Po pierwsze, rysunek z kolorowymi kulkami jest nieprawidłowy. Dla biegnącego, kulka o danym kolorze NADAL znajduje się PIONOWO pod kulką o tym samym kolorze. Bo zarówno kulka "nad" jak i kulka "pod" na kolejnych klatkach przesuwają się o tą samą odległość w poziomie. A przy okazji w pionie.
Więc rysując skośne linie na górnym rysunku pokazujemy jak przemieszczają się kulki/krople w danej chwili dla danego obserwatora. Czyli gdzie każda kropla była przed chwilą i gdzie spodziewamy się ją za chwilę zobaczyć.

A wynika z tego "po drugie" - skoro ukośne linie oznaczają ruch a nie geometrię, to nie ma powodu dla którego pion miałby przestać być pionem. Gdybyśmy go puścili, to nadal jego kształt razem ze sznurkiem byłby pionowy. Ale ruch każdego punktu byłby ukośny.

> Ale ruch każdego punktu byłby ukośny.

Znowu popełniasz ten sam błąd. Próbujesz znaleźć uniwersalny (bezwzględny) obraz sytuacji, a to zawsze prowadzi do absurdu, czego przykładem jest twój rysunek. Nie da się zrobić jednego zdjęcia z dwóch poruszających się względem siebie aparatów.

>Znowu popełniasz ten sam błąd. Próbujesz znaleźć uniwersalny (bezwzględny) obraz sytuacji, a to zawsze prowadzi do absurdu, czego przykładem jest twój rysunek. Nie da się zrobić jednego zdjęcia z dwóch poruszających się względem siebie aparatów.



Gdzie tu jest błąd skoro wg Ciebie deszcz właśnie tak pada.....czekaj czekaj Ty piszesz o jakimś aparacie i o tym jak on jest wstanie zdjecie zrobić?

>czekaj czekaj Ty piszesz o jakimś aparacie i o tym jak on jest wstanie zdjecie zrobić?

Tak. Bo obraz biegnącego faceta na tle ukośnych kresek to "zdjęcie" wykonane przez fotografa, który porusza się razem z biegnącym facetem (oni są względem siebie nieruchomi). Gdyby zdjęcie zrobił fotograf, który stoi nieruchomo względem powierzchni Ziemi, to kreski byłyby pionowe, a facet z parasolem byłby rozmyty. Na zdjęciu rozmyte wychodzi to, co porusza się względem aparatu.

>>czekaj czekaj Ty piszesz o jakimś aparacie i o tym jak on jest wstanie zdjecie zrobić?
>Tak. Bo obraz biegnącego faceta na tle ukośnych kresek to "zdjęcie" wykonane przez fotografa, który porusza się razem z biegnącym facetem (oni są względem siebie nieruchomi). Gdyby zdjęcie zrobił fotograf, który stoi nieruchomo względem powierzchni Ziemi, to kreski byłyby pionowe, a facet z parasolem byłby rozmyty. Na zdjęciu rozmyte wychodzi to, co porusza się względem aparatu.



Ale Ty pisałeś o kroplach lecących w każda stronę i jest to moment przed tym zdarzeniem.
Są 4 osoby
dwie stoją dwie biegną na przeciw siebie.

Gdyby te dwie stojące osoby ustawić w punkcie styku tych biegnących to Deszcz padałby jak?
Zważywszy że (rysunki są wg mnie złe) deszcz za biegnącym facetem nie jest obserwowany przez niego.

Tu chodzi chyba o to jak deszcz faktycznie pada a nie iluzje czy lagi czasowe w odbiorze i co wyjdzie na zdjeciu

>Gdyby te dwie stojące osoby ustawić w punkcie styku tych biegnących to Deszcz padałby jak?

Dla stojących - pionowo, a dla biegnących - ukośnie. Chodzi o to, że nie da się na jednym rysunku (zdjęciu) przedstawić kilku punktów widzenia (w tym przypadku trzech, bo stojący faceci są w tym samym układzie).

>Zważywszy że (rysunki są wg mnie złe) deszcz za biegnącym facetem nie jest obserwowany przez niego.

To nie ma znaczenia - kierunek deszczu nie zależy od "naocznej" obserwacji.

>Tu chodzi chyba o to jak deszcz faktycznie pada a nie iluzje czy lagi czasowe w odbiorze i co wyjdzie na zdjeciu

Ale deszcz faktycznie pada dla stojących pionowo, a dla biegnących ukośnie. Cały czas intuicyjnie wyróżniasz układ związany z powierzchnią Ziemi i dlatego nie potrafisz załapać istoty rzeczy.

>>Gdyby te dwie stojące osoby ustawić w punkcie styku tych biegnących to Deszcz padałby jak?
>Dla stojących - pionowo, a dla biegnących - ukośnie. Chodzi o to, że nie da się na jednym rysunku (zdjęciu) przedstawić kilku punktów widzenia (w tym przypadku trzech, bo stojący faceci są w tym samym układzie).
>>Zważywszy że (rysunki są wg mnie złe) deszcz za biegnącym facetem nie jest obserwowany przez niego.
>To nie ma znaczenia - kierunek deszczu nie zależy od "naocznej" obserwacji.

Więc za biegnącym deszcz dalej pada pod skosem?

>>Tu chodzi chyba o to jak deszcz faktycznie pada a nie iluzje czy lagi czasowe w odbiorze i co wyjdzie na zdjeciu
>Ale deszcz faktycznie pada dla stojących pionowo, a dla biegnących ukośnie. Cały czas intuicyjnie wyróżniasz układ związany z powierzchnią Ziemi i dlatego nie potrafisz załapać istoty rzeczy.

Deszcz jest związany z ziemią. Jak pójdzie na odwrót co pewnie nie jest nie możliwe bo deszcz lecący z chmury na ziemie przy jakimś układzie odniesienia leci pewnie też do tej chmury.

Dlatego próbuje się dowiedzieć co masz na myśli że deszcz pada po skosem i pionowo.

Być może jak to ustalę to dowiem się co się dzieje z tym deszczem

>Więc za biegnącym deszcz dalej pada pod skosem?

Tak. Deszcz będzie padał dla niego pod skosem, nawet jak zamknie oczy. Jeśli latarnia stoi po twojej lewej stronie, to ona stoi po twojej lewej, niezależnie czy na nią patrzysz, czy nie (możesz nawet nie być świadomy jej istnienia).

>Deszcz jest związany z ziemią. Jak pójdzie na odwrót co pewnie nie jest nie możliwe bo deszcz lecący z chmury na ziemie przy jakimś układzie odniesienia leci pewnie też do tej chmury.

To akurat nie jest możliwe - deszcz nie będzie leciał do chmury w żadnym układzie. Natomiast może lecieć z dołu do góry - wystarczy, że jakiś układ "stanie na głowie".

>Dlatego próbuje się dowiedzieć co masz na myśli że deszcz pada po skosem i pionowo.

Tylko to, że kierunek deszczu jest względny.

>>Więc za biegnącym deszcz dalej pada pod skosem?
>Tak. Deszcz będzie padał dla niego pod skosem, nawet jak zamknie oczy.

Na jakiej zasadzie za biegnącym deszcz pada pod skosem i ile to trw? Metr dwa zawsze?

>Jeśli latarnia stoi po twojej lewej stronie, to ona stoi po twojej lewej, niezależnie czy na nią patrzysz, czy nie (możesz nawet nie być świadomy jej istnienia).

Deszcz pada co możesz stwierdzić. Lewosc prawość nie ma tu nic do rzeczy. To rozmowa o czym innym.

>>Deszcz jest związany z ziemią. Jak pójdzie na odwrót co pewnie nie jest nie możliwe bo deszcz lecący z chmury na ziemie przy jakimś układzie odniesienia leci pewnie też do tej chmury.
>To akurat nie jest możliwe - deszcz nie będzie leciał do chmury w żadnym układzie. Natomiast może lecieć z dołu do góry - wystarczy, że jakiś układ "stanie na głowie".

Jeśli jedna kropla może lecieć w każdym kierunku jak piszesz to czemu nie do góry w stronę chmury?

Tylko dlatego że wiesz jak pada deszcz i układ odniesienia już się nie liczy

>>Dlatego próbuje się dowiedzieć co masz na myśli że deszcz pada po skosem i pionowo.
>Tylko to, że kierunek deszczu jest względny.

Wciąż nie wiem. Ciekawi mnie to padanie deszczu za plecami biegnącego .

>>>Deszcz jest związany z ziemią. Jak pójdzie na odwrót co pewnie nie jest nie możliwe bo deszcz lecący z chmury na ziemie przy jakimś układzie odniesienia leci pewnie też do tej chmury.

>>To akurat nie jest możliwe - deszcz nie będzie leciał do chmury w żadnym układzie. Natomiast może lecieć z dołu do góry - wystarczy, że jakiś układ "stanie na głowie".

> Jeśli jedna kropla może lecieć w każdym kierunku jak piszesz to czemu nie do góry w stronę chmury?
>Tylko dlatego że wiesz jak pada deszcz i układ odniesienia już się nie liczy

Jeśli obserwator z drużyny STW spada szybciej niż krople deszczu, to widzi, że krople lecą do góry. To przecież jest równoważne. Krople lecą do góry bo Ziemia je przyciąga. To jest zgodne z Zasadą Względności, bo wszędzie prawa fizyki są takie same.

>Jeśli obserwator z drużyny STW spada szybciej niż krople deszczu, to widzi, że krople lecą do góry.

Tak, rzeczywiście w takim układzie krople będą leciały w kierunku chmur (ale to nie znaczy, że będą się do tych chmur zbliżać).

>>Jeśli obserwator z drużyny STW spada szybciej niż krople deszczu, to widzi, że krople lecą do góry.

>Tak, rzeczywiście w takim układzie krople będą leciały w kierunku chmur (ale to nie znaczy, że będą się do tych chmur zbliżać).

Problem tylko w tym, że obserwator w takim układzie nie wie, czy to on sam spada czy krople lecą do góry, bo w STW to zdaje się oznacza to samo. Jeśli więc krople lecą do góry, a Ziemia jest na dole, to znaczy, że( zgodnie z prawami obowiązującymi we wszystkich układach inercjalnych) Ziemia po prostu te krople odpycha (Zasada Powszechnego Odpychania Antynewtona).

>Problem tylko w tym, że obserwator w takim układzie nie wie, czy to on sam spada czy krople lecą do góry, bo w STW to zdaje się oznacza to samo.

Do tego nie trzeba zaprzęgać STW - zasadą względności wystarczy.

>Jeśli więc krople lecą do góry, a Ziemia jest na dole, to znaczy, że( zgodnie z prawami obowiązującymi we wszystkich układach inercjalnych) Ziemia po prostu te krople odpycha (Zasada Powszechnego Odpychania Antynewtona).

Nie. Bo te krople zbliżają się do Ziemi - tylko wolniej od spadającego obserwatora.

>>Problem tylko w tym, że obserwator w takim układzie nie wie, czy to on sam spada czy krople lecą do góry, bo w STW to zdaje się oznacza to samo.

>Do tego nie trzeba zaprzęgać STW - zasadą względności wystarczy.

Chodzi panu o tę zasadę, według której zakazuje się ludziom rozumnym odróżniać przyczynę (zdarzenie) od skutku (informacja o zdarzeniu)?

>>Jeśli więc krople lecą do góry, a Ziemia jest na dole, to znaczy, że( zgodnie z prawami obowiązującymi we wszystkich układach inercjalnych) Ziemia po prostu te krople odpycha (Zasada Powszechnego Odpychania Antynewtona).

>Nie. Bo te krople zbliżają się do Ziemi - tylko wolniej od spadającego obserwatora.

Acha. A krople deszczu widziane z okna samochodu zbliżają się do punktu w którym trajektoria kropli jest prostopadła do jezdni. Pan to wie i powie obserwatorowi, który nie wie i myśli, że krople lecą na skos. OK.

>To będzie (chyba?) ostatnia z tej serii notek o Zasadzie Względności, interpretacjach STW, deszczu
>padającym na parasol, przekształceniach i transformacjach.
>Trzeba popatrzeć na te obrazki i odpowiedzieć:
>Czy pion (przyrząd) wskazujący pion (siłę grawitacji) zależy od prędkości obserwatora, który na to
>patrzy?

Tak jest.

Siła grawitacji na satelitę jest skośna faktycznie.

W dowolnym ruchu po okręgu siła musi być skośna:

m----> v = wr
|
| f - siła dośrodkowa na m
|
O -> tu jest środek okręgu

tak to wygląda, ale tylko z punktu widzenia tego środka: O.

Ale siła działa tu na satelitę m, więc to nas interesuje,
i tak to wygląda:

.....m ---> v
..../
.../
../ f
./
O

siła jest tu skośna bo to jest warunek zachowania energii.

ciało m nie zmienia tu wartości prędkości v, co znaczy że: E = mv^2/2 = const

A gdyby ta siła była tu prostopadła - do v, wtedy byłoby tak:
v = (v,0), czyli poziomo

v_y = gt, a siła pionowa zwiększa prędkość po y, zatem finalnie prędkość by rosła:

v_x^2 + v_y^2
>v^2

Zatem widać że tu musi być składowa hamująca - do tyłu,
która zmniejsza prędkość (po x), i dlatego v jest zachowane ostatecznie - jedynie zmienia kierunek;

v_y tu rośnie ewidentnie, ale v_x maleje => skos jest oczywisty!

=============

A teraz wyobraźmy sobie rakietę, czy samolot, który leci z prędkością v,
i teraz pilot chce zrobić kółeczko - w jakim kierunku musi przyspieszać?

Wiadomo nie może palić prostopadle, bo wtedy przyspieszy - zwiększy v,
czyli poleciałby chyba po hiperboli, zamiast po okręgu: v = const!

Musi kierować ciąg lekko do tyłu, czyli nie prostopadle do aktualnego v, lecz skosem!

03-09-2022 10:50
Autor: uxbridge
>Po pierwsze, rysunek z kolorowymi kulkami jest nieprawidłowy. Dla biegnącego, kulka o danym kolorze NADAL znajduje się PIONOWO pod kulką o tym samym kolorze. Bo zarówno kulka "nad" jak i kulka "pod" na kolejnych klatkach przesuwają się o tą samą odległość w poziomie. A przy okazji w pionie.

Te 4 przypadki w wierszu A (POSTÓJ A1, SPACER A2, BIEG A3, SPRINT A4) dotyczą tego samego przypadku: deszcz pada na kierunku wyznaczonym przez PION. Ten kierunek nie zależy od tego, czy ktoś biega po deszczu, czy nikogo nie ma: jest masa jednostkowa, jest siła przyciągania, jest kierunek przyśpieszania, pion, poziom i prostopadłość.

>Więc rysując skośne linie na górnym rysunku pokazujemy jak przemieszczają się kulki/krople w danej chwili dla danego obserwatora. Czyli gdzie każda kropla była przed chwilą i gdzie spodziewamy się ją za chwilę zobaczyć.

Czyli kulki zaznaczone w wierszu B z wyjątkiem B1 nie są zgodne z prawami fizyki, bo nie przemieszczają się zgodnie z siłą, która na nie działa. To wizja autorska malarza.

>A wynika z tego "po drugie" - skoro ukośne linie oznaczają ruch a nie geometrię, to nie ma powodu dla którego pion miałby przestać być pionem. Gdybyśmy go puścili, to nadal jego kształt razem ze sznurkiem byłby pionowy. Ale ruch każdego punktu byłby ukośny.

Cały czas chodzi o ten drugi rysunek, na którym nie widać kropel deszczu, ale ukośne kreski (złudzenie optyczne), które nie wynika z praw fizyki, ale z omamu. Tak? Pion jest pionem i krople powinny przemieszczać się zgodnie z pionem. Jeśli zaznaczone symbolicznie linie są skośne, to znaczy, że na krople działa jakaś tajemnicza siła (Lorentza, Einsteina, Münchhausena?).

>Cały czas chodzi o ten drugi rysunek, na którym nie widać kropel deszczu, ale ukośne kreski (złudzenie optyczne), które nie wynika z praw fizyki, ale z omamu. Tak?

W pewnym sensie - tak. Kreska, to widok kropli w wielu miejscach jednocześnie, więc jest to pewnego rodzaju złudzenie, spowodowane niedoskonałością naszego wzroku lub aparatu robiącego zdjęcie. Kropla oczywiście nie znajdowała się w wielu miejscach jednocześnie, ale tak została zarejestrowana. Dodam jeszcze, że złudzeniem są same kreski, a nie ich kierunek.

>Pion jest pionem i krople powinny przemieszczać się zgodnie z pionem.

Nie. Kierunek i kąt padania kropli (względem obserwatora) zależy od kierunku w jakim porusza się obserwator i od jego prędkości.

Na marginesie dodam, że użycie w tytule wątku STW jest nieuzasadnione, bo tu STW do niczego nie jest potrzebna.

>Na marginesie dodam, że użycie w tytule wątku STW jest nieuzasadnione, bo tu STW do niczego nie jest potrzebna.

STW jest tu bardzo dobrze uzasadnione, bo ta transformacja Lorentza robi właśnie te skosy.

Ta zmodyfikowana jednoczesność robi tam skosy,
bo w geometrii porównujemy położenia aktualne, znaczy: t' = t.

Natomiast po zrypaniu tej aktualności: t' = t - xv
wiadomo że otrzymasz z marszu całą serię zabawnych parodii - tzw. paradoksów... których w STW masz pełno... np. że światło wali nadal z tym swoim c = const przy aberracji... haha!

Przy prędkościach z jakimi mamy tu do czynienia (padający deszcz i biegnący facet), Galileusz daje praktycznie takie same wyniki ja Einstein. Po co więc fatygować tego drugiego? Żeby dostać rozbieżność na dziesiątym miejscu po przecinku?

>Przy prędkościach z jakimi mamy tu do czynienia (padający deszcz i biegnący facet), Galileusz daje praktycznie takie same wyniki ja Einstein. Po co więc fatygować tego drugiego? Żeby dostać rozbieżność na dziesiątym miejscu po przecinku?

Może i tak.

Ale skoro STW jest uznawane za poprawną wersję,
a Galileusz tylko jako marana aproksymacja,
zatem należy to rozpatrywać w STW.

Przykład.

Jedzie pionowy słup z prędkością v,
i co teraz powie na to STW: jest on nadal pionowy, czy nie?

|| - słup jedzie
||--->v O - my tu jesteśmy
||

1. ten ruchomy słup jest faktycznie pionowy, czy już nie?

2. jak ten słup będzie widziany - pionowy, czy nie?

obstawiam 7zł, że w ramach STW ten słup jest... krzywy, taki dokładnie:

.// -> ten punkt jest bliżej, bo po skosie jest dalej, a STW chce to koniecznie naprostować!
//
------- O
\\
.\\

>Na marginesie dodam, że użycie w tytule wątku STW jest nieuzasadnione, bo tu STW do niczego nie jest potrzebna.

[Wikipdia] Szczególna teoria względności (STW) - teoria fizyczna stworzona przez Alberta Einsteina w 1905 roku.
Albert Einstein oparł swoje rozumowanie na dwóch postulatach[7]:
Zasadzie względności
We wszystkich układach inercjalnych prawa fizyki są jednakowe - zarówno mechaniki, jak i elektrodynamiki.[/Wikipdia]
Skoro w tytule wątku występuje "zasada względności" a niej oparta jest teoria STW - to są to tematy powiązane i zależne.

>>Cały czas chodzi o ten drugi rysunek, na którym nie widać kropel deszczu, ale ukośne kreski (złudzenie optyczne), które nie wynika z praw fizyki, ale z omamu. Tak?

>W pewnym sensie - tak. Kreska, to widok kropli w wielu miejscach jednocześnie, więc jest to pewnego rodzaju złudzenie, spowodowane niedoskonałością naszego wzroku lub aparatu robiącego zdjęcie. Kropla oczywiście nie znajdowała się w wielu miejscach jednocześnie, ale tak została zarejestrowana. Dodam jeszcze, że złudzeniem są same kreski, a nie ich kierunek.

No właśnie. Fatamorgana też jest złudzeniem choć wydaje się być rzeczywista, a grubas w krzywym zwierciadle jest chudy.

>>Pion jest pionem i krople powinny przemieszczać się zgodnie z pionem.

>Nie. Kierunek i kąt padania kropli (względem obserwatora) zależy od kierunku w jakim porusza się obserwator i od jego prędkości.

To co pan napisał w przetłumaczeniu na język polski brzmiałoby tak:
Kierunek i kąt padania kropli (względem obserwatora) NIE zależy od kierunku w jakim porusza się obserwator i od jego prędkości, a zależy od wektora pędu ciała.
Poruszający się obserwator nie widzi tego co jest, ale to co mu się wydaje, że jest.
Gdy chciałby wiedzieć jak jest powinien przeprowadzić transformację.

>[Wikipdia] Szczególna teoria względności (STW) - teoria fizyczna stworzona przez Alberta Einsteina w 1905 roku.
>Albert Einstein oparł swoje rozumowanie na dwóch postulatach[7]:
>Zasadzie względności
>We wszystkich układach inercjalnych prawa fizyki są jednakowe - zarówno mechaniki, jak i elektrodynamiki.[/Wikipdia]
>Skoro w tytule wątku występuje "zasada względności" a niej oparta jest teoria STW - to są to tematy powiązane i zależne.

Sam widzisz że ludzie nie wiedzą co to jest ta zasada względności.

Prawa jednakowe?
że niby co?

Very fest zasada: c = const, bo wtedy prawa jednakowe?

Jakie prawa?
... a co lewa na to?

.........
To jest ten sam bełkot, który praktykują politycy, wróżki, prorocy, no i handlarze od wieków.

Zaraz wyjaśnię co to jest:
mowa cykliczna - rekurencyjna, czyli pustosłowie, zagadywanie, gra na czas, niedomówienia, itd.

relatywizacja pojęć!
..........

pl.wikipedia.org/wiki/Zasada_względności

i co to jest?
Nawet młody student zauważy, że to bełkot szamana.

Podsumujmy:
zasada względności stoi w sprzeczności z r. Maxwella(?!)
czyli inaczej: zabrania żeby deszcz był skośny... z uwagi na c = const!

Nie jest tak? No pewnie że jest.

Po prostu ta zasada względności - w sensie TW, zabrania wszelkiego ruchu - to jest statyczny monolit 4D.

>Podsumujmy:
>zasada względności stoi w sprzeczności z r. Maxwella(?!)

Nie, jeśli przyjmujemy, że prędkość światła jest taka sama względem wszystkich układów inercjalnych.

>>Podsumujmy:
>>zasada względności stoi w sprzeczności z r. Maxwella(?!)
>Nie, jeśli przyjmujemy, że prędkość światła jest taka sama względem wszystkich układów inercjalnych.

Niby dlaczego prędkość światła ma być stała dla Maxwella?

Widziałeś równanie falowe?
Przecież tam jak byk stoi ct w mianowniku, a nie samo c!

c't = ct'

na tym polega ta sztuka... robienia z siebie frajera!

t' = blebleble

zatem faktycznie masz do czynienia z: c' = tratata;

bo tu chodzi o odległość: r = ct
sam czas jest nieistotny - to jest tylko taki numerek... z zegarka.

.........

Poza tym w STW magnetyzm jest mitycznym tworem... bo w relatywnym świecie deszcze nie padają,
a nawet gdyby, no to tam jazda jest zabroniona - z uwagi na zakaz nadkruszenia przykazania c = constant!

>Skoro w tytule wątku występuje "zasada względności" a niej oparta jest teoria STW - to są to tematy powiązane i zależne.

STW jest nierozłącznie związana z zasadą względności, ale zasadą względności, przy małych prędkościach, nie musi być związana z STW. Nikt przecież nie bierze po uwagę dylatacji czasu i skrócenia Lorentza, rozważając np. lot z Warszawy do Londynu. Przy tak małych prędkościach efekty relatywistycznej są tak niewielkie, że się je pomija.

>No właśnie. Fatamorgana też jest złudzeniem choć wydaje się być rzeczywista, a grubas w krzywym zwierciadle jest chudy.

Ale złudzeniem wzrokowym są kreski deszczu, a nie kierunek i kąt pod jakim pada.

>Poruszający się obserwator nie widzi tego co jest, ale to co mu się wydaje, że jest.

I takie właśnie podejście jest niezgodne z zasadą względności, bo wyróżnia obserwatora nieruchomego względem powierzchni Ziemi. Zasada względności nie wyróżnia żadnych obserwatorów inercjalnych.

>Gdy chciałby wiedzieć jak jest powinien przeprowadzić transformację.

Może ją przeprowadzić jeśli chce się dowiedzieć jak sytuacja wygląda z punktu widzenia innego ukladu. I w praktyce tak się często robi - dla wygody. Ale to nie znaczy, że jeśli z praktycznych względów przyjmujemy umownie jakiś układ jako wyróżniony, to on rzeczywiście jest wyróżniony z fizycznego punktu widzenia.

>>Poruszający się obserwator nie widzi tego co jest, ale to co mu się wydaje, że jest.

>I takie właśnie podejście jest niezgodne z zasadą względności, bo wyróżnia obserwatora nieruchomego względem powierzchni Ziemi. Zasada względności nie wyróżnia żadnych obserwatorów inercjalnych.

A cóż to jest za ZAKAZ, który zabrania odróżnić to co się dzieje od tego co się wydaje?
To co się dzieje jest przyczyną, a to co się wydaje jest skutkiem. Pan twierdzi, że jest taka "zasada" która zrównuje fikcję z rzeczywistością?
Nie chodzi o obserwatora ruchomego czy nieruchomego. Chodzi o zdarzenie, dokonujące się bez żadnego obserwatora. To jest BEZWZGLĘDNE, bo wyklucza złudzenia, omamy, psychodelirie itd.

>A cóż to jest za ZAKAZ, który zabrania odróżnić to co się dzieje od tego co się wydaje?

Bo nie sposób stwierdzić w jakim układzie coś "się dzieje", a w jakim "się wydaje".

>To co się dzieje jest przyczyną, a to co się wydaje jest skutkiem.

Przecież fakt, że deszcz pada pionowo względem obserwatora nieruchomego względem Ziemi nie jest żadną przyczyną. Czego przyczyną miałby być ten fakt? Przyczyna opadu deszczu zachodzi w chmurze. Opad deszczu jest skutkiem. Dla obserwatora nieruchomego względem Ziemi skutek jest taki, że deszcz pada pionowo, a dla obserwatora poruszającego się, skutkiem jest opad ukośny.

>Nie chodzi o obserwatora ruchomego czy nieruchomego. Chodzi o zdarzenie, dokonujące się bez żadnego obserwatora. To jest BEZWZGLĘDNE, bo wyklucza złudzenia, omamy, psychodelirie itd.

Już kiedyś panu pisałem, by nie traktował pan obserwatora zbyt dosłownie. "Obserwator" to układ, względem którego zachodzi jakieś zdarzenie (np. opad deszczu) - on nie musi widzieć tego zdarzenia (nie musi być nawet świadomy zajścia tego zdarzenia). Deszcz nie musi padać - np. ukośnie - bezpośrednio na obserwatora, byśmy mogli powiedzieć, że w jego układzie deszcz pada ukośnie. "Obserwator" może znajdować się całkowicie poza obszarem, na którym pada deszcz (np. 10 km od strefy opadu), ale jeśli się porusza, to deszcz będzie padał względem niego (nie znaczy, że na niego) ukośnie.

Pan ma problem ze zrozumieniem zasady względności, bo cały czas "zaśmieca" pan sobie "pole widzenia". Pisałem już w poprzednim wątku, by pozbył się pan wszystkiego co rozprasza uwagę (szczególnie Ziemi, bo ona rozprasza uwagę najmocniej). Pojmowanie zasady względności najlepiej zacząć od jednego układu. Niech sobie pan wyobrazi, że pana statek kosmiczny znajduje się gdzieś w przestrzeni - w zasięgu wzroku nie ma niczego; nie widzi pan gwiazd, planet, żadnych obiektów; jest pan w całkowitej pustce; dookoła tylko ciemność. I teraz niech pan sobie zada pytanie: Poruszam się, czy stoję w miejscu? Od razu powinien pan zauważyć, że w pana sytuacji, to pytanie nie ma sensu. Żeby stwierdzić, czy pan stoi, czy się porusza, musi mieć pan jakiś punt odniesienia - a i wtedy może pan stwierdzić jedynie, że porusza się pan lub nie porusza tylko względem tego konkretnego obiektu (bo nie istnieje coś takiego jak ruch bezwzględny lub bezruch bezwzględny). No więc wprowadźmy sobie taki drugi obiekt. "Wisi" więc pan sobie w tej przestrzeni i nagle dostrzega pan, że z oddali coś się do pana zbliża (np. inny statek kosmiczny). No i teraz powinien pan sobie zadać kolejne pytanie: On się porusza, czy ja się poruszam? A może poruszamy się obaj? I znowu powinien pan zauważyć, że to są źle postawione pytania, bo jedynym sensownym wnioskiem jest to, że PORUSZACIE SIĘ WZGLĘDEM SIEBIE. Ruch (lub bezruch) układów inercjalnych może być tylko względny. I teraz wprowadźmy sobie trzeci obiekt - niech to będzie jakiś kosmiczny kamień. I nich ten kamień leci pionowo względem pana statku. Jak leci ten kamień względem drugiego statku? Jako zaprawiony w bojach fizyk bez problemu wykona pan transformację z pana układu do układu drugiej rakiety i bez większego wysiłku dojdzie pan do wniosku, że kamień w układzie drugiej rakiety spada ukośnie. I co teraz? Która rakieta ma rację, a której się tylko wydaje? Przecież układy obu rakiet są równoprawne. No to w końcu jak to jest? Co jest prawdą a co złudzeniem? Kamień leci pionowo, czy ukośnie? A może to pytanie też jest źle postawione? Może to, jak leci kamień ... jest względne?

>> "Obserwator" to układ, względem którego zachodzi jakieś zdarzenie (np. opad deszczu) - on nie musi widzieć tego zdarzenia (nie musi być nawet świadomy zajścia tego zdarzenia). Deszcz nie musi padać - np. ukośnie - bezpośrednio na obserwatora, byśmy mogli powiedzieć, że w jego układzie deszcz pada ukośnie. "Obserwator" może znajdować się całkowicie poza obszarem, na którym pada deszcz (np. 10 km od strefy opadu), ale jeśli się porusza, to deszcz będzie padał względem niego (nie znaczy, że na niego) ukośnie.

Czyli każdy ale to każdy deszcz pada ukośnie.
Bo gdzieś jakiś ruch występuje.

No ciekawe ....ale jak na to forum to wcale nie takie jakieś dziwne.

>Czyli każdy ale to każdy deszcz pada ukośnie.

Tak, choć nie dla wszystkich układów. Są układy dla których pada pionowo. Można wyobrazić sobie też układ (np. samolot obniżający swój lot), dla którego pada poziomo.

>>Czyli każdy ale to każdy deszcz pada ukośnie.
>Tak, choć nie dla wszystkich układów. Są układy dla których pada pionowo. Można wyobrazić sobie też układ (np. samolot obniżający swój lot), dla którego pada poziomo.

Tak. Wyobrazić można sobie wszystko. Np wodę która kapie z sufitu i kapie sobie do wiadra.

Oczywiście....kapie też pod skosem. Łatwo to zmierzyć w kwadratowym pokoju.

A zgodnie z tym co piszesz tak jest.

Nie będę się kłócił. Pewnie są na to wzory.
Intuicyjnie wiadro radzę podstawiać pod wyciekiem

>>>Czyli każdy ale to każdy deszcz pada ukośnie.
>>Tak, choć nie dla wszystkich układów. Są układy dla których pada pionowo. Można wyobrazić sobie też układ (np. samolot obniżający swój lot), dla którego pada poziomo.
>Tak. Wyobrazić można sobie wszystko. Np wodę która kapie z sufitu i kapie sobie do wiadra.
>Oczywiście....kapie też pod skosem. Łatwo to zmierzyć w kwadratowym pokoju.
>A zgodnie z tym co piszesz tak jest.
>Nie będę się kłócił. Pewnie są na to wzory.
>Intuicyjnie wiadro radzę podstawiać pod wyciekiem

Weźmy przykład z tym wiadrem i rozważmy sytuację z perspektywy obserwatora poruszającego się po pokoju. Wyobraź sobie, że kapie ci ze środka sufitu z częstotliwością np. 1 kropla co 5 sekund, a ty chodzisz (lub biegasz) sobie po pokoju od ściany do ściany w taki sposób, że co 5 sekund jesteś w okolicy miejsca przecieku, ale zawsze jesteś nieco opóźniony względem kropli - to znaczy kropla odrywa się od sufitu kiedy jesteś jeszcze np. 1 metr od miejsca przecieku, a kiedy docierasz do tego miejsca kropla jest już na wysokości twojej twarzy i zderzasz się z nią, a ona trafia cię np. w czoło. I teraz zastanów się: co ci da w takiej sytuacji postawienie sobie wiadra na głowie?

>>>>Czyli każdy ale to każdy deszcz pada ukośnie.
>>>Tak, choć nie dla wszystkich układów. Są układy dla których pada pionowo. Można wyobrazić sobie też układ (np. samolot obniżający swój lot), dla którego pada poziomo.
>>Tak. Wyobrazić można sobie wszystko. Np wodę która kapie z sufitu i kapie sobie do wiadra.
>>Oczywiście....kapie też pod skosem. Łatwo to zmierzyć w kwadratowym pokoju.
>>A zgodnie z tym co piszesz tak jest.
>>Nie będę się kłócił. Pewnie są na to wzory.
>>Intuicyjnie wiadro radzę podstawiać pod wyciekiem
>Weźmy przykład z tym wiadrem i rozważmy sytuację z perspektywy obserwatora poruszającego się po pokoju. Wyobraź sobie, że kapie ci ze środka sufitu z częstotliwością np. 1 kropla co 5 sekund, a ty chodzisz (lub biegasz) sobie po pokoju od ściany do ściany w taki sposób, że co 5 sekund jesteś w okolicy miejsca przecieku, ale zawsze jesteś nieco opóźniony względem kropli - to znaczy kropla odrywa się od sufitu kiedy jesteś jeszcze np. 1 metr od miejsca przecieku, a kiedy docierasz do tego miejsca kropla jest już na wysokości twojej twarzy i zderzasz się z nią, a ona trafia cię np. w czoło. I teraz zastanów się: co ci da w takiej sytuacji postawienie sobie wiadra na głowie?



Zrób tak jak radzę . Postaw wiadro na ziemi tam gdzie kapie.

Możesz stawać na głowie biegać kombinować i szukać skosow i punktów odniesienia ale jak chcesz mieć sucha podłogę zrobisz to tak jak Ci pisze.

Teraz Ty możesz biegać i patrzeć jak pod skosem se kapie .

>Zrób tak jak radzę . Postaw wiadro na ziemi tam gdzie kapie.
>Możesz stawać na głowie biegać kombinować i szukać skosow i punktów odniesienia ale jak chcesz mieć sucha podłogę zrobisz to tak jak Ci pisze.
>Teraz Ty możesz biegać i patrzeć jak pod skosem se kapie .

Mam inny pomysł.

W sześciennym pojemniku zrób dziurę w bocznej ścianie. Skoro deszcz spada pionowo, to żadna woda się do pojemnika nie dostanie.

Następnie zamontuj pojemnik na dachu swojego samochodu otworem do przodu i pojedź w deszczu.

Jeśli żadne krople nie pójdą po ukośnie to w pojemniku nie będzie wody a jeśli pójdą to będzie.

Zgadnij czy nabierzesz wody?

Z perspektywy jadącego kierowcy deszcz będzie padał po ukosie.

---

youtu.be/5VCiU1osa3w

>Zrób tak jak radzę . Postaw wiadro na ziemi tam gdzie kapie.
>Możesz stawać na głowie biegać kombinować i szukać skosow i punktów odniesienia ale jak chcesz mieć sucha podłogę zrobisz to tak jak Ci pisze.

Twoja recepta na problem jest jak najbardziej słuszna, ale tylko w przypadku układu nieruchomego względem miejsca wycieku (jak stanę z wiadrem na głowie pod wyciekiem, to nie zmoknę, bo w moim nieruchomym układzie woda kapie pionowo). Ale cały ten wątek dotyczy tego, czy dla układów poruszających się woda też kapie pionowo. Okazuje się, że jednak nie, bo wiadro trzymane pionowo na głowie przez osobę poruszającą się nie uchroni jej przed zmoknięciem. Rozwiązaniem w tym przypadku jest pochylenie wiadra, bo w tym układzie woda kapie ukośnie.

>>Zrób tak jak radzę . Postaw wiadro na ziemi tam gdzie kapie.
>>Możesz stawać na głowie biegać kombinować i szukać skosow i punktów odniesienia ale jak chcesz mieć sucha podłogę zrobisz to tak jak Ci pisze.
>Twoja recepta na problem jest jak najbardziej słuszna, ale tylko w przypadku układu nieruchomego względem miejsca wycieku (jak stanę z wiadrem na głowie pod wyciekiem, to nie zmoknę, bo w moim nieruchomym układzie woda kapie pionowo). Ale cały ten wątek dotyczy tego, czy dla układów poruszających się woda też kapie pionowo. Okazuje się, że jednak nie, bo wiadro trzymane pionowo na głowie przez osobę poruszającą się nie uchroni jej przed zmoknięciem. Rozwiązaniem w tym przypadku jest pochylenie wiadra, bo w tym układzie woda kapie ukośnie.


Nie. Woda kapie do wiadra bez względu czy jesteś w pomieszczeniu czy nie.
Biegasz czy stoisz.

I nie ustawiasz wiadra pod skosem.

Inaczej nie byłbyś wstanie tego zrobić.
Dlatego całe te układy są jałowe bo nic nie wnoszą.

A zwłaszca układ gdzie woda kapie pod skosm a Ty biegasz w pokoju obok. Nawiązujac do tego co pisałeś o deszczu padającym pod skos nawet jak nikt nie ma o tym pojęcia.

>Intuicyjnie wiadro radzę podstawiać pod wyciekiem

Intuicyjnie też ustawisz parasol pod skosem gdy podczas deszczu zawieje wiatr.

To samo zrobisz intuicyjnie, gdy zaczniesz w deszczu biec, bo gdy szybko biegniesz dla Ciebie deszcz nie będzie już padał pionowo lecz pod ukosem. Zupełnie inaczej niż dla człowieka, który tam będzie stał nieruchomo i przyglądał się co robisz.

A gdy z jadącego samochodu wyrzucisz go góry pionowo piłkę dla Ciebie ona poleci pionowo i spadnie Ci na głowę,.jednak dla obserwatora stojącego na drodze piłka będzie poruszała się po ukosie.

---

youtu.be/5VCiU1osa3w

>Może to, jak leci kamień ... jest względne?

Stawiam hipotezę, że sprawa jest jeszcze bardziej skomplikowana i względność ruchu pociąga za sobą względność materii.

Dwóch różnych obserwatorów, którzy widzą ten sam obiekt we względnie różnym ruchu, w rzeczywistości wcale nie widzą tego samego obiektu lecz dwa różne.

Podejrzewam, że dwie obserwacje dwóch obserwatorów jedynego obiektu we względnie różnym ruchu wobec każdego z nich określą dwa różnie przedmioty obserwacji, które będą różniły się od sobie zarówno masą jak i kształtem.

---

youtu.be/5VCiU1osa3w

>>A cóż to jest za ZAKAZ, który zabrania odróżnić to co się dzieje od tego co się wydaje?

>Bo nie sposób stwierdzić w jakim układzie coś "się dzieje", a w jakim "się wydaje".

Odpowiem panu choć wiem, że zignoruje pan tę odpowiedź.
Proszę sobie uzmysłowić scenę z aktorami i tysiące widzów oglądających spektakl (np. mecz piłkarski). To co wykonują aktorzy jest przyczyną, a to co tworzy się w mózgach widzów jako efekt otrzymywanej informacji multimedialnej i zmysłowej to skutek. Widz ma prawo widzieć i ma możliwość wymieniać się z innymi widzami sprawozdaniem z tego co zobaczył, le to co doświadczył nie ma wpływu na fakty dokonane na scenie. Klamka zapadła.

---

>>To co się dzieje jest przyczyną, a to co się wydaje jest skutkiem.

>Przecież fakt, że deszcz pada pionowo względem obserwatora nieruchomego względem Ziemi nie jest żadną przyczyną.

Ależ jest. Deszcz jest aktorem, a to co widzi widz jest tylko opowieścią o tym co zobaczył.

---

>Czego przyczyną miałby być ten fakt?

Ten fakt jest przyczyną tego co zobaczy widz (obserwator). Padający deszcz = przyczyna, a to o postrzega widz = skutek. Deszcz pada dla każdego tak samo podobnie jak bramki na meczu, bez względu na to czy widz siedzi, chodzi, czy biega. Deszcz pada tak samo, ale nie tak samo zobaczą to widzowie.

---

>Przyczyna opadu deszczu zachodzi w chmurze. Opad deszczu jest skutkiem.

A przyczyną piłkarza który strzelił bramkę byli mamusia i tatuś dawno temu. To prehistoria.

---

>Dla obserwatora nieruchomego względem Ziemi skutek jest taki, że deszcz pada pionowo, a dla obserwatora poruszającego się, skutkiem jest opad ukośny.

Skutek, czyli odwzorowanie tego co było przyczyną, lub przewidywanie tego co się wydarzy np. odgwizdanie końca meczu. Tego pan chyba nie załapał, że to co widzi obserwator nieruchomy, to też jest skutek, bo przyczyną jest sam fakt fizyczny (tu: deszcz).

>>Nie chodzi o obserwatora ruchomego czy nieruchomego. Chodzi o zdarzenie, dokonujące się bez żadnego obserwatora. To jest BEZWZGLĘDNE, bo wyklucza złudzenia, omamy, psychodelirie itd.

---

PS. Wyciąłem pana elaborat o zasadzie względności bo dopóki nie odróżnia pan przyczyny od skutku to dyskusja na temat względności ruchu jest niejako poza tematem.

>Padający deszcz = przyczyna, a to o postrzega widz = skutek. Deszcz pada dla każdego tak samo podobnie jak bramki na meczu, bez względu na to czy widz siedzi, chodzi, czy biega. Deszcz pada tak samo, ale nie tak samo zobaczą to widzowie.

Tylko, że pan twierdzi, że jedynymi widzami, którzy mają "prawdziwy" obraz sytuacji są widzowie nieruchomi względem powierzchni Ziemi. Według pana, widzowie, którzy się poruszają, ulegają złudzeniu. I tu jest pies pogrzebany. Dlaczego wyróżnia pan widzów, dla których deszcz pada pionowo? Deszcz po prostu pada. Nie można stwierdzić, czy pada pionowo, czy ukośnie, dopóki nie wybierzemy układu, względem którego będziemy to rozpatrywać. Deszcz nie pada pionowo bezwzględnie. Pan ciągle preferuje Ziemię jako wyróżniony układ i stąd pana kłopot ze zrozumieniem omawianej kwestii. Dlatego napisałem ten - jak pan to nazwał - "elaborat", żeby Ziemia nie zakłócała obrazu sytuacji. Ma pan tam analogiczny przykład - dwie rakiety poruszają się względem siebie (to są ci pana widzowie), a spektaklem jest ruch kosmicznego kamienia. Według pana dziwnego rozumowania, ruch kamienia jest przyczyną, a obserwacja tego ruchu przez rakiety jest skutkiem (cokolwiek by to miało znaczyć). Względem jednej rakiety kamień porusza się pionowo, a względem drugiej - ukośnie. Która rakieta ma rację?

>Nie chodzi o obserwatora ruchomego czy nieruchomego. Chodzi o zdarzenie, dokonujące się bez żadnego obserwatora. To jest BEZWZGLĘDNE,

Ruch, prędkość i kierunek NIE SĄ BEZWZGLĘDNE. Znów odsyłam do mojego "elaboratu". Można tam nawet wprowadzić trzecią rakietę, względem której kamień będzie nieruchomy. Co w tym "elaboracie" jest bezwzględne?

>Wyciąłem pana elaborat o zasadzie względności bo dopóki nie odróżnia pan przyczyny od skutku to dyskusja na temat względności ruchu jest niejako poza tematem.

A ja bym jednak panu radził przemyśleć sobie ten "elaborat", bo to jest zasada względności podana w najprostszej wersji i jak pan tego nie ogarnie, to nie zrozumie pan niczego z omawianych tu spraw.

>>Padający deszcz = przyczyna, a to o postrzega widz = skutek. Deszcz pada dla każdego tak samo podobnie jak bramki na meczu, bez względu na to czy widz siedzi, chodzi, czy biega. Deszcz pada tak samo, ale nie tak samo zobaczą to widzowie.

>Deszcz nie pada pionowo bezwzględnie.

Który deszcz nie pada ponowo bezwzględnie? Czy ten, który pada pionowo bo nie ma wiatru nie pada pionowo, bo pan dmucha na niego wprowadzając składową poprzeczną?

>>Nie chodzi o obserwatora ruchomego czy nieruchomego. Chodzi o zdarzenie, dokonujące się bez żadnego obserwatora. To jest BEZWZGLĘDNE,

>Ruch, prędkość i kierunek NIE SĄ BEZWZGLĘDNE.

A czy wynik meczu według pana też nie jest bezwzględny, bo dwóch obserwatorów w rakietach nie wie czy się zbliżają czy oddalają od siebie?

>Który deszcz nie pada ponowo bezwzględnie?

Każdy.

>A czy wynik meczu według pana też nie jest bezwzględny,

Wynik meczu jest bezwzględny. Ale kierunki w jakich leciała piłka podczas meczu nie są bezwzględne - pod innym kątem leci piłka względem obserwatora który siedzi na trybunach za bramką, a pod innym, względem tego, który siedzi między bramkami. Bramka też nie znajdują się w tym samym miejscu względem wszystkich obserwatorów meczu - dla jednych bramka znajduje się po lewej stronie, dla innych po prawej, a jeszcze dla innych "na wprost"; dla jednych bramka jest bliżej, a dla innych dalej. Dla tych co siedzą na trybunach prędkość piłki jest inna niż dla tych, co przelatują nad trybunami samolotem.

>bo dwóch obserwatorów w rakietach nie wie czy się zbliżają czy oddalają od siebie?

Bzdury pan pisze. Oni doskonale wiedzą, czy się zbliżają, czy oddalają od siebie. Nic pan nie zrozumiał z tego mojego "elaboratu".

Jest taki prosty test, który potrafi sprawdzić, czy ktoś rozumie zasadę względności.
Mamy dwa zdarzenia: pierwsze zdarzenie zachodzi w Warszawie o godzinie 12:00, a drugie w Nowym Jorku o godzinie 22:00. Pytanie brzmi: Czy istnieje układ (obserwator), dla którego te zdarzenia zajdą ... w tym samym miejscu?

>>Który deszcz nie pada ponowo bezwzględnie?

>Każdy.

To według pana wystarczy pomachać łapkami i potupać nóżkami, aby zdarzenia bezwzględne stawały się względne?

>>A czy wynik meczu według pana też nie jest bezwzględny,

>Wynik meczu jest bezwzględny. Ale kierunki w jakich leciała piłka podczas meczu nie są bezwzględne - pod innym kątem leci piłka względem obserwatora który siedzi na trybunach za bramką, a pod innym, względem tego, który siedzi między bramkami. Bramka też nie znajdują się w tym samym miejscu względem wszystkich obserwatorów meczu - dla jednych bramka znajduje się po lewej stronie, dla innych po prawej, a jeszcze dla innych "na wprost"; dla jednych bramka jest bliżej, a dla innych dalej. Dla tych co siedzą na trybunach prędkość piłki jest inna niż dla tych, co przelatują nad trybunami samolotem.

A skąd pan to wszystko wie? Tak pan sobie założył. Tak? Ale założenie to nie rzeczywistość.

>>bo dwóch obserwatorów w rakietach nie wie czy się zbliżają czy oddalają od siebie?
>Bzdury pan pisze. Oni doskonale wiedzą, czy się zbliżają, czy oddalają od siebie. Nic pan nie zrozumiał z tego mojego "elaboratu".
>Jest taki prosty test, który potrafi sprawdzić, czy ktoś rozumie zasadę względności.
>Mamy dwa zdarzenia: pierwsze zdarzenie zachodzi w Warszawie o godzinie 12:00, a drugie w Nowym Jorku o godzinie 22:00. Pytanie brzmi: Czy istnieje układ (obserwator), dla którego te zdarzenia zajdą ... w tym samym miejscu?

No przecież pan sam jest tym układem (obserwatorem), bo obydwa wymyślone zdarzenia istnieją w tym samym miejscu: w pańskiej wyobraźni.

>>Jest taki prosty test, który potrafi sprawdzić, czy ktoś rozumie zasadę względności.
>>Mamy dwa zdarzenia: pierwsze zdarzenie zachodzi w Warszawie o godzinie 12:00, a drugie w Nowym Jorku o godzinie 22:00. Pytanie brzmi: Czy istnieje układ (obserwator), dla którego te zdarzenia zajdą ... w tym samym miejscu?
>No przecież pan sam jest tym układem (obserwatorem), bo obydwa wymyślone zdarzenia istnieją w tym samym miejscu: w pańskiej wyobraźni.

Oblał pan.

>Oblał pan.

A pan nawet nie próbował zrozumieć czym różni się obiekt fizyczny (JEST) od jego psychicznego odwzorowania (ISTNIEJE).

>To według pana wystarczy pomachać łapkami i potupać nóżkami, aby zdarzenia bezwzględne stawały się względne?

Na tym świecie nie ma jednej rzeczy i jednego zdarzenia, które byłyby bezwzględne.

Każdy obserwator nie tylko widzi alternatywą rzeczywistość, której obraz związany jest zarówno z jego ruchem jak i z jego materią lecz jeszcze każda obserwacja odmienienia przedmiot obserwacji.

Żarówka, którą obserwuje tysiąc ludzi staje się czymś innym o żarówki, której żaden człowiek nie obserwuje.

Jednakowe pierwotnie rzeczy wskutek różnej ich obserwacji stają się różne, bowiem sama obserwacja jest fizycznym oddziaływaniem obserwatora z przedmiotem.

---

youtu.be/5VCiU1osa3w

>>To według pana wystarczy pomachać łapkami i potupać nóżkami, aby zdarzenia bezwzględne stawały się względne?

> Na tym świecie nie ma jednej rzeczy i jednego zdarzenia, które byłyby bezwzględne.
>Każdy obserwator nie tylko widzi alternatywą rzeczywistość, której obraz związany jest zarówno z jego ruchem jak i z jego materią lecz jeszcze każda obserwacja odmienienia przedmiot obserwacji.

>Żarówka, którą obserwuje tysiąc ludzi staje się czymś innym o żarówki, której żaden człowiek nie obserwuje.
>Jednakowe pierwotnie rzeczy wskutek różnej ich obserwacji stają się różne, bowiem sama obserwacja jest fizycznym oddziaływaniem obserwatora z przedmiotem.

Przedmiot obserwacji JEST bezwzględnie.
Nieprawdą też jest, że patrząc w źródło (np. żarówkę) oddziałuję fizycznie z przedmiotem. Żarówka tego nie doświadcza gdzie i w jaki sposób odbiornik rejestruje światło, które żarówka wydaliła.

>Nieprawdą też jest, że patrząc w źródło (np. żarówkę) oddziałuję fizycznie z przedmiotem.

To jest prawdą i jesteś w szoku, że właśnie to sobie uświadamiasz.

Obserwacja zmienia przedmiot obserwacji.

---

youtu.be/5VCiU1osa3w

>>Nieprawdą też jest, że patrząc w źródło (np. żarówkę) oddziałuję fizycznie z przedmiotem.
>To jest prawdą i jesteś w szoku, że właśnie to sobie uświadamiasz.
>Obserwacja zmienia przedmiot obserwacji.

Dlaczego tak myslisz?

>Dlaczego tak myslisz?

Dlatego, że siatkówka jest czarna jak smoła

pl.m.wikipedia.org/wiki/Siatkówka_(anatomia)

W czym nie ma żadnego przypadku, co przypomina do złudzenia solar

pl.m.wikipedia.org/wiki/Ogniwo_słoneczne

Jeśli rozumiesz cokolwiek z tego co Ciebie mówię, bo niestety nikt tego nie rozumie

---

youtu.be/5VCiU1osa3w