mrugnięcie powiek, JEST informacja o mrugnięciu propagująca do potencjalnych odbiorców, NIE MA sygnałów powodujących mrugnięcie. Decyzje psychiczne poprzedzające FAKT mrugnięcia nie są tematem rozmowy.
>>>Pańskie "sygnały powodujące zdarzenia" to ściemnianie, niestety.

Klasyczny eksperyment myślowy z wagonem:
Mamy wagon. Na obu końcach wagonu (z przodu i z tyłu) znajdują się drzwi. Nad drzwiami znajdują się detektory światła. Jeśli do detektora wpadnie światło, to drzwi się otwierają. Na środku wagonu znajduje się źródło światła (np. żarówka). "Zapalamy" żarówkę, która emituje światło, które z prędkością światła dociera do detektorów. Detektory uruchamiają mechanizmy otwierania drzwi i drzwi się otwierają. Można sygnałami świetlnymi spowodować zdarzenia? Można. Jeśli przyjmujemy, że prędkość światła jest taka sama dla wszystkich obserwatorów (proszę nie brać określenia obserwator dosłownie - oni nie muszą niczego obserwować), to dla obserwatora w wagonie drzwi na obu końcach wagonu otworzą się równocześnie. Natomiast dla obserwatora na peronie (względem którego wagon się porusza) otworzą się nierównoczesnie, ponieważ wagon porusza się względem niego w jakimś kierunku, a światło biegnie we wszystkich kierunkach z taką samą prędkością. Skutkiem tego będzie to, że jeden koniec wagonu będzie "biegł światłu na spotkanie", a drugi koniec będzie przed światłem uciekał, więc światło nie dotrze do obu końców wagonu równocześnie, a zatem dla obserwatora na peronie drzwi nie otworzą się równocześnie. Lekcja, do której wrzuciłem linka, o tym właśnie mówi.

>Pan dalej nie próbuje ogarnąć, że w bitwie pod Grunwaldem w 1410 roku brało udział około 29 tys. żołnierzy jednocześnie.

Niech pan teraz sobie wyobrazi, że ci wszyscy żołnierze wykonuję równocześnie np. cięcie mieczem. Otóż ta równoczesność zajdzie tylko w jednym układzie (np. w układzie powierzchni Ziemi). Dla wszystkich innych układów (np. dla rakiety przelatującej nad polem bitwy) te cięcia mieczem nie będą równoczesne.

>Tak, te sygnały (o prędkości nieskończonej i skończonej z pana eksperymentu myślowego), które informują o zajściu zdarzenie (jednego zdarzenia) są wysłane w tym samym momencie (równocześnie).
>I ta akurat równoczesność jest bezwzględna.
>
>Klasyczny eksperyment myślowy z wagonem:
>Mamy wagon. Na obu końcach wagonu (z przodu i z tyłu) znajdują się drzwi. Nad drzwiami znajdują się detektory światła. Jeśli do detektora wpadnie światło, to drzwi się otwierają. Na środku wagonu znajduje się źródło światła (np. żarówka). "Zapalamy" żarówkę, która emituje światło, które z prędkością światła dociera do detektorów. Detektory uruchamiają mechanizmy otwierania drzwi i drzwi się otwierają. Można sygnałami świetlnymi spowodować zdarzenia? Można.
>Jeśli przyjmujemy, że prędkość światła jest taka sama dla wszystkich obserwatorów (proszę nie brać określenia obserwator dosłownie - oni nie muszą niczego obserwować), to dla obserwatora w wagonie drzwi na obu końcach wagonu otworzą się równocześnie. Natomiast dla obserwatora na peronie (względem którego wagon się porusza) otworzą się nierównoczesnie, ponieważ wagon porusza się względem niego w jakimś kierunku, a światło biegnie we wszystkich kierunkach z taką samą prędkością.

Rozumiem.
Twierdzi pan, że drzwi otworzą się równocześnie bo tak wynika z informacji o zajściu zdarzenia potwierdzonej wysłaniem w tym samym momencie (równocześnie) sygnałów o prędkości nieskończonej od obu drzwi i nazwał to pan równoczesnością bezwzględną.
W dalszej części swojej wypowiedzi postuluje pan, by obserwator na peronie nie musiał patrzyć aby zobaczyć, że drzwi, które otwarły się jednocześnie otworzyły się niejednocześnie, a więc klasyczne postmodernistyczne samozaprzeczenie:
drzwi otwierają się nierównocześnie, bowiem otwierają się jednocześnie.

>Pan wciąż nie rozumie, że zobaczenie (obserwacja) nie ma tu żadnego znaczenia.

To oczywiste. Jeśli obserwacja zaprzecza teorii, to obserwacja jest fałszywa. Przecież nie może tak być, by to co JEST było przed tym co się JAWI w skołatanej psychice pod chmurnym sklepieniem czaszki teoretyka...
_{{to ironia oczywiście}}
.

>Rozumiem.

Z tego co napisał pan niżej, wynika, że jednak pan nie rozumie.

>Twierdzi pan, że drzwi otworzą się równocześnie bo tak wynika z informacji o zajściu zdarzenia potwierdzonej wysłaniem w tym samym momencie (równocześnie) sygnałów o prędkości nieskończonej od obu drzwi i nazwał to pan równoczesnością bezwzględną.

Wszystko się panu pomieszało.
Nieskończona prędkość, to była w pana eksperymencie myślowym. W eksperymencie z wagonem nie ma prędkości nieskończonej - sygnały rozchodzą się z prędkością światła. W eksperymencie z wagonem nie zajmujemy się również sygnałami niosącymi informację o zdarzeniach. W eksperymencie tym zajmujemy się tylko sygnałami powodującymi zdarzenia (żarówka się "zapala", fotony trafiają w detektory, drzwi na obu końcach wagonu się otwierają).
Jeśli chodzi o tę bezwzględną równoczesność, o której wspomniałem, to jest ona możliwa tylko wtedy, gdy zdarzenia zachodzą w tym samym czasie i w tym samym miejscu - czyli są właściwie jednym zdarzeniem. Wysłanie sygnałów "od obu drzwi" nie może być bezwzględnie równoczesne, bo drzwi w układzie wagonu nie znajdują się w tym samym miejscu. Ala akurat ta kwestia nie ma tu żadnego znaczenia, bo w tym eksperymencie NIE ZAJMUJEMY SIĘ SYGNAŁAMI NIOSĄCYMI INFORMACJE O ZDARZENIACH !!! (Przepraszam, ale musiałem to "wykrzyczeć", bo powtarzam to w każdym komentarzu i zupełnie to do pana nie dociera).

>W dalszej części swojej wypowiedzi postuluje pan, by obserwator na peronie nie musiał patrzyć aby zobaczyć, że drzwi, które otwarły się jednocześnie otworzyły się niejednocześnie, a więc klasyczne postmodernistyczne samozaprzeczenie:

W tego typu eksperymentach myślowych pomija się kwestię obserwacji zdarzeń, bo obserwacja nie oddaje stanu rzeczy w czasie rzeczywistym. Dam panu przykład: Jeśli wagon porusza się w kierunku obserwatora na peronie, to dla obserwatora na peronie najpierw otworzą się drzwi, które znajdują się dalej od niego (nazwijmy je drzwi A), a dopiero później te, które są bliżej niego (drzwi B) - tak będzie wyglądała sytuacja w czasie rzeczywistym. Ale obserwator zobaczy coś odwrotnego - najpierw zaobserwuje otwarcie drzwi B, a dopiero później drzwi A. Dlaczego zobaczy zdarzenia w odwrotnej kolejności? Bo informacja (fotony) o otwarciu drzwi B dotrze do niego wcześniej niż fotony z informacją o otwarciu drzwi A - fotony wysłane później dotrą do niego wcześniej, bo miały do pokonania krótszą drogę. Należy tu jeszcze dodać, że same obiekty (np. wagon) będą jawić się obserwującemu jako bardzo zniekształcone (tym bardziej im większa będzie prędkość).

>drzwi otwierają się nierównocześnie, bowiem otwierają się jednocześnie.

Drzwi otwierają się równocześnie w układzie wagonu i nierównocześnie w układzie peronu. To jest logiczna konsekwencja, jeśli przyjmujemy, że prędkość światła jest taka sama dla wszystkich układów inercjalnych (czyli takich, które poruszają się względem siebie ruchem jednostajnym prostoliniowym - bez przyspieszeń i zmian kierunku). W układzie peronu drzwi muszą się otworzyć nierównocześnie, bo w układzie peronu światło nie dociera równocześnie do obu końców wagonu.

>>Pan wciąż nie rozumie, że zobaczenie (obserwacja) nie ma tu żadnego znaczenia.
>To oczywiste. Jeśli obserwacja zaprzecza teorii, to obserwacja jest fałszywa.

Problem z danymi obserwacyjnymi jest taki, że one często nie oddają rzeczywistego stanu danego zjawiska (co pokazałem wyżej na przykładzie). Żeby stwierdzić "jak było naprawdę", to trzeba te dane poddać analizie; trzeba na ich podstawie wyliczyć co zaszło i kiedy zaszło. I w praktyce tak się oczywiście robi. Ale my, rozpatrując dane zagadnienie czysto teoretycznie, możemy sobie ten etap pominąć.