>Zacznij mówić.

Po prostu piękne.

>Zacznij...
>...ucz się ...
>...Zatoń ...
>płyń...
>nie wierz
>Spójrz, ... bądź...
>Zagraj ...nie myśl...

Skąd ten mentorski ton?
Leję pod cokół, na którym stoi
wskazujący palec.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

W wierszu użyte są takie formy czasowników, ma to wpływ na jego ogólny wyraz. Jeśli kogoś posądzasz o ton mentorski, to nie wiem jaki adres mógłbym ci polecić na kopercie z zażaleniami. Może po prostu napisz wiersz, w którym każdy czasownik będzie łagodny, oswojony i politycznie poprawny.

Młodości, ty nad poziomy wylatuj!

Mentorski ton?

Tryb rozkazujący to od dawna usankcjonowany w poezji środek stylistyczny.

Adam

>Młodości, ty nad poziomy wylatuj!
>Mentorski ton?
>Tryb rozkazujący to od dawna usankcjonowany w poezji środek stylistyczny.

Hmmmm,

Dzieckiem w kolebce kto leb urwał Hydrze....

Nie urwał tylko zadusił nie Hydrę tylko dwa węze, ale w poezji sankcjonuje sie itd.

Zerżnięte z ,,Pana Cogito'' Herberta.

Dobrze, że Herbert nie żyje, bo miałbyś z nim problem . Jestem przekonany, że ostatnią rzeczą, której mógłby chcieć Herbert, to wyrażać takie treści Natomiast forma sonetu jest dość zachowawcza. Wybieram ją celowo, gdyż cenię sobie jasność przekazu w obrębie bogatej (mam nadzieję) obrazowości. Chęć jasności przekazu bierze się stąd, że conajmniej 90% czytelników poezji uważa, iż jest ona uduchowiona. Więc jak napiszę coś niewyraźnie, mój wiersz zostanie zrozumiany odwrotnie. Nawet dla niektórych byłych moderatorów tego forum poezja nie chcąca szukać irracjonalności jest czymś ohydnym (dowiedziałem się o tym na nowym forum PSR (do którego też należę i z czego bardzo się cieszę), co mnie zniechęciło na kilka dni).

Może nie byłem sprawiedliwy, ale nie lubię poezji i uważam ją za stratę czasu. Pomyślmy: każdego dnia w tysiącach polskich szkół siedzą tysiące małolatów, analizując te pierdoły i głowiąc się, ,,co też autor chciał w tym wierszu wyrazić''. No, oczywiście miłość, oczywiście piękno przyrody, czasami rozpacz egzystencjalna i, rzecz jasna, ukochana przeze mnie ,,sprawa polska''. Czy jest ona zawarta w Twoich poezjach? Dla mnie wierszydło bez ,,sprawy polskiej'' jest jak wódka bez alkoholu - tak właśnie zostałem uwarunkowany w szkołach PRL. Pamiętam, jak któregoś dnia miałem tego dość i zasugerowałem Pani Psorce, iż autor prawdopodobnie chciał tylko wyrazić, że ma erekcję - za co zostałem wyrzucony z klasy (bez żalu z mojej strony). I tak lecą bezpowrotnie godziny lekcyjne; traci się cenny czas na omawianie bełkotliwych bzdetów, napisanych często gęsto przez pijanych, naćpanych lub kopniętych autorów (albo wszystko razem, jak większość Młodopolaków). A tyle jest na świecie arcyciekawej literatury, o której się nie mówi ani słowa! Bo ,,program nie obejmuje''!

A tak naprawdę poezja to matematyka słowa. Myślimy w większości wypadków za pomocą słów. Nimi się komunikujemy (w większości wypadków). Dobra poezja - moim zdaniem - powinna szukać nowych wartości w słowach, zestawiać je inaczej i gęściej niż czyni to proza a zwłaszcza język mówiony. W ten sposób można wyobrazić coś poza słowami. W przypadku poezji naukowej, którą staram się propagować, owo coś poza słowami jest porównywalne do rozmyślania o tym, co będziemy dalej odkrywać, dokąd prowadzą nas odkryte drogi. Inną funkcją poezji naukowej powinno być moim zdaniem wzbudzenie emocji tym, co zazwyczaj wydaje się chłodne, obojętne, martwe, nieistotne, bo ani się tego nie zje, ani się na tym nie prześpi, ani z tym seksu nie będzie. Weźmy na ten przykład atomy. To że wszystko się z nich składa i że jest więcej przestrzeni między atomami niż samych atomów, choć nam się wydaje odwrotnie jest niesamowite. Druga rzecz niesamowita, to to, iż pierwiastków atomowych jest kilkadziesiąt rodzajów, tak jak liter w alfabecie. I każdy wodór jest taki sam, tak jak "r", czy "a" w alfabecie. Tak właśnie jest, a jednak większość ludzi ma wypieki na twarzy, gdy styka się z gusłami biblijnymi, albo typu "Awatar". Tymczasem to atomy powinny nieść silną emocję. Do tego też, moim zdaniem, powinna służyć poezja. Silna emocja związana z czymś pozwala nam to w pełni zaakceptować. EMocje są bardziej podstawową częścią naszego myślenia, niż racjonala refleksja. Gdy "czujemy" atomy. są one "nasze". Czyli akceptujemy rzeczywiście rzeczywistość.

Postmodernizm jak ta lala. Czy nie nazwano go przypadkiem ,,modnymi bzdurami''?
Ponieważ rozmawiamy o poezji, nie wiedzieć czemu przypomniał mi się uroczy wierszyk (zdarzają się takie) autorstwa bodajże Adama Ważyka (ale głowy nie dam) napisany w latach 50., a komentujący głupoty wygłaszane w Polskim Radiu:

Chociaż mikrofon jest rzeczą
Jednak nikt nie zaprzeczy
Kto mówi do mikrofonu
Nie zawsze mówi do rzeczy

Zamieńmy słowo ,,mikrofon'' na ,,komputer'' i zobaczmy, co z tego wyniknie.