Co do osobliwości: na ile sposobów Japończyk może powiedzieć: "ja".

pl.wikipedia.org/wiki/Japońskie_zaimki

Żartem zaś co do wpływu języka na ludzi... obserwując angielki można zauważyć wpływ języka angielskiego na występowanie przodozgryzu

Bardziej serio, wydaje mi się, że rzeczywiście język ma wpływ na to jak się zachowujemy i jak myślimy. Mam tą wątpliwą przyjemność czytać multum dokumentów w języku angielskim. I zauważam u siebie, że w języku polskim lepiej formułuję ogólne koncepcje i pomysły. Zaś o szczegółach realizacyjnych zdecydowanie sprawniej myśli mi się werbalizując po angielsku. Zapewne jednak wynika to nie tyle ze specyfiki języka co ze specyfiki mojego z nim kontaktu.

Pozdrawiam,

---

Tomasz Sztejka

>I zauważam u siebie, że w języku polskim lepiej formułuję ogólne koncepcje i pomysły. Zaś o szczegółach realizacyjnych zdecydowanie sprawniej myśli mi się werbalizując po angielsku. Zapewne jednak wynika to nie tyle ze specyfiki języka co ze specyfiki mojego z nim kontaktu.

Również to zauważam. Ja pracuję z tekstami źródłowymi - a więc 99,99% angielskojęzyczne. Aby opublikować coś konkretnie, również niezbędny jest angielski tekst, bo po co komu polski. No i punktacja inna
No, ale - o ile zarys pracy zaczynam często pisać po polsku, o tyle faktyczny tekst często łatwiej pisze mi się po angielsku. Język jest bardziej precyzyjny, łatwiej też się odmienia, no i te cudowne "użyteczne" słowa. Zauważyłam też, że nawet mając przygotowany tekst polskojęczny to podczas tłumaczenia tekst się skraca.

>Mam tą wątpliwą przyjemność czytać multum dokumentów w języku angielskim. I zauważam u siebie, że w języku polskim lepiej formułuję ogólne koncepcje i pomysły. Zaś o szczegółach realizacyjnych zdecydowanie sprawniej myśli mi się werbalizując po angielsku. Zapewne jednak wynika to nie tyle ze specyfiki języka co ze specyfiki mojego z nim kontaktu.
Hmm, też to zauważyłem u siebie. Myślę, że to wynik tego, że mózg się uczy i tak dostosowuje by zmaksymalizować efektywność.

Ostatnio próbowałem napisać jakąś procedurę po polsku. Po angielsku zrobiłbym to 2 razy szybciej, ale raczej nie dlatego, że tak świetnie znam ten język. Po prostu od kilku lat pracuję głównie na angielskojęzycznej dokumentacji, więc brakuje mi sformułowań w języku polskim. Może, źle napisałem, że brakuje. Oczywiście je znam, ale gdy piszę mózg podsuwa mi automatycznie zwrot angielski. Analogiczny polski zwrot muszę wyszukać w zakamarkach pamięci, a to trwa. Pewnie gdybym pracował taką samą ilość czasu na polskiej i angielskiej dokumentacji, to byłbym równie szybki w obu językach, ale może wolniejszy niż teraz. To oczywiście tylko gdybanie.

Na szczęście dotyczy to tylko dokumentów technicznych. Przy piwie gadam normalnie

Pozdrawiam

---

Thank god, I'm the atheist

>

---

Thank god, I'm the atheist

Pięć wyrazów, dwa błędy. Nie jesteś the atheist, tylko an atheist. Żeby być the atheist musiałbyś być jedynym ateistą lub ateistą bardzo znanym, o którym się mówi. W każdym razie bardziej znanym niż Luis Bunuel.
Także wyraz god napisałeś błędnie. Powinieneś był napisać God (dużą literą).

Mnie możesz nie wierzyć, ale uwierz Bunuelowi i angielskiej wersji Wikipedii: "I am still, thank God, an atheist."
en.wikipedia.org/wiki/Luis_Buńuel

>> Thank god, I'm the atheist
> Nie jesteś the atheist, tylko an atheist. Powinieneś był napisać God (dużą literą).

To może Thank a god...?

>>> Thank god, I'm the atheist
>> Nie jesteś the atheist, tylko an atheist. Powinieneś był napisać God (dużą literą).
>To może Thank a god...?

Czyli proponujesz wersję Thank a god, I'm an atheist? Pod względem poprawności językowej bez zarzutu, jednak sens jest inny. Bunuelowi z pewnością o to nie chodziło. Natomiast KarolG może przyjąć taką wersję, jeżeli mu odpowiada. W każdym razie jego oryginalna wersja stopki jest nie do przyjęcia.

Hmm. Niestety muszę przyznać, że masz rację. Zmienię z "the" na "an".
God, napisałem z małej litery, bo nie miałem zamiaru wyróżniać boga, o którym się pisze dużą i tego nie mam zamiaru zmieniać.
Powiem, Ci jednak Ocykanie, że jak ja znajdę błąd u Ciebie, to wyślę Ci maila.

BTW. Nie wziąłem tego z Bunuel'a. Nie znałem cytatu, który podałeś.

---

Thank god, I'm an atheist

>Powiem, Ci jednak Ocykanie, że jak ja znajdę błąd u Ciebie, to wyślę Ci maila.

Nie musisz tego robić. Nie cierpię na przerost ambicji i nie mam nic przeciwko temu aby inni uczyli się na moich błędach. A że Cię uraziłem - przepraszam.

Urażony się nie czuję. Po prostu poczułem się głupio, a nie przepadam za tym uczuciem.
Ale ok, jeżeli ktoś inny przy okazji skorzysta, to przeżyję ten chwilowy dyskomfort.
W sumie się cieszę, że zwróciłeś mi na to uwagę

---

Thank God, I'm an atheist

>W sumie się cieszę, że zwróciłeś mi na to uwagę

Prawidłowa postawa.

> Czyli proponujesz wersję Thank a god, I'm an atheist?

Tak byłoby poprawnie, również politycznie. Bo dlaczego wyróżniać boga chrześcijańskiego, czyli Boga?

>> Czyli proponujesz wersję Thank a god, I'm an atheist?
>Tak byłoby poprawnie, również politycznie. Bo dlaczego wyróżniać boga chrześcijańskiego, czyli Boga?
>
Wprawdzie wyżej napisałem co innego, ale wygląda na to, że god też będę musiał zmienić na "God" albo "a god"
No nic, człowiek całe życie się uczy.

---

Thank God, I'm an atheist

>Wprawdzie wyżej napisałem co innego, ale wygląda na to, że god też będę musiał zmienić na "God" albo "a god"

Trzeba było napisać po polsku

---

Tak widzę to do momentu, gdy znajdziesz kolejną nieścisłość.

>dlaczego wyróżniać boga chrześcijańskiego, czyli Boga?

Bo jest bogiem najbardziej "popularnym" (przynajmniej w naszym kręgu kulturowym).

>> dlaczego wyróżniać boga chrześcijańskiego, czyli Boga?
> Bo jest bogiem najbardziej "popularnym" (przynajmniej w naszym kręgu kulturowym).

Aha. Ale mówimy o angielskim, więc wkrótce trzeba będzie zmienić na "Thank Allah, I am an atheist".

>mówimy o angielskim, więc wkrótce trzeba będzie zmienić na "Thank Allah, I am an atheist".

To już inna historia, nie mieszcząca się w tematyce tego wątku (Osobliwości i "osobliwości" języków obcych). Chcesz podyskutować o postępującej majoryzacji brytyjskich chrześcijan przez muzułmanów - załóż osobny wątek na ten temat.

>Pięć wyrazów, dwa błędy.

   Najgorzej, gdy za języki obce biorą się ignoranci, dla których obcym jest także ich język ojczysty!

>(Rosjanin nigdy nic nie miał, najwyżej coś u niego było)

[Cytat z postu otwierającego wątek. Poprawnie winno być " niczego nie miał"]

>Powinieneś był napisać God (dużą literą).

   Ten temat był już wałkowany kilkakrotnie - piszemy coś małą lub wielką literą, a nie "z małej", "z wielkiej" lub nie daj Boże "z dużej" litery.

   Zatem: "przyganiał kocioł garnkowi!"

---

Prawdziwa młodość - to przymiot, który zdobywa się z wiekiem.

Czepiłbym się tego "postu"... , zapytam profesora Bralczyka.

Pozdrawiam - Zbyszek Bryłowski

---

Nie zgadzam się z tym co mówisz, ale oddam życie, abyś miał prawo to powiedzieć. [Voltaire(?)]

>>(Rosjanin nigdy nic nie miał, najwyżej coś u niego było)
>[Cytat z postu otwierającego wątek. Poprawnie winno być " niczego nie miał"]

Nie jestem pewien, czy masz rację. Forma niczego nie miał jest z pewnością poprawna, ale nic nie miał chyba też. Jesteś wprawdzie WIELKIM AUTORYTETEM w dziedzinie poprawności językowej, ale Jacek Lech też sroce spod ogona nie wypadł. A on śpiewa: Nie miałeś nic prócz dwojga rąk, no powiedz co jej mogłeś dać...
www.teksto(*)acek_Lech/Co_Ci_mogłem_dać

>>Powinieneś był napisać God (dużą literą).
>    Ten temat był już wałkowany kilkakrotnie - piszemy coś małą lub wielką literą, a nie "z małej", "z wielkiej" lub nie daj Boże "z dużej" litery.

Już kiedyś tłumaczyłem, że formy wielką literą i dużą literą są równouprawnione. Przyjmij to w końcu do wiadomości.

Cytat:pl.wiktion(*)i/duża_litera#cite_note-0

Cytat:pl.wikipedia.org/wiki/Majuskuła

>    Zatem: "przyganiał kocioł garnkowi!"

Ano.

To ja powiem o coś o prawdziwej osobliwości językowej. Uczę się trochę języka aymara, niestety idzie mi to raczej trudno, ale nie ze względu na jakieś trudności w wymowie czy gramatyce, ale dlatego, że Indianie Aymara mają zupełnie inną od europejskiej filozofię pojmowania świata, co oczywiście odzwierciedlone jest w języku.
Np. Umiejscowienie w czasie: Polak stojąc na linii czasu za sobą ma przeszłość, stoi w teraźniejszości, a przed sobą ma przyszłość. Mówimy "te dni mam już za sobą", "przede mną świetlana przyszłość" itp. Aymara stoi na linii czasu odwrotnie. Przed sobą ma przeszłość, stoi w teraźniejszości a przyszłość jest za nim. Mówiąc o przyszłości pokazuje za siebie. Z jednej strony jest to bardziej logiczne: Przeszłość widzimy, znamy i przesuwając się w czasie cały czas mamy w nią wgląd, chociaż coraz słabszy (oddalamy się). Przyszłości nie widzimy, ukaże się nam ona dopiero kiedy stanie się teraźniejszością.
Poza tym w języku aymara używa się logiki trójwartościowej. Jest prawda, fałsz i coś co może być prawdą albo fałszem w zależności od stanu lub miejsca w jakim znajduje się mówiący. Strasznie trudno to w języku polskim dobrze wytłumaczyć, ale jak juz się załapie to czuje się o co chodzi.
W ogóle nie ma tam takich jasnych opozycji jak jasno-ciemno, ładnie-brzydko. Wszystko jest bardzo pośrednie i wymieszane. Wynika to z konstrukcji języka.
Inna ciekawostką jest to, że nie ma tam osób gramatycznych takich jak w językach europejskich:
1. ja,
2. ty,
3. on, ona
W aymara jest:
1. juma-ty i ci którzy są z tobą (prawie to samo co polskie wy, ale wyraźnie wyklucza "ja")
2. jiwasa-ty i ja (to nie to samo co "my")
3. naya-ja i ci którzy są ze mną (prawie to samo co my, ale "my" bez tego do kogo mówię)
4. jupa-ani ty, ani ja (prawie to samo co on, ona albo oni)

Przychodzi mi do głowy jeszcze sto różnic, ale są zbyt skomplikowane, żeby je tu wyjaśniać (trzeba rysować, machać rękami i przestawiać ludzi)

>W aymara jest:
>1. juma-ty i ci którzy są z tobą (prawie to samo co polskie wy, ale wyraźnie wyklucza "ja")
>2. jiwasa-ty i ja (to nie to samo co "my")
>3. naya-ja i ci którzy są ze mną (prawie to samo co my, ale "my" bez tego do kogo mówię)
>4. jupa-ani ty, ani ja (prawie to samo co on, ona albo oni)
W lojbanie, którego uczę się od paru miesięcy, jest dość podobnie. Oprócz 'ja' {mi} w sensie mówiącego (nie musi to być jedna osoba) oraz 'ty' {do} w sensie adresata są też "zaimki" odpowiadające pierwszej trójce spośród podanych wyżej; odpowiednio: {do'o}, {mi'o}, {mi'a}. Co do czwartego, to dokładnego odpowiednika wykluczającego 'ja' i 'ty' nie widzę i pewnie należałoby powiedzieć {lo drata prenu} (inna osoba), pozwalając by kontekst dopowiedział (miejmy nadzieję), co znaczy 'inna'.

>>W aymara jest:
>>1. juma-ty i ci którzy są z tobą (prawie to samo co polskie wy, ale wyraźnie wyklucza "ja")
>>2. jiwasa-ty i ja (to nie to samo co "my")
>>3. naya-ja i ci którzy są ze mną (prawie to samo co my, ale "my" bez tego do kogo mówię)
>>4. jupa-ani ty, ani ja (prawie to samo co on, ona albo oni)
>W lojbanie, którego uczę się od paru miesięcy, jest dość podobnie. Oprócz 'ja' {mi} w sensie mówiącego (nie musi to być jedna osoba) oraz 'ty' {do} w sensie adresata są też "zaimki" odpowiadające pierwszej trójce spośród podanych wyżej; odpowiednio: {do'o}, {mi'o}, {mi'a}. Co do czwartego, to dokładnego odpowiednika wykluczającego 'ja' i 'ty' nie widzę i pewnie należałoby powiedzieć {lo drata prenu} (inna osoba), pozwalając by kontekst dopowiedział (miejmy nadzieję), co znaczy 'inna'.
>
A wiesz, że ten lojban bardzo przypomina język aymara?
Do rdzenia dodaje się sufiksy, które zmieniają znaczenie tego rdzenia np:
yuqa = syn
yuqa-ja = mój syn
yuqa-ja-naka = moi synowie
yuqa-ja-naka-ru = moim synom

>A wiesz, że ten lojban bardzo przypomina język aymara?
>Do rdzenia dodaje się sufiksy, które zmieniają znaczenie tego rdzenia np:
>yuqa = syn
>yuqa-ja = mój syn
>yuqa-ja-naka = moi synowie
>yuqa-ja-naka-ru = moim synom
Ciekawa deklinacja. Ale w lojbanie odmiany nie ma w ogóle (podobnie jak liczby pojedynczej i mnogiej, obowiązkowych czasów, tradycyjnych części mowy i kilku innych zbędnych rzeczy ), więc nie wiem, czy to taka dokładna analogia. Można aczkolwiek tworzyć nowe słowa w oparciu o części istniejących, np.:

donri - dzień (w sensie od wschodu od zachodu słońca)
midju - środek/centrum czegoś
sanmi - posiłek

Stąd mamy tzw. tanru (metaforę w stylu przypominającym przymiotnik+rzeczownik, przysłówek+czasownik, itp.):

donri midju sanmi - "posiłek związany z środkiem dnia"

i w końcu pojedyncze słowo - lujvo:

dormijysai - obiad

Mnie zastanawiała kwestia czajnika i herbaty. Czajnik rozumiem - rusycyzm. Ale skąd herbata? Ani to do tea, ani nic. No i dowiedziałam się - herbatę sprzedawali w aptekach jako ziele - herba tea (tak samo pewnie jak herba tilia). A dalej już wiadomo.

Za to mam inne pytanie - niedźwiedź to eufemizm i "omówienie", nadanie nazwy nic nie mówiącej - miodojad, a raczej wiedzie do miodu . Czy wcześniej była jakaś inna nazwa? Coś jak czarty i kuse zastępujące szatana / diabła?

>Mnie zastanawiała kwestia czajnika i herbaty. Czajnik rozumiem - rusycyzm. Ale skąd herbata? Ani to do tea, ani nic. No i dowiedziałam się - herbatę sprzedawali w aptekach jako ziele - herba tea (tak samo pewnie jak herba tilia). A dalej już wiadomo.
Też kiedyś o tym myślałem.
Po koreańsku i chińsku herbata nazywa się "cza". Brzmi znajomo? Herbata trafiła do Rosji jako dar Cesarza Chin, więc nazwa rosyjska pochodzi bezpośrednio z chińskiego.
Jeżeli chodzi o słowo herbata, to prawdopodobnie europejscy podróżnicy zapisali chińskie słowo "cza" po swojemu, a w europie odczytano to jako "tha" albo "the", co potem przekształciło się w "ti" albo "te". W polskim słowo herbata utworzono, tak jak to opisałaś, poprzez połączenie "herba", czyli zioło, z "tea" które oznaczało nazwę gatunkową (herbata przywędrowała do nas z Anglii).

Najbardziej mnie fascynuje, że zarówno czajnik, jak i herbata pochodzą od tego samego wyrazu, ale drogi, którymi te słowa dotarły do Polski są inne.

---

Thank god, I'm the atheist

A liczenie do dziesięciu w sanskrycie? Czyż nie brzmi znajomo?
jeden - eka
dwa - dwa
trzy - traja/tri
cztery - ćatur
pięć - pańća
sześć - szasz
siedem - sapta
osiem - aszta
dziewięć - nawa
dziesięć - daśa

>A liczenie do dziesięciu w sanskrycie? Czyż nie brzmi znajomo?
Oczywiście, ale sanskryt należy do języków indoeuropejskich, czego o koreańskim czy chińskim powiedzieć nie można.
Słyszałem, że była nawet teoria, z której wynikało, że polski jest bliżej spokrewniony z sanskrytem, niż np. z niemieckim. Ale nie wiem, czy to prawda.

Mnie fascynuje to, że za pochodzeniem słów ukrywają się inne sprawy, np. historia rozprzestrzeniania się herbaty.
Czytałaś, może "Strzelby, maszyny, zarazki" Jareda Diamonda? Jeżeli nie to polecam. W jednym z rozdziałów pokazuje jak analiza lingwistyczna pozwala określić sposób rozprzestrzeniania się uprawy zbóż w Afryce. Oczywiście tego rodzaju analizę trzeba przeprowadzać ostrożnie, ale i tak jest to fascynujące

---

Thank god, I'm the atheist

>A liczenie do dziesięciu w sanskrycie? Czyż nie brzmi znajomo?
1. To podchodzi pod kognaty?

>Oczywiście, ale sanskryt należy do języków indoeuropejskich, czego o koreańskim czy chińskim powiedzieć nie można.
>Słyszałem, że była nawet teoria, z której wynikało, że polski jest bliżej spokrewniony z sanskrytem, niż np. z niemieckim. Ale nie wiem, czy to prawda.
2. Mam gdzieś w domu 'drzewko' przedstawiające rozwój języków począwszy od proto-indoeuropejskiego. Jak mi się uda naprawić skaner, to wrzucę tu

____
Edit:
Niestety skaner nie działa Przepiszę więc drogę rozwoju j. polskiego i niemieckiego:

1. Proto-Indoeuropejski -> Bałtosłowiański (ok. 1000 r. p.n.e.) -> Słowiański (ok. 1 r.n.e.) -> Wschodniosłowiański (ok 1000 r.) -> Polski

2. Proto-Indoeuropejski -> Germański ( ok. 1000 r. p.n.e.) -> Wschodniogermański (ok. 1 r.n.e.) -> High German (ok. 1000 r.) -> Niemiecki

3. Proto-Indoeuropejski -> Indo-Irański (ok. 1000 r. p.n.e.) -> Indic (Indo-Aryjski?) (ok. 1000 r. p.n.e.) -> Sanskryt (ok 1 r.n.e.).

I teoretycznie z tego nie wynika nic konkretnego Jedyne co można stwierdzić, to fakt, że indoirański i indic miały więcej podobieństw do języków bałtosłowiańskich niż germańskich. Później drogi coraz bardziej się rozchodziły, choć niektóre wspólne cechy nie zanikły do końca. Widoczne są w słownictwie związanym z najpospolitszymi rzeczami: rodziną (widuwe -> wdowa, swasar -> siostra), klimatem (szczególnie niebem), roślinami, zwierzętami, jedzeniem i... numerami. Mamy więc odpowiedź na pierwsze pytanie: Tak, liczby podchodzą pod kognaty

Podsumowując:
1. Tak, to są kognaty
2. Tak, jest bardziej spokrewniony z językiem polskim niż niemieckim

Szkoda, że skaner nie działa

Na wiki znalazłem takie drzewko, ale nie zawiera dat

BTW. Polski raczej nie pochodzi od wschodniosłowiańskiego, ale zachodniosłowiańskiego.

---

Thank God, I'm an atheist

>Na wiki znalazłem takie drzewko, ale nie zawiera dat

Na moim drzewku te daty nie były tak dokładne tak, że nie warto się nimi sugerować Przepisałem je tak 'mniej-więcej'

>BTW. Polski raczej nie pochodzi od wschodniosłowiańskiego, ale zachodniosłowiańskiego.

Fakt, mój błąd.

>Za to mam inne pytanie - niedźwiedź to eufemizm i "omówienie", nadanie nazwy nic nie mówiącej - miodojad, a raczej wiedzie do miodu . Czy wcześniej była jakaś inna nazwa? Coś jak czarty i kuse zastępujące szatana / diabła?
>
Alez skąd, o miedwiediu nie słyszałaś?
Mied po rusku to miód nasz wied znaczy prowadzić,

>>Za to mam inne pytanie - niedźwiedź to eufemizm i "omówienie", nadanie nazwy nic nie mówiącej - miodojad, a raczej wiedzie do miodu . Czy wcześniej była jakaś inna nazwa? Coś jak czarty i kuse zastępujące szatana / diabła?
>>
>Alez skąd, o miedwiediu nie słyszałaś?
>Mied po rusku to miód nasz wied znaczy prowadzić,
>
Tak bystrzaku - ale to właśnie jest ten eufemizm / omówienie. Nie nazywamy go nazwą własną, tylko miodojadem, a miód jedzą inne zwierzaki, może nie kapnie się że o nim mówimy. Pytałam o jego prawdziwą / poprzednią nazwę.

>Za to mam inne pytanie - niedźwiedź to eufemizm i "omówienie", nadanie nazwy nic nie mówiącej - miodojad, a raczej wiedzie do miodu . Czy wcześniej była jakaś inna nazwa? Coś jak czarty i kuse zastępujące szatana / diabła?
Znalazłem

Cytat:
Tekst pochodzi z poradni językowej.

Oprócz tego jest ciekawy artykuł w Wiedzy i Życiu

---

Thank god, I'm the atheist

>Znalazłem

Dziękuję

>Mój siostrzeniec, który uczy się kilku języków obcych, od czasu do czasu informuje mnie o ich
>osobliwościach. Najczęściej są to osobliwości pozorne (...)

   Byłbym wdzięczny Twojemu siostrzeńcowi, szanowny Ocykanie, za wyjaśnienie mi skąd wzięła się taka osobliwość w języku angielskim: Nazi?
Pamiętam czasy, gdy pisało się nazi, bo to przecież członkowie organizacji, a nie narodowość/naród.
Wydaje mi się, że nazi zostało zastąpione przez Nazi mniej więcej wtedy, gdy pojawiły się "polskie obozy śmierci".

Pozdrawiam

---

Chofec Chaim: "Jest zupełnie jasne i zrozumiałe, że syjoniści to potomstwo Amaleka"

To chyba nie byli native English speakers, ci, co pisali "nazi". Mogli to być Polacy, którzy rozumowali jak Ty. Zajrzałem do Wielkiego Słownika Angielsko-Polskiego Jana Stanisławskiego (wyd. Wiedza Powszechna 1975 r.) i tam jest "Nazi". Dlaczego Anglicy tak zaczęli pisać? Mój siostrzeniec nie wie i ja też nie. Może z powodu respektu, jaki przed nimi czuli? Bądź co bądź pół świata trzeba było aby ich pokonać. A może po prostu Anglicy zastosowali na zasadzie kalki pisownię niemiecką? A w niemieckim, jak zapewne wiesz, wszystkie rzeczowniki pisze się dużą literą.

Z nami było na odwrót. Przez pewien czas po zakończeniu wojny (chyba do 1948 r.) obowiązywała pisownia "niemiec" (małą literą). Nie wiem, czy było to jakieś odgórne zarządzenie, czy wyraz spontanicznej niechęci do Niemców, ale prasa tak pisała. Potem jednak ludzie zmądrzeli i gramatyka znowu zaczęła obowiązywać.

Obecnie niektórzy "racjonaliści" (a szczególnie irracjonaliści), mając na myśli istotę czczoną przez chrześcijan, piszą "bóg" (małą literą). Tymczasem pisownia "bóg" jest właściwa w odniesieniu do bóstw religii politeistycznych. Gdy ma się na myśli istotę czczoną przez wyznawców religii monoteistycznych należy, zgodnie z zasadami gramatyki, stosować pisownię "Bóg". Nawet jeżeli ktoś uważa, że Boga nie ma.

   Dziękuję, Twoja rzetelna odpowiedż, mogąca być wzorcem dla Szanownego Pana Andrzeja Koraszewskiego jak prowadzić dyskusję, skłania mnie do wyjaśnienia mojego pytania - ja zaobserwowałem tę wymianę "nazi" na "Nazi" w Australii, nie w Anglii!
Poprzednio to pominąłem, bo wydawało mi się nieistotnym.

   Słusznie więc zauważyliście, szanowni Ocykanie i Siostrzeńcze, że:

>To chyba nie byli native English speakers, ci, co pisali "nazi". Mogli to być Polacy, którzy >rozumowali jak Ty.
>(...) Dlaczego Anglicy tak zaczęli pisać?

   Mam bardzo dobrą pamięć wzrokową (tylko dzięki niej przechodziłem z roku na rok) i jestem pewien, że 30 lat temu w melburneńskich dziennikach czytałem "nazi", byłem wtedy bardzo "czujny" na wszystko nowe, chłonąłem wszystkie wiadomości drukowane (nawet z makulatury, bo to był czas osiedleńczego bezrobocia), spostrzeżenia, chciałem jak najszybciej wtopić się w otoczenie.

   Nie wiem kiedy po raz pierwszy natrafiłem na "Nazi", może to było 10 lat temu, ale mogło być i 15 lat temu - aktualnie "nazi" pokazuje się jeszcze na bocznym torze, np. króciutkie omówienie starego filmu w tygodniowym programie, "obituary" po jakimś europejskim staruszku, itp. drobnica.

   Ja sobie tłumaczyłem tę wymianę "nazi" na "Nazi" postępującym przechodzeniem australijskich środków masowego przekazu pod żydowską kontrolę, w miarę jak "biała" antysemicka (Żydzi byli wtedy elementem niepożądanym) Australia stawała się krajem "wielokulturowym".

   Jakieś 10 lat temu nagle zaczęło się coraz częściej pojawiać antypolskie określenie "polskie obozy śmierci" w związku z "holokaustem".
Polonia zaczęła protestować, wyjaśniać, domagać się wpisania określenia "polskie obozy śmierci" na obowiązującą australijskie środki masowego przekazu listę określeń niedopuszczalnych - nic z tego, czasem któraś gazeta wydrukowała sprostowanie...

   Ponieważ ta antypolska akcja przybierała na sile, więc w zeszłym czerwcu 2010 ambasadorzy Polski i Izraela wystosowali wspólny list/orędzie do wszystkich redakcji P/R/TV prosząc o wycofanie z użytkowania tego antypolskiego określenia, zobaczymy co będzie...
Od miesiąca zbieram przykłady "Nazi", przewidująco na przyszłość, teraz dzięki Twojej opinii będę również zbierał przykłady "nazi".

   Aktualnie tu jest takie rozeznanie "holokaustu" wśród 25...35- letniego australijskiego koleżeństwa moich synów:
- Gdzie zginęli Żydzi? W polskich obozach śmierci
- Kto ich zabił? Nazi
- Kto to byli nazi? Nie wiem... Polacy?

A jak to wygląda w Polsce, w podobnej wiekiem (25...35 lat) grupie ludności? Jaki jest udział wiedzących kto to byli nazi?

Pozdrawiam, Siostrzeńca też!

---

Chofec Chaim: "Jest zupełnie jasne i zrozumiałe, że syjoniści to potomstwo Amaleka"

A czy zmiana literki małej na dużą nie wynikła przypadkiem z czystego "transferu" z j. niemieckiego? Nie wiem, gdybam. W niemieckim pisze sie każdy rzeczownik dużą, więc nazi jako rzeczownik pewnie też.

>Obecnie niektórzy "racjonaliści" (a szczególnie irracjonaliści), mając na myśli istotę czczoną przez chrześcijan, piszą "bóg" (małą literą). Tymczasem pisownia "bóg" jest właściwa w odniesieniu do bóstw religii politeistycznych. Gdy ma się na myśli istotę czczoną przez wyznawców religii monoteistycznych należy, zgodnie z zasadami gramatyki, stosować pisownię "Bóg". Nawet jeżeli ktoś uważa, że Boga nie ma.

Gdy mam na myśli istotę czczoną przez wyznawców konkretnej religii monoteistycznej, owszem. Jednak Jahwe i Allaha, gdy są w kupie, należy nazwać bogami, mimo że z natury są mono. Tak?

---

Tak widzę to do momentu, gdy znajdziesz kolejną nieścisłość.

> Jednak Jahwe i Allaha, gdy są w kupie, należy nazwać bogami, mimo że z natury są mono. Tak?

No chyba tak. Także: Bóg Ojciec, Syn Boży, Duch Święty, ale bez precyzowania który to chyba powinnyśmy pisać "bóg". No nie?

>(Mädchen) jest rodzaju nijakiego, co wydało mu się bardzo śmieszne.
Po norwesku (bokmål) można powiedzieć "en jente", co znaczy dziewczyna, ale rodzajnik jest męski. Forma "ei jente" z rodzajnikiem żeńskim jest jednak bardziej popularna. Również "en kvinne", czyli kobieta w rodzaju męskim jest poprawna.

---

Thank god, I'm the atheist

Bawiliśmy się kiedyś z kolegą w tłumaczenie gier słów z angielskiego; miernie nam szło. Ale pewnego razu wyszło nam, że sepleniące angielskie "God shave the King" można przełożyć na "Boże strzyż króla". Dla królowej nie wypadało seplenić. Pewnie jest takich gierek językowych więcej.

---

Są bakterie, które zabija się światłem (Boy)

Zawsze mnie zastanawiało dlaczego w miarę postępu cywilizacyjnego języki ulegają uproszczeniu pod względem gramatycznym, a nawet fonetycznym. Pozornie wydawałoby się, że powinno być odwrotnie.
Podobnie i w polskim. Zamiast trzech liczb, mamy teraz dwie - pojedynczą i mnogą, podwójna zanikła.
Podobno jeszcze w XIX wieku odróżniano w wymowie "ch" od "h".

Ale to jest dopiero szaleństwo językowe (z j. Aborygenów):
"W kulturze Dyirbalów występował bardzo rozbudowany system tabu. Rozmowa z teściową, zięciami lub dziećmi siostry ojca lub brata matki była uznawana za ciężkie wykroczenie przeciw normom społecznym. W obecności tych osób należało posługiwać się specjalną odmianą języka, zwaną językiem teściowej, który posiadał te same fonemy i gramatykę co zwykła mowa, lecz zupełnie inne słownictwo. Język teściowej wyszedł z użycia w latach 30. XX wieku pod wpływem kolonistów europejskich."

>Zawsze mnie zastanawiało dlaczego w miarę postępu cywilizacyjnego języki ulegają uproszczeniu pod względem gramatycznym, a nawet fonetycznym. Pozornie wydawałoby się, że powinno być odwrotnie.

Język ma swoje tendencje do zmian, które są niezmienne, jak np. dążenie do tego, by był jak najbardziej ekonomicznym narzędziem.

>dążenie do tego, by był jak najbardziej ekonomicznym narzędziem.
No kiedyś musiało być odwrotnie, czyli przyjmował coraz bardziej złożone formy, bo raczej trudno założyć, że od razu powstał taki jakim był w średniowieczu na przykład.

>>dążenie do tego, by był jak najbardziej ekonomicznym narzędziem.
>No kiedyś musiało być odwrotnie, czyli przyjmował coraz bardziej złożone formy, bo raczej trudno założyć, że od razu powstał taki jakim był w średniowieczu na przykład.

Myślę, że należy wyróżnić tu dwa różne procesy.

Wraz z ewolucją człowieka (a konkretnie: jego mózgu) ewoluują jego możliwości poznawcze. Kiedyś człowiek starał się tylko zaspokajać swoje potrzeby głodu, rozpłodu etc. Kiedy już je zaspokoił, miał wolny czas na inne sprawy: znajdował coraz lepsze rozwiązania dla wykonywania codziennych czynności, ciągle polepszając komfort swojego życia. Jego mózg stale się rozrastał, pozwalając mu na wykonywanie coraz to trudniejszych procesów myślowych. Zaczął zastanawiać się, jak opisać swoje emocje (czy cokolwiek abstrakcyjnego) i starał się to wyrazić za pomocą języka. Można więc powiedzieć, że masz rację: z prostego narzędzia do informowania o zbliżającym się zagrożeniu i podtrzymywania kontaktów międzyludzkich, język przeistoczył się w skomplikowany twór, którym tworzy się poezję, opisuje niewyobrażalne dokonania nauki.

Miałem na myśli jednak inne zmiany zachodzące w języku. Czyż nie jest łatwiej używać narzędzia, które jest łatwiejsze w obsłudze, a doskonale spełnia te same funkcje? W codziennej rozmowie ze znajomym nie używasz pięknej, literackiej polszczyzny i wysublimowanego słownictwa, tylko mówisz prosto i kolokwialnie. Tak przecież łatwiej, a przekazujesz ten sam komunikat. Proste formy utrwalają się w języku używanym przez większość ludzi. W angielskim np. masz (obok nieregularnej formy learnt) formę learned, która też jest poprawna. I prawdopodobnie forma 'learnt' niedługo wyjdzie z użycia, bo po co sobie utrudniać życie? Poprawność językowa, ustalana przez normatywistów, jest pojęciem względnym (raczej 'ładnością językową' ) dla tych zajmujących się gramatyką opisową. Im więcej ludzi zaczyna używać jakieś prostszej formy, tym bardziej prawdopodobne, że stanie się ona poprawna (czy niedługo poprawnie powiem "poszłem"?)

Pozdrawiam

>... (czy niedługo poprawnie powiem "poszłem"?)
Mam nadzieję, że tego nie dożyję. Ja jestem tolerancyjna, spokojna, ugodowa, zdaje sobie sprawę,że sama też czasem popełniam błędy językowe, ale jak z czyichś ust słyszę "poszłem" to mężczyzna ten ma u mnie prze-chla-pa-ne. Wytrzymam przekleństwa, bezsensownie wtrącane anglicyzmy, seplenienie, ale dla "poszłem" nie mam litości. Mój syn zerwany z łóżka o północy zawsze powie "poszedłem" a mąż, pomimo, że polski nie jest jego językiem, to i tak wie, że za "poszłem" grozi mu nocowanie w salonie na sofie.

Każdy ma jakiegoś bzika
A co powiesz na to? Moja szwagierka używa takiej oryginalnej formy: "ja bym chciałam", "jak ja by kupiłam", "jak ty by wiedziałaś" itd. Do pewnego momentu wydawało mi się to tylko zabawne ale od kiedy moja mała podłapała od niej tę kretyńską manierę, to dostaję szału.
Jak by mogłem, to by ją udusiłem

---

Tak widzę to do momentu, gdy znajdziesz kolejną nieścisłość.

Moja córka kiedyś tak mówiła, ale wyrosła z tego. Może Twoja szwagierka jeszcze rośnie?

Język powstał po to, aby opisywać rzeczywistość i w tym względzie faktycznie tak działa, nawet jeśli chodzi o wiersze, czy nawet zwykłe teksty pisane. Jednak umiejętność stworzenia wiersza to już inna bajka. Niewiele osób jest zdolnych do stworzenia utworu poetyckiego, co nie znaczy, że jedynie ci sami ludzie mogą go zrozumieć Tak samo jest ze słowem pisanym, pracując z młodzieżą zauważyłem jak wielki procent osób nie jest w stanie sformułować sensownego zdania. Nie umie opowiedzieć w jasny sposób o prostej czynności (mówię tu o młodzieży w wieku 14-15 lat) jak pójście do sklepu. Opowiadanie o czymś wiąże się z użyciem całej wiedzy o przekazie niewerbalnym, kiedy piszemy musimy bazować jedynie na sile słów. I nie każdy tą siłę rozumie i potrafi wykorzystać. Co nie zmienia faktu, że potrafi taki tekst zrozumieć.

Czy to kwestia ewolucji? Nie jestem tak do końca przekonany. Zasadniczo na etapie formowania się języka zdolność ładnego wysławiania się wcale nie była najważniejsza, dużo lepiej sprawdzał się organizm dobrze używający mowy ciała i silny w łapie. Tak było przez całe tysiąclecia, to nie człowiek pióra zdobywał najlepsze nagrody. Pismak pozostawał pismakiem, dopiero niedawno zaczęło się na tym robić pieniądze i co za tym idzie dopiero niedawno człowiek pióra zaczął być "dobrą partią". Ciężko mówić o ewolucji w momencie, w którym cała organizacja stada (jak w przypadku szympansów polujących na jakieś małpki) opiera się głównie na szybkim przekazie niewerbalnym. Odczytywanie intencji i sprawność w używaniu narzędzi to rzeczy, które promowały jednostkę. Umiejętność formułowania słów była rzeczą drugorzędną.

Co do zmian w języku, myślę że do tego nie dojdzie. Wprawdzie kultura masowa promuje pewne słowa (niejednokrotnie zdarza się, że nawet profesorowie "włanczają"), ale z drugiej strony sztucznie utrzymane zasady gramatyczne w prosty sposób pozwalają odsiać idiotów. Poza tym kształtowanie języka na szczęście nie zależy od ludzi, którzy się nim nie posługują, tudzież posługują pod budką z piwem, a od ludzi konstruujących teksty.