W trwającej kampanii przeciwko Białym ( ruch Woke - szczególnie silny w USA) niezwykle istotnym argumentem, ideologicznie eksploatowanym na gigantyczną skalę jest argument z "niewolnictwa". Że gdziekolwiek Biali się nie zjawiali tam od razu niewolili autochtonów. Argument ów jest perfidnie obłudny z dwóch względów. Primo, nie tylko Biali niewolili. Niewolili wszyscy. Czarni tak samo jak Biali i do tego jeszcze tym Białym sprzedawali miliony innych Czarnych, które były wywożone do Ameryk obydwu. Muzułmanie, na potężną skalę w Afryce oraz w obrębie M. Śródziemnego. Indianie amerykańscy, gdy tylko mogli po prostu pławili się w "urokach" niewolnictwa/ Żeby już nie wspomnieć o Azji szeroko pojętej, gdzie instytucja wszelkiego rodzaju niewolnictwa (nie zawsze tak nazywanego ale de facto niewolnictwa) była fundamentem funkcjonowania społeczeństw. Problem w tym, iż obecnie obrywa się tylko Białym. O innych cicho sza - bo ich przykłady psuja paskudnie czarno - biały, lewacki, zdegenerowany polityczni schemat. Po drugie - i jest to bardzo istotne - to Biali byli tymi, którzy powodowani chrześcijaństwem, PIERWSI zaczęli go znosić oraz - co szczególnie warte podkreślenia - walczyć z nim na całym świecie. w 1834 Wielka Brytania zniosła niewolnictwo, także w swoich koloniach - i rozpoczęła długą i mozolną walkę o jego wyrugowanie. To że największa potęga kolonialna zdecydowała się na taki krok było w bardzo dużym stopniu skutkiem akcji propagandowej przeprowadzonej przez biskupów i teologów anglikańskich (Clarkson, Ramsey, Wilberforce, Porteus.....) zmotywowanych...biblią.
O fakcie owym należy zawsze i bezwzględnie pamiętać. W wielu miejscach na świecie niewolnictwo nadal ma się...........bardzo dobrze. Jednakże jest go najmniej o ile w ogóle jest na obszarze cywilizacyjnym Białego człowieka. Słowem, ów - jakże godny ubolewania fenomen - jest w swej istocie oparty na czynniku....rasowym.

"Akt Zniesienia Niewolnictwa (ang. Slavery Abolition Act) – ustawa brytyjskiego parlamentu z 28 sierpnia 1833 znosząca niewolnictwo w Imperium brytyjskim[1]. Rezultatem uchwalenia tego aktu, który wszedł w życie 1 sierpnia 1834, było wyzwolenie ponad 800 000 Afrykanów na Karaibach i Afryce Południowej oraz w Kanadzie. Równocześnie przewidziano wyjątki dla takich posiadłości jak posiadłości Kompanii Wschodnioindyjskiej, Cejlon i Wyspa Świętej Heleny, ostateczny zakaz niewolnictwa wprowadzono 10 lat później[2].
Akt był rezultatem działalności zapoczątkowanej w 1727 przez kwakrów i podjętej w latach 80. XVIII przez abolicjonistów przy poparciu Williama Pitta Młodszego i wigów, głównie Charlesa Jamesa Foxa. W 1793 w Górnej Kanadzie uchwalono akt ograniczenia niewolnictwa[3] – pierwszą taką legislację w koloniach brytyjskich. Jednak we wschodnich koloniach Górnej Kanady, w Nowej Szkocji i Nowym Brunszwiku próby abolicji były nieskuteczne. W 1807 abolicjoniści i wigowie doprowadzili do uchwalenia zakazu handlu niewolnikami, a po dojściu do władzy rządu Charlesa Greya, do uchwalenia zniesienia niewolnictwa. Czołową rolę wśród brytyjskich abolicjonistów odegrali William Wilberforce, Thomas Buxton i Henry Brougham."

pl.wikipedia.org/wiki/Akt_Zniesienia_Niewolnictwa