>-ludzie to w większości ciemna masa i potrzebują być jakimś stadzie. Więc nigdy nie usunie się patriotyzmu, bo natura ludzka dąży do bycia w grupie.
>Ludzkość nigdy nie zmądrzeje.
A co potrzeba bycia w stadzie ma do głupoty? Zwykła, naturalna ludzka potrzeba. Równie dobrze głód i pragnienie można by uznać za wyraz ludzkiej głupoty. W rzeczywistości żadne z tych zjawisk nie ma jakiegokolwiek związku z poziomem inteligencji człowieka. A jeśli ma, to jak ocenisz inicjatywę Mariusza Agnosiewicza, który utworzył wielką listę polskich ateistów i agnostyków? Albo jest zwyczajnie głupi, albo potrzeba jedności z innymi ludźmi nie wiąże się z niższą bądź wyższą inteligencją. Zarówno idiota, jak i inteligentny człowiek, potrzebuje tej przyjemnej dla niego świadomości, że nie jest osamotniony.
Tak się składa, że zawsze istniały i będą istnieć grupy ludzi, których łączą wspólne interesy. W ten sposób można całą ludzkość dzielić na grupy wedle rozmaitych kryteriów. Jednym z silniejszych kryteriów jest zamieszkiwany obszar. Jest raczej jasne, że ludność wspólnie okupująca dany teren ma naturalnie pewne wspólne interesy. Mieszkamy tutaj - między Bałtykiem a pasmem Tatr - więc chcemy, żeby tu były pieniądze, tu był rozwój, tu był dostęp do wiedzy i żeby tutaj było ślicznie, czysto i miło. Dlatego opłaca nam się wspólnie o to wszystko dbać - dla dobra wspólnego, które przekłada się przecież na indywidualne dobro poszczególnych jednostek. Trudno jest zdziałać w pojedynkę tyle, ile można zdziałać w większej grupie, wspólnymi siłami.
Wreszcie uważam, iż jest coś ładnego w tym, że jacyś ludzie czują się ze sobą związani i związani ze wspólnotą, jaką tworzą. Czułbym się koszmarnie w świecie, gdzie każdy walczy tylko i wyłącznie o swoje, nie przejmując się zupełnie innymi ludźmi. I chyba większość społeczeństwa by się w takiej rzeczywistości nie potrafiła odnaleźć - dlatego wolne jednostki razem tworzą wspólnoty i pielęgnują serdeczne relacje w ramach tych wspólnot, współpracę wewnątrz nich. Może to być rodzina, grono przyjaciół, klasa 5b Szkoły Podstawowej nr 3 w Zielonce, grupa ludzi o podobnych pasjach, lub też - w szerszej skali - naród. Optymistyczniej jest być komórką większego organizmu, niż istnieć jako samotnie krążąca w atmosferze, odbijająca się od innych drobin, cząsteczka tlenu. Ponura wizja.
Nie tylko wspólne interesy mogą jednoczyć większą ilość ludzi, ale także i inne wartości, jak np. wspólna historia. I nie dotyczy to jedynie państwa/narodu, ale też m.in. rodziny. Ładną i wartościową tradycją jest przechowywanie czarno-białych zdjęć pradziadka i prababci, pokazywanie ich dzieciom, jak i opowiadanie wnukom o przeszłości, o przodkach, których znają, jak i tych, których nie było dane im zobaczyć. Doskonale przekłada się to na narodowość. Każdy kraj ma swoją niepowtarzalną kulturę, historię, sztukę, swoich wielkich ludzi. Nawet ta mizerna Polska ma Szopena, Kopernika i Skłodowską. Życie byłoby dużo uboższe i mniej kolorowe, gdyby każda społeczność, jak to większość z was postuluje, zapominała o swej odrębności i tożsamości.
>Obecnie w dobie coraz silniejszych związków pomiędzy ludźmi na całym świecie oraz wzajemnego przenikania się różnych elementów kulturowych, patriotyzm jest raczej cechą negatywną, antagonizującą ludzi i wznoszącą sztuczne bariery.
Ale patriotyzm niekoniecznie antagonizuje ludzi - raczej podkreśla różnorodność, a to już ma dużo bardziej pozytywny wydźwięk. Fakt, że kocham swoją rodzinę, przechowuję pamiątki z nią związane i pielęgnuję pamięć o moich babciach i dziadkach, absolutnie nie pociąga za sobą wrogiego nastawienia wobec każdego człowieka, z którym nie łączą mnie więzy krwi. Każda normalna osoba będzie szukała wśród ludzi przyjaciół.
Podobnie widzę patriotyzm. Przenikanie się jest w porządku, ale dlaczego mamy koniecznie zapominać o tym, że pochodzimy z różnych zakątków świata, wyrośliśmy w różnych tradycjach, mamy różne rodzime języki itd itp etc? Czy to w czymś przeszkadza? Wręcz przeciwnie - im bardziej jesteśmy różnorodni, tym bardziej jesteśmy atrakcyjni oraz intrygujący dla siebie nawzajem, a co za tym idzie - życie jest ciekawsze. Gdy poznam Rosjanina, albo Holendra, będę ciekaw (chyba każdy by był), co ma do powiedzenia o swoim narodzie, kraju i jego historii. Będą mnie ciekawić również niuanse jego języka, jakieś zabawne ludowe piosenki... Różnorodność wzbogaca nasze życie. Normalnym zjawiskiem jest duma z powodu dziadka, który opłynął świat dookoła swoim jachtem. Cóż jest więc niewłaściwego w dumie z powodu wybitnego naukowca bądź artysty, którego wydała na świat moja ziemia i mój naród? Fascynujące jest zgłębianie historii ziemi, na której się mieszka; społeczności, w której się żyje; jej kultury i tradycji. Wiele stracimy, wykreślając te rzeczy z pamięci.
Dlatego zadziwia mnie lekkość, z jaką dzisiaj - choćby w tym wątku - przekreśla się cały dorobek minionych pokoleń zamieszkujących naszą ziemię, podsumowując tę kwestię lekceważącym stwierdzeniem, że "patriotyzm jest zły, do dupy i jest tym samym, co religia":
>>Czy uważacie patriotyzm za godną podziwu wartość?
>Nie uważam.
>>Jak go rozumiecie
>Uznaję za rodzaj religii.
>>i jak ewentualnie go wyrażacie?
>Nie wyrażam.
Bez żadnej refleksji, bezmyślnie odrzuca się to, co wypracowali nasi nieżyjący już rodacy po to, byśmy mogli się tym cieszyć i pochwalić. Takie szczeniackie myślenie, które ja przejawiałem w podstawówce, bo akademie w szkole były nudne.
Jeśli miałbym określić, co rozumiem przez patriotyzm, powiedziałbym, że jest on rozszerzeniem uczuć, które żywi się do rodziny, na szerszy zasięg, czyli kraj/naród (pojęcia "patriotyzm" i "nacjonalizm" są ze sobą silnie sprzężone) - przy czym intensywność tych uczuć jest oczywiście ciut niższa. Niemniej patriotyzm wiąże się ze znajomością historii swojego kraju, znajomością i szacunkiem dla jego tradycji, kultury, sztuki, dobrą znajomością języka i jego zasad, pewną sympatią dla ludzi pochodzących z tej samej ziemi...

W zasadzie cała twoja wypowiedź jest słuszna.
Różnorodność jest dla nas wartością.
Co do zasady w pełni się z tobą zgadzam.

Różnica w naszym myśleniu polega być może na tym, że na różne aspekty patriotyzmu zwracamy w naszych wypowiedziach uwagę no i inne wyciągamy wnioski.
Ja zwracam uwagę na aspekt wywyższania jednego narodu nad drugi - w sposób oczywisty dla każdego patrioty jego naród jest najważniejszy - stąd egoizm narodowy i zaburzenie w obiektywnym obrazie świata (podobnie rzecz się ma z własną religią).

Po drugie podziały narodowe są sztuczne i stąd nie odzwierciedlają rzeczywistych tożsamości lokalnych - patrz Ślązacy, Kaszubi, górale podhalańscy - oni częstokroć czuja się uciskani prze oficjalny patriotyzm narodowy. W nowoczesnych społeczeństwach pojawia się też coraz więcej diaspor emigranckich - tutaj, we wzajemnej współpracy tych grup społecznych patriotyzm szkodzi, nie pomaga.
Skrajny przykład wypaczania idei patriotyzmu to historia byłej Jugosławii.

Patriotyzm narodowy potrafi też zabijać różnorodność lokalną bo wszystkich mieszkańców danego kraju próbuje się wsadzić do jednego narodowego worka - patrz Kaczyńskiego opcja niemiecka.

Oczywiście, gdy mówisz o patriotyzmie lokalnym to ma to inny wydźwięk, ale równie dobrze można kultywować poczucie wspólnoty bez odwoływania się do idei patriotyzmu.

Mój "patriotyzm" nie skupia się na wytyczaniu granic, celebrowaniu rytuałów, świętowaniu rocznic.
Aby zachować cząstkę odrębności kulturowej jaką mamy, trochę z tej cennej różnorodności, trzeba moim zdaniem, przede wszystkim starać się wprowadzić ją w obieg kultury globalnej, bo tylko tam ma szansę się zachować.
Dlatego trzeba promować sztukę, muzykę, teatr, film i prezentować je światu.
Promować i dotować polską naukę, uniwersytety, aby kształcili się tu też cudzoziemcy i w ten sposób poznawali też nasz język i nasza kulturę.

Tego rodzaju działania wolę określać innym terminem niż patriotyzm aby nie wprowadzać pomieszania pojęć, gdyż nacisk kładę na otwarcie się na świat i dzielenie się własnym bogactwem, a nie zamykanie się i pilnowanie go dla siebie.

>Jeśli miałbym określić, co rozumiem przez patriotyzm, powiedziałbym, że jest on rozszerzeniem uczuć, które żywi się do rodziny, na szerszy zasięg, czyli kraj/naród (pojęcia "patriotyzm" i "nacjonalizm" są ze sobą silnie sprzężone) - przy czym intensywność tych uczuć jest oczywiście ciut niższa.

A jakim mianem określiłbyś ludzi pozwalających 10-latkom uczestniczyć w Powstaniu Warszawskim? Matkę zostawiającą dzieci w wieku lat 3 i 1,5 pod opieką sąsiadów idącą do powstania w celu bycia łączniczką? Bo na akademiach typu "słowo i dźwięk" określa się ich "patriotami" ?

---

"Im bardziej zaglądał do środka, tym bardziej Prosiaczka tam nie było" ("Chatka Puchatka" )

>Nadal mylisz patriotyzm z nacjonalizmem.
Nie mylę.
Dobrze wiem, że zgodnie z umową językową, patriotyzm to jeszcze nie nacjonalizm.
Jestem natomiast przekonany, że patriotyzm jest w obecnej dobie już niepotrzebny a nawet szkodliwy bo bardzo łatwo wyradza się w nacjonalizm.
Dlatego lepiej organizować ludzi, społeczeństwa wokół innych idei.
Poza tym państwo narodowe staje w coraz większej sprzeczności z trendami rozwojowymi współczesnego świata - stąd też wzrost nacjonalizmów, które stają się jedyną metoda aby go bronić.
Obecnie w świecie trzeba szukać i tworzyć coraz więcej rozproszonych wspólnot - naukowych, artystycznych, biznesowych, hobbystycznych itp. W takim kierunku naturalnie świat zmierza. Kultywowanie patriotyzmu obecnie, to jak zawracanie Wisły kijem.

>>Obecnie te idee raczej zatruwają ludziom umysły, podobnie jak idee religijne i są pożywką, na której mogą rozwinąć się dalej nacjonalizmy.

>Ludzkość nigdy nie zmądrzeje
Na jakiej podstawie tak twierdzisz - to twoja wiara?
Uważasz, że Ty też nie zmądrzejesz, Je też nie? To my składamy się na ludzkość.
Każdy z nas może się zmienić jeśli nie będzie obstawać z uporem przy swoich poglądach.

>Czy uważacie patriotyzm za godną podziwu wartość? Jak go rozumiecie i jak ewentualnie go wyrażacie?
Patriotyzm jako przekonanie o wyjątkowości własnej nacji, ziemi czy kultury może być całkiem obrzydliwy. Z drugiej strony działa na korzyść różnorodności, a różnorodność jest zawsze lepsza od homogenicznej masy, bo bogatsza. Wskazany jest umiar w patriotyzmie, jak i we wszystkim innym.
Flaga przy każdym sraczu, na modłę amerykańską, może budzić co najmniej zażenowanie.

Jednak, nie da się uciec od tego skąd jesteś i nie będziesz się wstydzić za zachowanie za granicą Niemców, czy Rosjan, natomiast Polaków niewykluczone. Niby każdy odpowiada za siebie (i tak powinno być), ale tylko w teorii. Stąd, między innymi, źródło patriotyzmu jako psychologicznej bariery ochronnej przed wtłoczeniem w stereotyp, która przeciwstawia negatywnemu odbiorowi wartości uznawane ogólnie za pożądane.

Po pierwsze, wszystko zależy od tego co przez patriotyzm rozumiemy i jak go definiujemy. Zasadniczo podzieliłbym go na ten osobisty-emocjonalny i oficjalny. Pierwszego uczymy się w domu i obejmuje on najbliższą rodzinę, miejsce zamieszkania i lokalną społeczność, czyli sąsiadów, znajomych, ludzi identyfikowanych przez nas z nazwiska lub widzenia, z którymi wiąże nas nawet niewielka wieź emocjonalna. Zazwyczaj grono to nie jest wielkie.
Oficjalny patriotyzm, swym zasięgiem obejmuje zagadnienia wpojone nam przez państwo, władzę religię czy stowarzyszenia. Łączy on ludzi wspólnotą języka, celów, wartości itp. Z punktu interesów jednostki nie zawsze jest nam korzystny, lecz aby zbudować jakąkolwiek liczącą się siłę jest niezbędny. Bez fanów tego czy owego, to ani owo nie powstanie, nawet gdyby włożyć w przedsięwzięcie ogromne środki, to i tak marny będzie tego los. Bez piszących na tym forum, a co za tym idzie , bez czytających go, zniknie ono bez śladu. Zaglądając na nie, stajemy się jego patriotami, nawet wtedy gdy krytyczni jesteśmy w stosunku do jego aktywnych uczestników. Ni znamy się osobiście, łączą nas podobne tematy i nie ma znaczenia czy jesteśmy za, cz przeciw. To czy dla idei tutaj głoszonych, warto nadstawiać tyłka, to jest sprawa otwarta i indywidualna, nie śmiem tego rozstrzygać za innych, ja osobiście uważam, że nie warto.
W przypadku lokalnego patrioty wszystko nabiera bardzo osobistego stosunku, stosowanie uników staje się niemożliwe. Wkroczenie wroga do mego domu, czy domu sąsiada, oznacza instynktowną mobilizacje i walkę o wszystko. w tym przypadku nie poruszamy się już w obrębie wartości.

>Po pierwsze, wszystko zależy od tego co przez patriotyzm rozumiemy i jak go definiujemy.
Słuszna uwaga, tak zresztą jest ze wszystkim - z każdym tematem dyskusji.

>Zasadniczo podzieliłbym go na ten osobisty-emocjonalny i oficjalny.
Jeśli więc piszę o tym, że obecnie patriotyzm przestał być pożyteczny a wręcz jest szkodliwy, mam na myśli ten oficjalny, a w szczególności narodowy.
Wobec pozostałych wolałbym używać innego słowa n.p. poczucie wspólnoty, więź, miłośnik (fan jak w fankub), bo słowo patriotyzm w swym rdzeniu odnosi się do ojczyzny.