Takie wprowadzenie do rozprawy:

en.wikipedia.org/wiki/Relativistic_Doppler_effect

rzecz dotyczy że STW usiłuje manipuloować dwoma wzorami do opisu jednego i tego samo zjawiska:
wzory 7 i 8

A. popatrzmy na przypadek aberracji:

* - gwiazda stoi i emituje
|
|
|.../
| ./ -v/c = cosfo
O -----------> v my tu jedziemy i to łapiemy

Widzimy to pod kątem cosfo = -v/c, cosfs = 0, bo tu jest 90 - bezwarunkowo

co po wsadzeniu w te wzory daje:

k (1 - v/c cosfs) = k = 1/sqrt(1-v^2/c^2);

i drugi wzorek:

1/k 1/(1 + v/c cosfo) = 1/k 1/(1-v^2/c^2) = 1/k k^2 = k

i to samo wychodzi.

czyli jest blue, ale tłumaczą to dylatacją czasu odbiornika,
co jest mało sensowne, bo ewidentnie jest tu ignorowany efekt tego wzmocnienia,
który wynika z samego zgarniania - jak z deszczem jest... każdy widział.

..........

B. A teraz weźmy ten drugi przypadek (formalnie to jest zwane: light delay time):

*----> v gwiazda jedzie
.\
...\
.....\ v/c
.......O - my tu stoimy

cosfo = v/c, cosfs = 0, (gwiazda wali 90 w swoim układzie)

i podstawiamy:

1: k(1-v^2/c^2) = 1/k

2: 1/k 1/(1+0) = 1/k

i teraz mamy redshift, który jest tłumaczony dylatacją gwiazdy.. i to jest prawidłowo,
bo tu nie wiać innych przyczyn.

..............

Ale teraz zamieńmy to sobie tylko - co jest popularne w STW: prędkość względna jest wymienna :

............* - to stoi
..........|
.......\..|
.........\| -v/c odbieramy tak samo!
v<-------O

i robi się nam z tego przypadek aberracji, czyli wynik będzie: k a nie 1/k.

i jak widać jednak nie wolno tego traktować relatywnie - prędkość względna to za mało!,
bo wtedy pierdoły wychodzą - jak w paradoksie z tymi bliźniakami!

No, i relatywizm kaput po raz n-ty.

Miłej lektury.