Od kiedy za pogryzienie odpowiada pogryziony? Myślałem, że właściciel psa ma obowiązek założyć mu kaganiec i go pilnować. Kiedy to się zmieniło?

>Od kiedy za pogryzienie odpowiada pogryziony? Myślałem, że właściciel psa ma obowiązek założyć mu kaganiec i go pilnować. Kiedy to się zmieniło?
>
Mówię tutaj o reakcjach ludzi, i opiniach szeroko spotykanych, widoczne one zwłaszcza tych w sieci.
A i ostatnio relacjonowana sprawa karna w mediach potwierdziła że taka linia obrony może być dobrym rozwiązaniem, zawsze można zarzucić przecież rodzicom nie dopilnowanie pociechy, tak jak miało to miejsce w Katlewie gdzie psy zagryzły 5 letniego chłopca. Dodajmy że psy "uciekły" z boksów, i posesji.

To standard, prokurator badający sprawę mnoży byty powyżej potrzeb.
Znajomy przechodząc przez przejście dla pieszych został potrącony przez samochód który swoją drogą zmienił pas ruch bez kierunkowskazu. Prokurator zarzucał pieszemu wtargnięcie na pasy...

---

Parafrazując: Ideologia śmierdzi!

>To standard, prokurator badający sprawę mnoży byty powyżej potrzeb.
>Znajomy przechodząc przez przejście dla pieszych został potrącony przez samochód który swoją drogą zmienił pas ruch bez kierunkowskazu. Prokurator zarzucał pieszemu wtargnięcie na pasy...

Wybacz ale trzeba być idiotą aby dać się potrącić na pasach, skąd ta ufność do kierowców? Przecież nie mamy zielonego pojęcia kto prowadzi nadjeżdżający pojazd. Wystarczy obserwować auto jadące najpierw z jednej strony a potem z drugiej, jeżeli widzimy że nie zwalnia trzeba albo podbiec albo się cofnąć, szkoda że typowym odruchem jest stanięcie w rozkroku i wysunięcie rąk w kierunku auta. Najpewniejszym rozwiązaniem jest albo przechodzić tak aby auto nie musiało zwalniać albo czekamy aż się zatrzyma. Piesi wzorowo przechodzą przez jezdnie wszędzie tylko nie na pasach, wtedy czmychają tak aby auto nie musiało nawet hamować.

>Wybacz ale trzeba być idiotą aby dać się potrącić na pasach
Nie będę cię prosił o wybaczenie za to co napiszę: trzeba być idiotą, żeby nie być w stanie wyobrazić sobie sytuacji, w której to nie idiota "dał się" potrącić na pasach.

---

Zera pchają się do władzy, bo mają siebie za wybrane jednostki. (Tomasz Rybak)

www.youtube.com/watch?v=jR7SxBY6mW4
Nieodpowiednie miejsce w nieodpowiednim czasie i prosektorium wita...

O tempora, o mores!

---

Parafrazując: Ideologia śmierdzi!

>Mówię tutaj o reakcjach ludzi, i opiniach szeroko spotykanych, widoczne one zwłaszcza tych w sieci.
>A i ostatnio relacjonowana sprawa karna w mediach potwierdziła że taka linia obrony może być dobrym rozwiązaniem, zawsze można zarzucić przecież rodzicom nie dopilnowanie pociechy, tak jak miało to miejsce w Katlewie gdzie psy zagryzły 5 letniego chłopca. Dodajmy że psy "uciekły" z boksów, i posesji.

Właściciele psów z Ketlawy trafili do więzienia. Gdyby mnie lub kogoś z moich bliskich pogryzł pies to przejmowałbym się opinią sądu a nie internautów. Poza tym komentarze na onecie nie najlepiej odzwierciedlają poglądy całego społeczeństwa.

>Właściciele psów z Ketlawy trafili do więzienia. Gdyby mnie lub kogoś z moich bliskich pogryzł pies to przejmowałbym się opinią sądu a nie internautów. Poza tym komentarze na onecie nie najlepiej odzwierciedlają poglądy całego społeczeństwa.

Wiesz, teraz mi się nasunęło takie skojarzenie, a jak media by zareagowały na linię obrony, zgwałconej kobiety gdyby oskarżony budował swoją linię o to że sama jest winna bo nie miała przy sobie gazu, szła sama itp.
Chyba nie muszę mówić że takie komentarze czy to w sieci, czy w społeczeństwie zostały by potępione, a te w sieci usunięte przez moderatorów.
Teraz wczuj się w rolę rodziców których dziecko zginęło a im się zarzuca że to ich wina, wprawdzie jestem facetem, ale sam dał bym się zgwałcić nawet i 20 razy byle moje dziecko żyło, a tu okazuje się że dla wielu jesteś winnym bo ważniejsze są pieski, przeciw uśpieniu których zresztą żywo protestowali działacze broniący praw zwierząt.

Chyba nie przeczytałeś poprzedniego postu - właściciele psów zostali uznani za głównych winnych, moi zdaniem jak najbardziej słusznie. Uważam, iż pies jest istotą do pewnego stopnia świadomą swojego istnienia, ale tu podobieństwo do Homo sapiens się kończy. Pies z pewnością jest bardzo ograniczony intelektualnie przy człowieku, czy nawet makaku. Pies nie rozumie bez wychowania, kogo ma słuchać i kto jest "obcy". Skoro psy, które pogryzły dzieci, nie zagryzły wpierw swoich właścicieli, oznacza to, że właściciele świadomie zaniedbali kwestię agresywności psów wobec innych ludzi. I są winni. Psy nie. Przecież wiele psów jest uczonych, że mają swoją posesję i należy atakować na niej obcych. Ale w większości wypadków psy wiedzą, że poza ich terenem mają być bardziej spokojne.

>Wiesz, teraz mi się nasunęło takie skojarzenie, a jak media by zareagowały na linię obrony, zgwałconej kobiety gdyby oskarżony budował swoją linię o to że sama jest winna bo nie miała przy sobie gazu, szła sama itp.

Po prawdzie, społeczeństwo, którego zdaniem się tak przejmujesz, zwykle oskarża kobiety o spowodowanie gwałtu. Trafiłeś tym argumentem trochę kulą w płot.

>Chyba nie muszę mówić że takie komentarze czy to w sieci, czy w społeczeństwie zostały by potępione, a te w sieci usunięte przez moderatorów.

Lepiej nie mów, bo to śmiech na sali twierdzić, ze było inaczej. Przypomnieć historię pewnej "kurwy", która "uwodziła" Leppera? A może przypadek kobiet molestowanych przez prezydenta pewnego miasta, o którym "zdanie ludu" dość powszechnie orzekło, że "same chciały"?

>Teraz wczuj się w rolę rodziców których dziecko zginęło a im się zarzuca że to ich wina

No, czasami to jest wina rodziców. Wcale nie tak rzadko. W Waśniewską też się wczuwasz?

>wprawdzie jestem facetem, ale sam dał bym się zgwałcić nawet i 20 razy

Znaczy, gdybyś nie był facetem, bycie ofiarą gwałtu przyszłoby ci z łatwością? Czy to nie ty parę zdań wcześniej bredziłeś o powszechnym potępieniu gwałcącego i przeogromnej empatii dla gwałconych kobiet?

Tak myślałem...

>byle moje dziecko żyło, a tu okazuje się że dla wielu jesteś winnym bo ważniejsze są pieski, przeciw uśpieniu których zresztą żywo protestowali działacze broniący praw zwierząt.

Ponieważ, zasadniczo, pies nie jest stworzeniem moralnym, nie podlega etyce, w przeciwieństwie do nas. Pies nie może być "odpowiedzialny" za swe czyny. tak jak odpowiedzialni za jego niedopilnowanie są właściciele, zaś za niedopilnowanie dziecka - rodzice.

Czujesz satysfakcję, z tego, że "ukarano" te zwierzęta śmiercią?

Mnie najbardziej śmieszy to, że zabicie psa jest traktowane niemal jak zbrodnia, a tymczasem świnie, które są bliżsi nam genetycznie są masowo zabijane w ubojniach. To jakaś paranoja.
Obrońcy zwierząt bardzo się emocjonalnie nakręcają mówiąc o skrzywdzonych zwierzętach, ale nie słyszałem żeby cokolwiek ich obchodził los dzieci w Afryce. Dziwna to moralność.

Największą paranoją jest odbieranie źle traktowanych zwierząt właścicielom.
Takie zwierze idzie do schroniska.
Jeżeli jest młode i ładne, to znajdzie nowego pana i na tym skorzysta.
Większość zwierząt, które były katowane ma urazy psychiczne i nie są chętnie zabierane. Po pewnym czasie takie zwierzęta są w schroniskach usypiane i trafiają do utylizacji, gdzie są przerobione na karmę dla psów czy kotów.

I teraz się zastanówmy co to za etyka, której wyznawcy uważają że lepiej jest być martwym niż żywym, ale głodnym czy bitym? Znacie jakieś zwierzęta, które w takiej sytuacji wolałyby umrzeć?

>Mnie najbardziej śmieszy to, że zabicie psa jest traktowane niemal jak zbrodnia, a tymczasem świnie, które są bliżsi nam genetycznie są masowo zabijane w ubojniach. To jakaś paranoja.
>Obrońcy zwierząt bardzo się emocjonalnie nakręcają mówiąc o skrzywdzonych zwierzętach, ale nie słyszałem żeby cokolwiek ich obchodził los dzieci w Afryce. Dziwna to moralność.

Tu się z tobą zgadzam.

>Największą paranoją jest odbieranie źle traktowanych zwierząt właścicielom.
>Takie zwierze idzie do schroniska.

Tutaj już nie, każde zwierze zasługuje na odpowiednie traktowanie.

>Jeżeli jest młode i ładne, to znajdzie nowego pana i na tym skorzysta.

No i super.

>Większość zwierząt, które były katowane ma urazy psychiczne i nie są chętnie zabierane. Po pewnym czasie takie zwierzęta są w schroniskach usypiane i trafiają do utylizacji, gdzie są przerobione na karmę dla psów czy kotów.

Osobiście byłbym za tym aby takie psy po upływie określonego czasu (30 dni) jeśli nie znajdą właściciela były usypiane.
Z tym przerabianiem na karmę przesadziłeś, nie słyszałem aby coś takiego praktykowano, usypiane psy są grzebane lub kremowane.

>I teraz się zastanówmy co to za etyka, której wyznawcy uważają że lepiej jest być martwym niż żywym, ale głodnym czy bitym? Znacie jakieś zwierzęta, które w takiej sytuacji wolałyby umrzeć?

Zwierze źle traktowane stanowi zagrożenie dla otoczenia, dlatego należy je odebrać właścicielowi, według mnie po tym kroku postępować tak jak to napisałem wyżej.

>Mnie najbardziej śmieszy to, że zabicie psa jest traktowane niemal jak zbrodnia, a tymczasem świnie, które są bliżsi nam genetycznie są masowo zabijane w ubojniach. To jakaś paranoja.

Świnie specjalnie hoduje się właśnie w tym celu. Zresztą gdyby zabrać człowiekowi 'cywilizację' pokazałby swoje prawdziwe oblicze, prosty rachunek albo on upoluje zwierzynę i przeżyje, albo zwierzyna przeżyje i on umrze z głodu.

>Obrońcy zwierząt bardzo się emocjonalnie nakręcają mówiąc o skrzywdzonych zwierzętach, ale nie słyszałem żeby cokolwiek ich obchodził los dzieci w Afryce. Dziwna to moralność.
Mnie bardziej zastanawia dlaczego ludzie żyjący w głodzie i nędzy płodzą dzieci? Przecież na chłopski rozum żyjąc tam już dziesiątki tysięcy lat, powinni samoistnie wyginąć na terenach niesprzyjających lub się przesiedlić, nie wiem jak to jest możliwe.

>Mnie bardziej zastanawia dlaczego ludzie żyjący w głodzie i nędzy płodzą dzieci? Przecież na chłopski rozum żyjąc tam już dziesiątki tysięcy lat, powinni samoistnie wyginąć na terenach niesprzyjających lub się przesiedlić, nie wiem jak to jest możliwe.

Trochę zawodny ten "chłopski rozum".
W całym królestwie zwierząt (a my, ludzie też do niego należymy) jest tak, że im mniejsza szansa na przeżycie potomka, tym więcej się ich rodzi. To zwykła statystyka. Masz jedno dziecko - kiedy ci umrze, to twoje geny zanikają, natomiast kiedy masz ich dziesięcioro, to dziesięciokrotnie zwiększasz szanse na to, że przynajmniej jedno przekaże twoje geny dalej.
Po drugie, jak niby ci biedni ludzie mieliby zapobiegać ciąży? Nie stać ich na jedzenie a co dopiero na antykoncepcję, o której pewnie nawet nie słyszeli. I nie mówmy raczej o wstrzemięźliwości od seksu, bo takie teksty to tylko teoria głoszona z ambony.
Co znaczy, że powinny się przesiedlić lub wyginąć???
Toż to właśnie poprzez posiadanie dużej liczby dzieci nie wygineli.
A gdzie się mają przesiedlić???
Czy znasz jakieś bezpańskie, dogodne do życia, przez nikogo nie bronione tereny, gdzie można tak po prostu się przenieść? Sama chętnie skorzystam. Na początek zaproponowałabym im przesiedlenie do twojego ogródka.

>W całym królestwie zwierząt (a my, ludzie też do niego należymy) jest tak, że im mniejsza szansa na przeżycie potomka, tym więcej się ich rodzi. To zwykła statystyka. Masz jedno dziecko - kiedy ci umrze, to twoje geny zanikają, natomiast kiedy masz ich dziesięcioro, to dziesięciokrotnie zwiększasz szanse na to, że przynajmniej jedno przekaże twoje geny dalej.
>Po drugie, jak niby ci biedni ludzie mieliby zapobiegać ciąży? Nie stać ich na jedzenie a co dopiero na antykoncepcję, o której pewnie nawet nie słyszeli. I nie mówmy raczej o wstrzemięźliwości od seksu, bo takie teksty to tylko teoria głoszona z ambony.
>Co znaczy, że powinny się przesiedlić lub wyginąć???
>Toż to właśnie poprzez posiadanie dużej liczby dzieci nie wygineli.
>A gdzie się mają przesiedlić???
>Czy znasz jakieś bezpańskie, dogodne do życia, przez nikogo nie bronione tereny, gdzie można tak po prostu się przenieść? Sama chętnie skorzystam. Na początek zaproponowałabym im przesiedlenie do twojego ogródka.
>

Tak jest zgadzam się nawet w polskich realiach występuje to samo zjawisko. Nie wiem czym (oprócz zwierzęcego instynktu przedłużania gatunku) kierują się ludzie mający więcej dzieci niż są w stanie wyżywić/ubrać.
Jednak skoro nie ma tam warunków do życia, to jak zdołali przeżyć do dzisiejszego dnia, obojętnie ilu się ich rodziło? A skoro jak widać zdołali przeżyć, to dlaczego jak reszta świata nie zdołali się bardziej rozwinąć aby zapewnić sobie dwie podstawowe potrzeby pożywienie/schronienie?

>Tak jest zgadzam się nawet w polskich realiach występuje to samo zjawisko. Nie wiem czym (oprócz zwierzęcego instynktu przedłużania gatunku) kierują się ludzie mający więcej dzieci niż są w stanie wyżywić/ubrać.

Racjonalnie korzystają z istnienia sprawiedliwości społecznej, która pozwala zrzucić koszt wychowania swoich dzieci na innych ludzi.

>>Mnie najbardziej śmieszy to, że zabicie psa jest traktowane niemal jak zbrodnia, a tymczasem świnie, które są bliżsi nam genetycznie są masowo zabijane w ubojniach. To jakaś paranoja.
>Świnie specjalnie hoduje się właśnie w tym celu. Zresztą gdyby zabrać człowiekowi 'cywilizację' pokazałby swoje prawdziwe oblicze, prosty rachunek albo on upoluje zwierzynę i przeżyje, albo zwierzyna przeżyje i on umrze z głodu.

Jak będziemy w celu spożywczym hodować psy a nawet ludzi, to też będzie można ich zabijać? Jaka to różnica?

>>Obrońcy zwierząt bardzo się emocjonalnie nakręcają mówiąc o skrzywdzonych zwierzętach, ale nie słyszałem żeby cokolwiek ich obchodził los dzieci w Afryce. Dziwna to moralność.
>Mnie bardziej zastanawia dlaczego ludzie żyjący w głodzie i nędzy płodzą dzieci? Przecież na chłopski rozum żyjąc tam już dziesiątki tysięcy lat, powinni samoistnie wyginąć na terenach niesprzyjających lub się przesiedlić, nie wiem jak to jest możliwe.

Płodzą, bo mają popęd seksualny. Człowiek nie wyewoluował w wyniku świadomego macierzyństwa, ale płodzenia ile się da i jak dzieci przeżyły, to robiły to samo. Chyba szczury w przypadku głodu mają zatrzymaną owulację, a człowiek jeszcze tego mechanizmu nie ma. Wykształceni ludzie regulują potomstwo świadomie, a niewykształceni regulują ilość populacji śmiercią głodową. Jak im dasz jedzenie, to się rozmnożą jeszcze bardziej i więcej ludzi umrze z głodu. To prosty mechanizm. Tak samo jest u owadów itp.

>I teraz się zastanówmy co to za etyka, której wyznawcy uważają że lepiej jest być martwym niż żywym, ale głodnym czy bitym? Znacie jakieś zwierzęta, które w takiej sytuacji wolałyby umrzeć?
Znamy.
Znane są przypadki samobójstw np. przez zatłuczenie własną głową o boks i zwierząt trzymanych w nieludzkich warunkach. Np. gęsi tuczone na pasztety.

Czyli istnieją warunki przy których przynajmniej niektóre zwierzęta wolą umrzeć.

>>I teraz się zastanówmy co to za etyka, której wyznawcy uważają że lepiej jest być martwym niż żywym, ale głodnym czy bitym? Znacie jakieś zwierzęta, które w takiej sytuacji wolałyby umrzeć?
>Znamy.
>Znane są przypadki samobójstw np. przez zatłuczenie własną głową o boks i zwierząt trzymanych w nieludzkich warunkach. Np. gęsi tuczone na pasztety.
>Czyli istnieją warunki przy których przynajmniej niektóre zwierzęta wolą umrzeć.

Czy są to świadome decyzje ze znajomością konsekwencji? Nie sądzę. Ale dzieki za informację.

Wielu biologów jest raczej sceptycznych co do istnienia świadomości u ptaków. Ja osobiście uważam, iż ptaki podległy miniaturyzacji i mają ogromnie wydajne organizmy. Dlatego, pomimo małych mózgów bez kory mózgowej, akurat u ptaków nie można wykluczyć świadomości (co za tym idzie - jedynej możliwości odczuwania cierpienia - bez świadomości mamy tylko mechaniczny odruch, jak u zegarka). Niektóre zachowania ptaków zdają się wykraczać poza czysty behawior (co nie dotyczy skorupiaków, takich jak rak). Jak już wcześniej wspomniałem, ssaki, które posiadają korę mózgową, są najpewniej w mniejszym, lub większym stopniu świadome. Również myszy i szczury.

>Wielu biologów jest raczej sceptycznych co do istnienia świadomości u ptaków. Ja osobiście uważam, iż ptaki podległy miniaturyzacji i mają ogromnie wydajne organizmy. Dlatego, pomimo małych mózgów bez kory mózgowej, akurat u ptaków nie można wykluczyć świadomości (co za tym idzie - jedynej możliwości odczuwania cierpienia - bez świadomości

Wśród zwierząt świadomość z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzono chyba tylko u szympansów.

Wydaje mi się, że ptaki i pozostałe ssaki mają możliwość odczuwania cierpienia. Może nie dzięki świadomości, ale czymś co jest jej uproszczoną wersją. Jeszcze nie wiem jak to stwierdzić doświadczalnie. Hoduję koty i kury. U obu gatunków widzę podobne cechy i zachowania takie jak wyuczona reakcja na bodźce, rozpoznawanie ludzi. Jeżeli jakaś namiastka świadomości jest obecna u kota, to u kury jest ona niewiele gorsza. Ptaki są prawdopodobnie zdolne odczuwać cierpienie i strach. A jeżeli nie są, to powiedzmy inaczej. Zadanie bólu powoduje u nich podobne reakcje jak u bardziej rozwiniętych zwierząt takie jak przyspieszone tętno, próba ucieczki, wydawanie charakterystycznych dźwięków, nerwowe ruchy itp.

Język jest ubogi. Brak świadomości zgodnej z jej definicją nie oznacza braku uproszczonej świadomości wogóle. Nie mamy jeszcze słowa żeby to nazwać. Język jest zawsze opóźniony i często o tym zapominamy, co prowadzi do nieporozumień.

Też mam wrażenie, iż ptaki można brać pod uwagę, mając na myśli świadome, bądź quasi-świadome odczuwanie bodźców nerwowych, mogące mówić między innymi o bólu, choć wielu biologów raczej odrzuca tę hipotezę. Oczywiście mało kto mówi o tym wprast. Jest to temat tabu. Z jednej strony są tacy, którzy uważają, iż tylko człowiek cokolwiek odczuwa, z drugiej tacy, że wszystko, co się tylko porusza odczuwa (a nie tylko w pełni nieświadomie reaguje na bodźce). CZyli dwie skrajności i niemal nic pośrodku, a prawda, moim zdaniem jest gdzieś pomiędzy tymi skrajnościami, oczywiście niekoniecznie w połowie.

>Też mam wrażenie, iż ptaki można brać pod uwagę, mając na myśli świadome, bądź quasi-świadome odczuwanie bodźców nerwowych, mogące mówić między innymi o bólu, choć wielu biologów raczej odrzuca tę hipotezę. Oczywiście mało kto mówi o tym wprast. Jest to temat tabu. Z jednej strony są tacy, którzy uważają, iż tylko człowiek cokolwiek odczuwa, z drugiej tacy, że wszystko, co się tylko porusza odczuwa (a nie tylko w pełni nieświadomie reaguje na bodźce). CZyli dwie skrajności i niemal nic pośrodku, a prawda, moim zdaniem jest gdzieś pomiędzy tymi skrajnościami, oczywiście niekoniecznie w połowie.

Myślę że można by sformułować jakieś ogólne prawo o nieistnieniu skrajości. Wszystko jest szare, a nic czarne lub białe, ale ludzie lubią w dyskusjach uciekać w skrajne postawy.

Co do zwierząt, to być może dobre podejście jest oparte na empatii? Jest ono chyba podobne jak w buddyzmie. Nie robić im tego, co sami nie chcielibyśmy żeby nam się przytrafiło. Stosować te prawa również do owadów. Wyjątkiem są zwierzęta które bezpośrednio szkodzą lub służące za pożywienie.
Takie podejście sam stosuję i będę stosował dopóki ktoś mnie nie przekona do jego zmiany.

>Mnie najbardziej śmieszy to, że zabicie psa jest traktowane niemal jak zbrodnia, a tymczasem świnie, które są bliżsi nam genetycznie są masowo zabijane w ubojniach. To jakaś paranoja.

To zwyczajna hipokryzja.

Ale akurat gadanie o bliskości genetycznej jest trochę bezsensu, bo co ona ma do rzeczy?

>Obrońcy zwierząt bardzo się emocjonalnie nakręcają mówiąc o skrzywdzonych zwierzętach, ale nie słyszałem żeby cokolwiek ich obchodził los dzieci w Afryce. Dziwna to moralność.

Obrońcy dzieci w Afryce bardzo się emocjonalnie nakręcają mówiąc o skrzywdzonych dzieciach, ale nie słyszałem żeby cokolwiek obchodził ich los gejów w Iranie. Dziwna to moralność.

>Największą paranoją jest odbieranie źle traktowanych zwierząt właścicielom.

Fakt, lepiej, żeby katował do końca.

>I teraz się zastanówmy co to za etyka, której wyznawcy uważają że lepiej jest być martwym niż żywym, ale głodnym czy bitym? Znacie jakieś zwierzęta, które w takiej sytuacji wolałyby umrzeć?

Tak, mnóstwo ludzi tak woli.

>>Mnie najbardziej śmieszy to, że zabicie psa jest traktowane niemal jak zbrodnia, a tymczasem świnie, które są bliżsi nam genetycznie są masowo zabijane w ubojniach. To jakaś paranoja.
>To zwyczajna hipokryzja.
>Ale akurat gadanie o bliskości genetycznej jest trochę bezsensu, bo co ona ma do rzeczy?

Wszystko.

Najbardziej cenimy życie swoje i naszej najbliższej rodziny.

Następnie wspólne priorytety interesów grupują nas w narody i zwykle w jednym narodzie pula genów jest zbliżona. Konsekwencją jest jedna armia i wpólne interesy.

Jako cały gatunek przypisujemy sobie prawa, których nie dajemy innym gatunkom (dotyczą one genów jednego gatunku).

Inne gatunki zbliżone do nas bardziej (zwierzęta domowe) są chronione bardziej niż gatunki oddalone. Np nie można bezkarnie zabić psa.

>>Obrońcy zwierząt bardzo się emocjonalnie nakręcają mówiąc o skrzywdzonych zwierzętach, ale nie słyszałem żeby cokolwiek ich obchodził los dzieci w Afryce. Dziwna to moralność.
>Obrońcy dzieci w Afryce bardzo się emocjonalnie nakręcają mówiąc o skrzywdzonych dzieciach, ale nie słyszałem żeby cokolwiek obchodził ich los gejów w Iranie. Dziwna to moralność.

Tutaj się zgadzam w 100%.

>>Największą paranoją jest odbieranie źle traktowanych zwierząt właścicielom.
>Fakt, lepiej, żeby katował do końca.

Nie zawsze jest to katowanie. Czasem niedożywienie czy zbyt wiele zwierząt na m2.

>>I teraz się zastanówmy co to za etyka, której wyznawcy uważają że lepiej jest być martwym niż żywym, ale głodnym czy bitym? Znacie jakieś zwierzęta, które w takiej sytuacji wolałyby umrzeć?
>Tak, mnóstwo ludzi tak woli.

A co z innymi gatunkami?

>Następnie wspólne priorytety interesów grupują nas w narody i zwykle w jednym narodzie pula genów jest zbliżona. Konsekwencją jest jedna armia i wpólne interesy.

Błąd. Nie ma żadnych dowodów by efekt doboru krewniaczego działał dalej niż do kuzynostwa, co zresztą łatwo koreluje ze strukturą pierwotnych społeczeństw: góra kilkudziesięciu osobowych grup gdzie ludzie byli spokrewnieni.

>Jako cały gatunek przypisujemy sobie prawa, których nie dajemy innym gatunkom (dotyczą one genów jednego gatunku)

Ho ho ho. Przecież to nie tylko bezsensowne z punktu widzenia biologii (piszesz o dawno obalonej teorii doboru grupowego), to zwyczajnie fałszywe na podstawie historii. W sensie etycznym "ludźmi" przez większość historii ludzkości byli tylko bliscy lub dalecy krewni w grupie w której żył dany człowiek. Prymitywne społeczności zbieraczy żyją i postrzegają świat tak do dzisiaj - ich wojny są totalne i ludobójcze, zas członkom innych plemion nie przypisuje się żadnych "praw".

Nawiasem mówiąc, tak samo jest u szympansów.

>Inne gatunki zbliżone do nas bardziej (zwierzęta domowe) są chronione bardziej niż gatunki oddalone. Np nie można bezkarnie zabić psa.

E tam. U nas nie można, a w niektórych krajach je się małpy. Mylisz kulturę z biologią. Biologia każe nam dbać tylko o bliskich krewnych, ewentualnie, na zasadzie altruizmu odwzajemnionego, o wąskie grono innych ludzi (zawsze mniej liczne niż 150 osób, co stanowi górną granicę ilosci społecznych interakcji jakie są w stanie ogarnąć w pełni ludzkie mózgi).

>A co z innymi gatunkami?

Trudno powiedzieć. Większość innych gatunków nie mówi i rozumie świat radykalnie inaczej niż ludzie. Lub lepiej: symboliczne, językowe opisanie powoduje, że ludzie przeżywają świat radykalnie inaczej niż większość, lub zgoła wszystkie inne zwierzęta.

>>Następnie wspólne priorytety interesów grupują nas w narody i zwykle w jednym narodzie pula genów jest zbliżona. Konsekwencją jest jedna armia i wpólne interesy.
>Błąd. Nie ma żadnych dowodów by efekt doboru krewniaczego działał dalej niż do kuzynostwa, co zresztą łatwo koreluje ze strukturą pierwotnych społeczeństw: góra kilkudziesięciu osobowych grup gdzie ludzie byli spokrewnieni.

Piszę o korelacji pomiędzy małym zróżnicowaniem DNA, a istnieniem powiązań społecznych. Nie piszę o doborze krewniaczym!

>>Jako cały gatunek przypisujemy sobie prawa, których nie dajemy innym gatunkom (dotyczą one genów jednego gatunku)
>Ho ho ho. Przecież to nie tylko bezsensowne z punktu widzenia biologii (piszesz o dawno obalonej teorii doboru grupowego), to zwyczajnie fałszywe na podstawie historii. W sensie etycznym "ludźmi" przez większość historii ludzkości byli tylko bliscy lub dalecy krewni w grupie w której żył dany człowiek. Prymitywne społeczności zbieraczy żyją i postrzegają świat tak do dzisiaj - ich wojny są totalne i ludobójcze, zas członkom innych plemion nie przypisuje się żadnych "praw".

Wiem, że to bezsensowne, ale tak jest teraz w cywilizowanej części, a także w przeważającej części populacji. Zabicie człowieka jest wg prawa karane inaczej niż zabicie zwierzęcia, tym samym udowodniłem powyższe.

>Nawiasem mówiąc, tak samo jest u szympansów.
>>Inne gatunki zbliżone do nas bardziej (zwierzęta domowe) są chronione bardziej niż gatunki oddalone. Np nie można bezkarnie zabić psa.
>E tam. U nas nie można, a w niektórych krajach je się małpy. Mylisz kulturę z biologią. Biologia każe nam dbać tylko o bliskich krewnych, ewentualnie, na zasadzie altruizmu odwzajemnionego, o wąskie grono innych ludzi (zawsze mniej liczne niż 150 osób, co stanowi górną granicę ilosci społecznych interakcji jakie są w stanie ogarnąć w pełni ludzkie mózgi).

Rozumiem wpływ kultury na menu, ale dlaczego powoduje ona niewspółmiernie ciężkie kary dla jednych wykroczeń, a żadnych dla innych? Wg jakiego klucza to się dzieje? Dlaczego obrońcy zwierząt są zawzięci w obronie jednych, a pomijają inne?

>Mnie najbardziej śmieszy to, że zabicie psa jest traktowane niemal jak zbrodnia, a tymczasem świnie, które są bliżsi nam genetycznie są masowo zabijane w ubojniach. To jakaś paranoja.

To jest uwarunkowane kulturowo, przecież są kraje w których je się też psy.

>Obrońcy zwierząt bardzo się emocjonalnie nakręcają mówiąc o skrzywdzonych zwierzętach, ale nie słyszałem żeby cokolwiek ich obchodził los dzieci w Afryce. Dziwna to moralność.

Stereotyp, obiegowa opinia z której nic nie wynika. Ja na przykład pomagam potrzebującym zwierzętom i obchodzi mnie los ubogich dzieci, ale nie rozpowiadam o tym bo jest to dla mnie oczywiste.

>Największą paranoją jest odbieranie źle traktowanych zwierząt właścicielom.
>Takie zwierze idzie do schroniska.

Lepiej żeby były zakatowane przez właściciela? Poza tym schroniska są przepełnione i tak zwani "obrońcy zwierząt" sami za własne pieniądze organizują im domy tymczasowe.

>Jeżeli jest młode i ładne, to znajdzie nowego pana i na tym skorzysta.
>Większość zwierząt, które były katowane ma urazy psychiczne i nie są chętnie zabierane. Po pewnym czasie takie zwierzęta są w schroniskach usypiane i trafiają do utylizacji, gdzie są przerobione na karmę dla psów czy kotów.
>I teraz się zastanówmy co to za etyka, której wyznawcy uważają że lepiej jest być martwym niż żywym, ale głodnym czy bitym? Znacie jakieś zwierzęta, które w takiej sytuacji wolałyby umrzeć?

I kto niby tak uważa? Hipotetyczni "obrońcy zwierząt" z którymi można wrzucić do jednego worka wszystkie osoby które działają na rzecz zmniejszenia cierpień zwierząt?

Moja opinia jest taka, że takie wypowiedzi są szkodliwe. Jeżeli ktokolwiek poświęca swój czas i pieniądze na pomoc potrzebującym, to jest to dobra rzecz. Niestety zamiast tego jak ktoś pomaga bezdomnym zwierzętom to słyszy że robi źle bo dzieci w Afryce są bardziej potrzebujące. Jeżeli ktoś pomaga dzieciom w Afryce to robi źle bo w Polsce też jest pełno biednych dzieci. Jeżeli ktoś pomaga biednym dzieciom z Polski to powinien raczej adoptować sieroty, czy wspomagać leczenie ciężko chorych i tak w kółko. W sumie to najlepiej siedzieć przed kompem i pisać innym ludziom jacy to są niemoralni.

>Mnie najbardziej śmieszy to, że zabicie psa jest traktowane niemal jak zbrodnia, a tymczasem świnie, które są bliżsi nam genetycznie są masowo zabijane w ubojniach. To jakaś paranoja.

Jest w tym spory ładunek hipokryzji, to prawda. I ma to chyba bardziej charakter emocjonalno-kulturowy, niż racjonalny. Podobnie jest zresztą z końmi - w polskiej kulturze nie są traktowane jako zwierzę z którego można zrobić befsztyki, ale już np. we Włoszech - jak najbardziej. I dlatego też pewnie w prasie nie brak wielkoformatowych ogłoszeń wzywających do wpłacania pieniędzy na "wykup" koni z transportu do rzeźni. Nie zauważyłem natomiast ogłoszeń typu: "urocza świnka zasługuje na lepszy los niż schabowy - pomóż nam ją wykupić od bezlitosnego hodowcy".

Rozumiem że są to Twoje osobiste odczucia, nie poparte konkretnymi danymi, np. statystycznymi. Moje osobiste odczucia (nie poparte statystyką), odnośnie ww spraw są raczej odmienne.

>Rozumiem że są to Twoje osobiste odczucia, nie poparte konkretnymi danymi, np. statystycznymi. Moje osobiste odczucia (nie poparte statystyką), odnośnie ww spraw są raczej odmienne.

Tak to prawda statystyki nie prowadzę, ale wystarczy spojrzeć na opinie ludzi, a może ja się obracam w tak dziwacznym towarzystwie ?

>... a może ja się obracam w tak dziwacznym towarzystwie?
Niekoniecznie dziwacznym, pewnie różniącym się od mojego.
Los dzieci nie powinien być dla nikogo obojętny, ale nie wyklucza troski o zwierzęta domowe całkowicie uzależnione od ludzi.

>>... a może ja się obracam w tak dziwacznym towarzystwie?
>Niekoniecznie dziwacznym, pewnie różniącym się od mojego.
>Los dzieci nie powinien być dla nikogo obojętny, ale nie wyklucza troski o zwierzęta domowe całkowicie uzależnione od ludzi.
>
Oczywiście, również o zwierzęta należy dbać, zaskakuje mnie jedynie to że tak znaczna grupa ludzi potrafi jednoznacznie postawić dobro zwierzęcia ponad dobro człowieka.
Chodzi jedynie o zachowanie proporcji.
Nie mam nawet pretensji do ludzi którzy stawiają zwierzę na równi z człowiekiem, w sprawach które mogą budzić kontrowersje, problemem jest to że coraz częściej stawia się zwierzę ponad człowieka.
Pytanie, czy to tylko nasilenie pewnego skrajnego zjawiska, czy też z naszym społeczeństwem, i zapewne nie tylko naszym, zaczyna się dziać coś bardzo złego w sprawach mentalnych.

Pytanie, jak często dochodzi do takiego zachwiania proporcji? Czy rzeczywiście jest już problemem?
Przytoczony powyżej przez Ciebie przykład, tragedia zagryzionego chłopca, był szeroko nagłośniony przez media, natomiast, chyba tylko nikły procent okrutnego traktowania zwierząt jest ujawniany, nagłaśniany i karany.

>Oczywiście, również o zwierzęta należy dbać, zaskakuje mnie jedynie to że tak znaczna grupa ludzi potrafi jednoznacznie postawić dobro zwierzęcia ponad dobro człowieka.
>Chodzi jedynie o zachowanie proporcji.
>Nie mam nawet pretensji do ludzi którzy stawiają zwierzę na równi z człowiekiem, w sprawach które mogą budzić kontrowersje, problemem jest to że coraz częściej stawia się zwierzę ponad człowieka.
>Pytanie, czy to tylko nasilenie pewnego skrajnego zjawiska, czy też z naszym społeczeństwem, i zapewne nie tylko naszym, zaczyna się dziać coś bardzo złego w sprawach mentalnych.

Nie wiem od kogo słyszysz, że w przypadku pogryzienia przez psa winne jest dziecko. W życiu nie słyszałem innej opinii niż wina właściciela psa, jeżeli pies uciekł, lub wina rodzica jeżeli dziecko dostało się na posesję gdzie jest pies. Poza tym co Cię obchodzi ogólna opinia, ważne są wyroki sądów w takich sprawach a nie czyjeś prywatne zdanie.

>Tak to prawda statystyki nie prowadzę, ale wystarczy spojrzeć na opinie ludzi, a może ja się obracam w tak dziwacznym towarzystwie ?
Chyba tak.

W moim gronie znajomych oczywistym jest że odpowiedzialność za psa ponosi właściciel.

Dziwne. Dziwny wątek. Troska o zwierzęta nie jest konkurencją dla troski o ludzi i wicewersa.

Jest dość prawdopodobne, że wszystkie ssaki są w jakimś stopniu świadome własnego istnienia i to powinno zamykać sprawę. Nie jestem chrześcijaninem, zatem nie uważam, że zwierzęta zostały "dane mi w posiadanie" i że tylko człowiek ma duszę (nikt nie ma, natomiast różnica człowiek - inne zwierzę nie jest tak duża jak pan sądzi).

Dodam też, że troska jedynie o zwierzęta domowe i ich nadmierna popularność są zagrożeniem dla dziko żyjących zwierząt. Duży pies żywi się dużą ilością mięsa, kot z kolei zabija bezbronne wobec jego umiejętności ptaki, choć ma co jeść.

>Dziwne. Dziwny wątek. Troska o zwierzęta nie jest konkurencją dla troski o ludzi i wicewersa.

Jeśli mówimy o pieniądzach przeznaczanych na ochronę zwierząt, nie mówię tu o tej podstawowej, ale takiej na którą nas nie stać, choćby trzymanie latami psów w schroniskach, w czasach gdy nie stać nas na zapewnienie właściwej warunków edukacji, finansowanie podstawowych zabiegów medycznych to jednak mamy do czynienia z konkurencją.

>Jest dość prawdopodobne, że wszystkie ssaki są w jakimś stopniu świadome własnego istnienia i to powinno zamykać sprawę. Nie jestem chrześcijaninem, zatem nie uważam, że zwierzęta zostały "dane mi w posiadanie" i że tylko człowiek ma duszę (nikt nie ma, natomiast różnica człowiek - inne zwierzę nie jest tak duża jak pan sądzi).

Ja tylko mówię o zachowaniu pewnej równowagi. Nie uważam że zwierzęta są "tylko ozdobą, dodatkiem".
Jednak na pierwszym miejscu jednak powinien stać los człowieka, i jeśli musimy dokonując wyboru pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem to zawsze powinniśmy wybrać człowieka, chyba że uda się znaleźć rozwiązanie kompromisowe.

>Dodam też, że troska jedynie o zwierzęta domowe i ich nadmierna popularność są zagrożeniem dla dziko żyjących zwierząt. Duży pies żywi się dużą ilością mięsa, kot z kolei zabija bezbronne wobec jego umiejętności ptaki, choć ma co jeść.
>
Tu jak najbardziej się zgadzam.
Poza tym ludzie niezwykle rzadko stają się ofiarami dzikich zwierząt, są to przypadki ekstremalne. Ludzie stają się ofiarami zwierząt właśnie za sprawą tych "udomowionych".

>Jednak na pierwszym miejscu jednak powinien stać los człowieka, i jeśli musimy dokonując wyboru pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem to zawsze powinniśmy wybrać człowieka, chyba że uda się znaleźć rozwiązanie kompromisowe.
No pewnie, najpierw stadiony potem schroniska! Żarcik Człowiek powinien potrafić się o siebie zatroszczyć, zasadniczo pies też dałby sobie radę sam, problem tylko w tym że gdyby psy ze schroniska latałyby sobie luzem po mieście to byłoby pewnie sporo napaści na przechodniów z zakupami. Więc trzeba je jakoś łapać w interesie właśnie ludzi a nie zwierząt. A jak już są złapane no to można albo wszystkie uśpić, co jest niemoralne aby usypiać zdrowe zwierzę, albo zakładać właśnie schroniska i utrzymywać je ledwo przy życiu. Sądzisz że człowiek robi im większą przysługę czy krzywdę? Według mnie krzywdę, zapewne wolałyby biegać sobie luzem jak koty.
>>Dodam też, że troska jedynie o zwierzęta domowe i ich nadmierna popularność są zagrożeniem dla dziko żyjących zwierząt. Duży pies żywi się dużą ilością mięsa, kot z kolei zabija bezbronne wobec jego umiejętności ptaki, choć ma co jeść.
Jest jeden gatunek zwierząt który jest największym zagrożeniem dla innych gatunków, nazywa się człowiek.
>Tu jak najbardziej się zgadzam.
>Poza tym ludzie niezwykle rzadko stają się ofiarami dzikich zwierząt, są to przypadki ekstremalne.
No nie powiedziałbym, u nas w Polsce jest po prostu bardzo mało niebezpiecznych dzikich zwierząt. Jest dużo ataków grizzly, rekinów, nosorożców, jednak fakt nie u nas.

>Jeśli mówimy o pieniądzach przeznaczanych na ochronę zwierząt, nie mówię tu o tej podstawowej, ale takiej na którą nas nie stać, choćby trzymanie latami psów w schroniskach, w czasach gdy nie stać nas na zapewnienie właściwej warunków edukacji, finansowanie podstawowych zabiegów medycznych to jednak mamy do czynienia z konkurencją.>

Muszę przyznać, że już dawno tak postawionej sprawy nie ujrzałam na żadnym porządnym forum... Czy możesz przytoczyć jakiekolwiek sumy wydawane na ochronę zwierząt a najlepiej procentowe wskaźniki wydatków choćby gmin na powyższe cele w skali roku? Ja też ich nie znam, ale z doświadczenia i tego jak wyglądają np. schroniska mniemam, że są one tak mizerne, że nie starczyłyby na wybudowanie kolejnego 'orlika' w większym mieście. Nie mówiąc wiele o tym, że przecież spora część tych środków i tak ładowana jest w 'zwierzęta' tylko i wyłącznie dlatego, żeby w pierwszej kolejności zapewnić nam - ludziom, poczucie bezpieczeństwa (bez pałętających się bezpańskich psów), ochronę zdrowia (wścieklizna i inne) czy naszych dóbr materialnych. Czy to nie wystarcza za podsumowanie ludzkich pobudek? Empatia wobec zwierząt wciąż jest poczuciem, które towarzyszy niewielu z nas, a jeśli tak to w 'racjonalnej proporcji'...

>Jednak na pierwszym miejscu powinien stać los człowieka, i jeśli musimy dokonując wyboru pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem to zawsze powinniśmy wybrać człowieka, chyba że uda się znaleźć rozwiązanie kompromisowe.>

Nie wiem, w jakich sytuacjach, w dzisiejszych czasach w ogóle stajemy przed takim wyborem.
Dodam, że rzeczona 'wyższość człowieka' jest zakorzeniona głęboko w naszej świadomości, o czym świadczy np. fakt wspomnianej już przez kogoś liczby OPP, których celem jest pomoc ludziom (nie tylko przecież w dziedzinach zdrowia vide sportowe, muzyczne, edukacyjne) w porównaniu do tych niosących pomoc zwierzakom. Mieszkając w jednym z większych miast w Polsce doświadczyłam, że na grubo ponad setkę organizacji, na które mogę przeznaczyć 1% tych związanych z ochroną zwierząt było tyle, żebym mogła na palcach jednej ręki policzyć.
I jeszcze jedno bo mam wrażenie, że o tym wszyscy zapominają. To ludzie bezgranicznie rozszerzają swoje miejsca bytowania i to ludzie grabią wręcz naturalne obszary, na których winny żyć najróżniejsze gatunki zwierząt. Jesteśmy więc coś im winni.

>Jednak na pierwszym miejscu jednak powinien stać los człowieka, i jeśli musimy dokonując wyboru pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem to zawsze powinniśmy wybrać człowieka, chyba że uda się znaleźć rozwiązanie kompromisowe.

A czy kiedykolwiek zastanawiałeś się nad uzasadnieniem takiego poglądu?

>Tak jak większość z nas czuję odrazę do ludzi którzy znęcają się nad człowiek, ale to co dziej się
>dzisiaj w kwestii ochrony nad zwierzętami zaczyna mnie mdlić.
Ciekawe rzeczy Pana mdlą. Zajmuję się trochę tematem ochrony zwierząt i zupełnie inne rzeczy mnie mdlą. Na przykład mdli jak czytam o wytwórniach psiego smalcu, gdzie obowiązuje zasada, że z żywego psa lepiej smakuje. Mdli mnie jak zajmuję się zwierzętami podpalonymi, poparzonymi kwasem, bitymi, obdzieranymi ze skóry, maltretowanymi na różne sposoby. Bo nadal w Polsce nie jest żadnym wyjątkowym przypadkiem powieszenia psa na drzewie, utopienie szczeniąt, czy po prostu wrzucenie młodych kociąt do pieca. Z takim różnych "ekstremalnych" przypadków mniej więcej jeden na ,na oko, 10-15 przypadków trafia do mediów.
Nie mówiąc o "zwykłym" maltretowaniu - porzucaniu, biciu, głodzeniu itd.
>Jeśli pies pogryzie dziecko, to winne jest temu dziecko, bo to rzekomo ono sprowokowało psa,
Pierwszy raz się spotykam z taką interpretacją, jak już raczej w notkach prasowych można przeczytać o tym, że agresywne psy rzucają się na ludzi, a jak jest to rasa "agresywna" to dopiero jest medialna pożywka. W części krajów, są wprowadzane restrykcje, łącznie z zakazem posiadania takich zwierząt, właśnie z takich powodów.
>jeśli
>potrzebny jest czas antenowy ciężko doprosić się pomocy mediów czego dowodem są działania fundacji i
>organizacji działających na rzecz dzieci, natomiast na darmową promocję organizacji dbających o
>ochronę zwierząt zawsze odnajdzie się czas antenowy, bez kłopotu szefowie mediów nakażą zrealizować
>odpowiedni reportaż.
Może dlatego, że organizacji "pro-ludzkich" jest znacznie więcej, niż "pro-zwierzęcych"? Z racji tego, że ludzie w pierwszej kolejności wolą zajmować się własnym gatunkiem niż innymi. Z 2010r. z 1% podatku w pierwszej 25 organizacji które dostały najwięcej kasy znajdują się 2 organizacje prozwierzęce - na 16 i 17 miejscu, a jak spojrzeć w dół listy to taka tendencja się utrzymuje.
Uznając tezę o konkurencji zwierząt i ludzi, można powiedzieć że zwierzęta zostają daleko w tyle, ludzie biją je na głowę.
www.mf.gov(*)nformacja_1procent_za_2010.pdf
>Oczywiście media pokazują to co ludzi "rusza", i to niestety fatalnie świadczy o naszym
>społeczeństwie.
Jakby pokazywali wszystkie, a nie tylko te które ludzi ruszają to by im czasu antenowego nie starczyło.
>Czy naprawdę życie konia, psa, czy jakiegokolwiek innego zwierzęcia jest już w naszej mentalności
>ważniejsze od życia i zdrowia człowieka ?
>Czy tak bardzo zaczynany nienawidzić siebie, czy też mamy do czynienia z pewnego rodzaju propagandą
Niesamowicie wydumana teza. Nigdzie się nie spotkałam z cenieniem ludzkiego życia mniej niż życia innych gatunków. Jak Pan nie wierzy to proszę się przejść do najbliższego mięsnego.
A z takiego mdlenia na widok kolejnej organizacji prozwierzęcej, szybko leczy spróbowanie i zobaczenie na własnej skórze jak bardzo cenimy życie zwierząt wyżej od własnego - polecam spróbować pomagać w ambulatorium najbliższego schroniska albo dowolnej organizacji zajmującej się ratowaniem zwierząt. Zapewniam, że fantazja ludzka w kwestii krzywdzenia zwierząt nie zna granic.

>Ciekawe rzeczy Pana mdlą. Zajmuję się trochę tematem ochrony zwierząt i zupełnie inne rzeczy mnie mdlą. Na przykład mdli jak czytam o wytwórniach psiego smalcu, gdzie obowiązuje zasada, że z żywego psa lepiej smakuje. Mdli

Dlaczego nie zajmujesz się tematem smalcu wieprzowego? Jest ich znacznie więcej.
Dlaczego nie walczysz z przyrządzającymi czerninę, gdzie krew jest żywcem spuszczana z kaczki?

>Może dlatego, że organizacji "pro-ludzkich" jest znacznie więcej, niż "pro-zwierzęcych"? Z racji tego, że ludzie w pierwszej kolejności wolą zajmować się własnym gatunkiem niż innymi. Z 2010r. z 1% podatku w pierwszej 25 organizacji które dostały najwięcej kasy znajdują się 2 organizacje prozwierzęce - na 16 i 17 miejscu, a jak spojrzeć w dół listy to taka tendencja się utrzymuje.

To chyba dobrze z naszego (ludzi) punktu widzenia, że najważniejszy jest dla nas nasz gatunek i bliższa rodzina, niż dalsi krewni?

>Uznając tezę o konkurencji zwierząt i ludzi, można powiedzieć że zwierzęta zostają daleko w tyle, ludzie biją je na głowę.
>www.mf.gov(*)nformacja_1procent_za_2010.pdf

Mimo to jest ich ciągle więcej, niż ludzi. Radzą sobie bez naszych podatków.

>Niesamowicie wydumana teza. Nigdzie się nie spotkałam z cenieniem ludzkiego życia mniej niż życia innych gatunków. Jak Pan nie wierzy to proszę się przejść do najbliższego mięsnego.

Wg jakiego kryterium należy cenić życie? W jaki sposób uszeregować gatunki w celu późniejszego rozsądzania kogo zabić, a kogo chronić?

>A z takiego mdlenia na widok kolejnej organizacji prozwierzęcej, szybko leczy spróbowanie i zobaczenie na własnej skórze jak bardzo cenimy życie zwierząt wyżej od własnego - polecam spróbować pomagać w ambulatorium najbliższego schroniska albo dowolnej organizacji zajmującej się ratowaniem zwierząt. Zapewniam, że fantazja ludzka w kwestii

Powiedz które gatunki są dobre, a które złe? Wszystkie należy chronić? A co z wymierającymi? Czy należy też rozmnażać z DNA skamielin gatunki wymarłe, kiedy pojawi się taka technologia?

>Dlaczego nie walczysz z przyrządzającymi czerninę, gdzie krew jest żywcem spuszczana z kaczki?

Zapewniam cię, że "żywość"/przytomność kaczki nie jest elementem niezbędnym do pozyskania krwi na czerninę.

>>Dlaczego nie walczysz z przyrządzającymi czerninę, gdzie krew jest żywcem spuszczana z kaczki?
>Zapewniam cię, że "żywość"/przytomność kaczki nie jest elementem niezbędnym do pozyskania krwi na czerninę.

A żywość szczypiorku kiedy go ucinam?
Przecież to jest nasz bardzo daleki krewny.

Boję się pomyśleć co się dzieje z żywymi bakteriami będącymi na pokarmie który zjadam? Przecież czeka je kąpiel w kwasie solnym!

>A żywość szczypiorku kiedy go ucinam?

A żywość mordowanego człowieka? Jest jak szczypiorek żywy, to i ściąć go powinno być równie łatwo. I co się przejmować, skoro z faktu, że nie szkodzi zabić szczypiorku wynika, że nie szkodzi zabić psa, to wynika też, że nie szkodzi zabić Werbińskiego albo innego człowieka.

Weź się udaj na kurs logiki lepiej.

>>A żywość szczypiorku kiedy go ucinam?
>A żywość mordowanego człowieka? Jest jak szczypiorek żywy, to i ściąć go powinno być równie łatwo. I co się przejmować, skoro z faktu, że nie szkodzi zabić szczypiorku wynika, że nie szkodzi zabić psa, to wynika też, że nie szkodzi zabić Werbińskiego albo innego człowieka.
>Weź się udaj na kurs logiki lepiej.

Gdzie ja pisałem że mu nie szkodzi?

>Gdzie ja pisałem że mu nie szkodzi?

Tam, gdzie napisałeś, że zabić szczypiorek to jak zabić kaczkę.