W. Laqueur- amerykański Żyd, historyk i politolog, w swojej książce pt. "Weimar: A Cultural History" napisał, iż "without The Jews there would have been no Weimar culture". Miał na myśli raczej "high culture" - literaturę, muzykę, teatr. Ale charakterystyczną cechą Republiki Weimarskiej była także "kultura" gigantycznych afer gospodarczych, w których wiodącą rolę negatywnych dramatis personae odegrali wschodnioeuropejscy Żydzi (Ostjuden). Afer owych była cała seria. Wstrząsnęły one na wskroś trzewiami republiki, skompromitowały do cna jej elity polityczne, ukazały ich gargantuiczny stopień skorumpowania i degeneracji moralnej, napędziły wyborców partiom radykalnym, wreszcie-last but not least-przesądziły o zwycięstwie Hitlera. Wątek ów jest pokłosiem debaty nad problemem "Litwaków", który ostatnio wypłynął na forum "Racjonalisty". Okazuje się, iż opinie polskich pozytywistów (Prus) oraz polskich asymilowanych Żydów o nich (Wilhelm Feldman) są zbieżne z opiniami na temat aferzystów - Ostjuden doby Republiki Weimarskiej, wyrażanych tak przez niemieckich nacjonalistów (także nazistów), komunistów oraz-uwaga-niemieckich asymilowanych Żydów, którzy owych Ostjuden po prostu nie trawili. Fenomen ów w moim mniemaniu przesądza o prawdziwości owych jednoznacznie pejoratywnych opinii na temat Żydów ze Wschodu. Fakty które zostaną zaprezentowane będą szokujące, szczególnie dla tych, którzy ulegają pokusie egzaltowanego filosemityzmu oraz hołdują pryncypiom politycznej poprawności w jej zdegenerowanej odmianie. W związku z powyższym - żeby zaoszczędzić traumy-zacznę od skandalu soczystego co do swej treści, którego jednakże skutki polityczne nie były tak wielkie, jak innych afer,a które przedstawię później.
W X 1931 r. w Berlinie rozpoczął się proces braci Sklarek, Maxa, Willego oraz Leona, aresztowanych 2 lata wcześniej, przedsiębiorców z branży odzieżowej, oskarżonych o oszustwo na szkodę berlińskiego banku miejskiego, na kwotę ok. 10 mln marek-poprzez przedkładanie "lewych" faktur, za dobra nie dostarczone. Co więcej, dopuścili się oni wręczania olbrzymich łapówek burmistrzowi Berlina Boessowi,(który, po ujawnieniu owych faktów zrzekł się funkcji) oraz szeregu innym wysokim urzędnikom, w celu ukrycia dokonanego szwindlu. Rozmiarem afera obejmowała wiele wysoko postawionych osobistości, akt oskarżenia liczył 2300 stron. Bracia byli wschodnioeuropejskimi Żydami(Ostjuden, którzy założyli interes z odzieżą w Berlinie i stali się ekstremalnie bogaci w okresie inflacji. Bracia nie identyfikowali się z Żydami niemieckimi w Berlinie. Żyli jak utracjusze, spędzali miliony na wyścigi konne i wyuzdane orgie, o których głośno było w całym Berlinie. Żydzi berlińscy (niemieccy) krytycznie i z odrazą odnosili się do tego, że owa trójka, niewykształcona, o gustach poślednich i godnych ubolewania, była zapraszana na posiedzenia ciał przedstawicielskich gminy berlińskiej- z których ludzie honoru i godni zaufania zostali wykluczeni. Pierwszy donos o tym, iż bracia Sklarkowie plądrują berlińskie finanse nadszedł od Perla - żydowskiego (Żyd niemiecki) radnego gminy berlińskiej. Tym który bronił aferzystów był niejaki Bruehn, radny berliński z ramienia skrajnych nacjonalistów, notoryczny antysemita, który oskarżył Perla o czynienie bezzasadnych oskarżeń. Perl z kolei oskarżył Bruehna o oszczerstwo i wygrał sprawę w sądzie przeciwko niemu, uzyskując wyrok nakazujący Bruehnowi powstrzymanie się od czynienia pod jego adresem nieuzasadnionych oskarżeń. Później, radny Perl odegrał istotną rolę w ujawnieniu oszustw czynionych przez braci oraz odkrył bliskie relacje między nimi a Bruehnem, który okazał się być ich dobrym przyjacielem, biorącym od nich duże sumy pieniędzy, spędzając wolny czas jako ich gość w nadmorskich uzdrowiskach.
Na kanwie tego co napisano powyżej pokusić się można o kilka konkluzji. Primo, fakty owe są nieznane szerzej. Nawet historycy (np. zajmujący się antykiem) czy politolodzy nie mają o nich wiedzy albo mają ją szczątkową- co bierze się z praktyki deprecjonowania ich ze względu na ich polityczną niepoprawność. Po drugie, brewerie i ekscesy jak wyżej określonej kategorii Żydów (ponownie podkreślam, iż afera braci Sklarek to czubek aferowej góry lodowej w Republice Weimarskiej) przesądziły o tym, iż przeciętny Niemiec - właśnie z tego powodu, a nie ze względu na jakieś swoje rzekome wrodzone skłonności do rasizmu czy też fakt bycia chrześcijaninem i pragnienie zemsty za fakt ukrzyżowania Jezusa przez Żydów - w zasadzie musiał stać się antysemitą bądź też co najmniej bardzo nieufnym wobec Żydów, zwłaszcza Ostjuden - co zostało skrupulatnie zdyskontowana przez nazistów, którzy jego niechęć rozciągnęli- niesłusznie- na Żydów wszystkich. Tertio, Żydzi niemieccy asymilowani, w bardzo wielu wypadkach kategorycznie odcinali się od ekscesów swoich braci ze wschodu, podkreślając - w zasadzie uciekając się do terminów rasistowskich - ich "gorszą jakość" i "inną kulturowość". Owa ogromna przepaść między Żydami niemieckimi oraz Ostjuden jest także de facto nieznanym fenomenem - także i w tym wypadku ze względu na rygory opacznie rozumianej politycznej poprawności.
Uwagi powyższe mają charakter szkicowy, szkieletowy i sygnalizacyjny. Bo temat jest rzeka i trudno jest na jednym wydechu go wyczerpać. W miarę pojawiania się opisów kolejnych afer, będą one uszczegółowiane i rozwijane. Jeżeli chodzi o źródło do afery, podaję doniesienie Żydowskiej Agencji Telegraficznej z 1931 r. Spora część mojego tekstu jest jej tłumaczeniem. Ciekawym czy ów materiał także zostanie uznany za "podejrzany" przez komentatora Quetzalcoatla, który w jednym ze swoich postów postawił mi takie zarzuty. Jeżeli tak zrobi w przypadku tego źródła - ja nie będę miał innego wyboru jak uznać komentatora Quetzalcoatla za podejrzanego, podejrzanego o antysemityzm.

www.jta.or(*)sklarek-trial-opened-in-berlin